บ่วงแค้นแสนรัก

บทที่ 31 ยอมแพ้

เวินหนิงมองไปที่เหอจื่ออันอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นก็คิดว่าแค่พูดคำเดียวคงไม่พอสำหรับเขา

เวินหนิงจึงก้มตัวลงโค้งให้อีกคน “ฉันขอบคุณจริงๆค่ะ”

เหอจื่ออันมองดูการกระทำของเธอและก็รู้สึกขบขัน "โอเคลุกขึ้นเถอะ คุณคำนับฉันแบบนี้ คนอื่นคงคิดว่าคุณกำลังเข้าร่วมพิธีรำลึกนะ"

เวินหนิงรู้สึกเขินอาย “งั้น ฉันความขอบคุณยังไง หรือฉันเชิญคุณไปทานอาหารดีไหมคะ”

เหอจื่ออันมองไปที่ดวงตาฉายแววจริงจังของเวินหนิง และอยากจะแกล้งเธอ "สำหรับอาหาร ฉันอยู่โรงแรมเดือนกว่าแล้วและฉันก็เบื่อแล้ว"

เวินหนิงรู้สึกรำคาญเล็กน้อย ตอนนี้คนๆนี้เล่นตลกกับเธอหรือเปล่า?

“อาหารข้างนอกกินจนเบื่อแล้ว คุณทำอะไรให้ฉันชิม เป็นยังไง นี่คือความจริงใจที่สุดนะ”

เหอจื่ออันมองที่แก้มสีแดงของเวินหนิง ดวงตาของเธอเปล่งประกายไปด้วยน้ำ เธอไม่รู้ว่าที่เธอเป็นแบบนี้ มันยิ่งทำให้อีกคนอยากแกล้งมากขึ้น

เวินหนิงคิดอยู่สักพัก "แต่ฉันไม่คิดว่าฉันจะเก่งกว่าพ่อครัวในร้านอาหารเลยนะคะ"

"ไม่เป็นไร เอาตามนี้แล้วกันนะ คุณกลับไปทำงานเถอะ ส่วนคนนั้นฉันจะให้ใครมาสอบสวนเธอและจะไม่ปล่อยให้เธอทำทุกอย่างที่ต้องการได้ในบริษัท "

หลังจากพูดจบ เหอจื่ออันโบกมือแล้วเดินเข้าไปในลิฟต์วีไอพีของบริษัท

เวินหนิงมองเขาจากไป รู้สึกวุ่นวายแต่ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

มีคนเชื่อเธอเเถมช่วยเธอแก้ปัญหา ความรู้สึกนี้เหมือนมีแสงเข้ามาในความมืด

บางที วันข้างหน้า อาจจะไม่ยากอย่างที่คิดขนาดนั้น

เวินหนิงยิ้มและกลับไปที่ห้องทำงาน

สิ่งของของเธอถูกเก็บเรียบร้อย เย่เฉี่ยวที่อยู่ไม่ไกลก็ร้องไห้และทุบของบนโต๊ะ

เวินหนิงเหลือบมองเธอ ไม่แม้แต่จะเห็นอกเห็นใจ

"เธอมองอะไร อย่าคิดว่าเธอมีคนมาช่วยแล้วจะใช้ชีวิตในบริษัทราบรื่น วันหนึ่งเธอจะถูกทอดทิ้ง

หลังจากฟังจบเวินหนิง นัยน์ตาของเธอก็มืดลง "ฉันรู้แค่ว่า ถ้าไม่ทำอะไรคนอื่นก็จะไม่เดือดร้อน

...

สุดสัปดาห์

เวินหนิงและเหอจื่ออันนัดกัน เธอจัดเตรียมของที่จะทำในบ้านแล้วส่งให้เขาชิม

เพราะงั้นเวินหนิงจึงตื่นแต่เช้าแล้วไปที่ตลาดผัก เพื่อซื้อของบางอย่างสำหรับครั้งนี้

ลู่จิ้นยวนไม่ได้เห็นเธอในตอนเช้า ขมวดคิ้ว

เวินหนิงจะอยู่บ้านเฉยๆ ตอนนี้วันหยุดก็จะไม่พักงั้นเหรอ?

เขาก็พูดโดยไม่รู้ตัวว่า

ไม่จำเป็นต้องพูดว่าใคร คนรับก็สามารถเดาได้ว่า "เธอ"

หลังจากตอบ คนรับใช้ก็เดินออกไป

ลู่จิ้นยวนหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ รสชาติกลมกล่อมกระจายไปทั่ว คิ้วขมวดของเขาคลายออกแล้วผ่อนลมหายใจ

“คิดว่าทำตัวแบบนี้แล้วจะเอาใจฉันเหรอ”

หลังจากวันนั้นทั้งสองก็ไม่เคยพูดกันอีก

ดังนั้นเธอเลยยอมให้?

ลู่จิ้นยวนยกขายาวขึ้นและรอด้วยท่าทีสบายๆ

...

เวินหนิงทำงานในครัวอยู่พักหนึ่ง ระหว่างทำก็ถามคำถามกับพ่อครัวของตระกูลลู่

แต่เธอก็ยังเป็นคนโตของตระกูลเวิน อย่างน้อยเธอก็ไม่จำเป็นต้องซักผ้าและทำอาหารด้วยตัวเอง

แต่นั่นก็เป็นอดีตไปแล้ว

เวินหนิงทำไปก็ยิ้มกว้าง

เธอคิดว่าเธอควรจะเรียนรู้ทักษะการเอาตัวรอดพวกนี้ ไม่งั้นพอตระกูลลู่ไล่

หลังจากนั้นไม่นาน เวินหนิงที่ทำอาหารด้วยความยากลำบากก็เสร็จ เธอหยิบอย่างระมัดระวังแล้วนำไปใส่ตู้อบ หลังจากขอบคุณพ่อครัวแล้วเธอก็ออกไป

หลังจากอ่านเอกสารในมือ เขาก็ไม่ได้พลิกไปหน้าไหน จนกระทั่งเซี่ยเหลียนเข้ามาเพื่อแจ้งให้เขาทานอาหารกลางวัน เขาออกไปและพบว่าเวินหนิงไม่อยู่บ้าน

“เวินหนิงอยู่ที่ไหน?”

เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของลู่จิ้นยวนเซี่ยเหลียนก็รีบบอก "เธอทำอาหารในครัวแต่เช้าพอเธอทำเสร็จก็ออกไป ไม่รู้ว่าไปหาใคร พอถามเธอเลยโดนว่า "

เสียงของเซี่ยเหลียนเบาลงเรื่อยๆ สุดท้ายเธอก็ก้มหัวลงด้วยความเสียใจ

Bình Luận ()

0/255