เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (10)

บทที่ 13 บัวหยกน้ำค้างพันปี (10)

สองวันมานี้เห็นนอนตัวแข็งทื่ออย่างน่าสงสาร นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้าอย่างถนอมก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากบางอย่างรักใคร่ ความจริงเขาอยากทำมากกว่านี้แต่ว่าหลิ่วเหวินอี้ยังไม่พร้อมจึงต้องให้เวลาคนรักมากกว่านี้เสียหน่อย ดวงตาคมกริบมองเสื้อผ้าหนาหลายชั้นอย่างอ่อนใจไม่นึกว่าจะกลัวเขามากขนาดนี้

ใบหน้าคมคายยกยิ้มบางก่อนจะค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าหนาตาและน่าหงุดหงิดใจออกจากตัวหลิ่วเหวินอี้อย่างเบามือ ตอนนี้เหลือเพียงชุดขาวเบาบางตัวในเพียงตัวเดียวจึงยกยิ้มออกมาอย่างยินดี หากไม่หลับลึกเขาคงทำไม่ได้มากขนาดนี้ กลิ่นหอมดอกท้อที่ติดกายไม่จางหายทำให้หัวใจเริ่มติดขัดมองคนรักหลับตาพริ้มแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ร่างโปร่งงดงามภายใต้เชิงเทียนทำให้เขายกมือนวดระหว่างคิ้ว คิดผิดเสียแล้วที่เปลืองเสื้อผ้าอีกฝ่ายออก นี่เป็นการทรมานตัวเองชัดๆ ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัวโดยแท้ เหงื่อเย็นเยียบเต็มแผ่นหลังมือหนาตวัดผ้าห่มมาคลุมกายอีกฝ่ายเอาไว้

“หนาว...”

เสียงพึมพำเบาๆ พร้อมร่างโปร่งขยับมากอดร่างเขาไว้แน่นทำให้รู้สึกตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิม ยั่ว? นั่นคือความคิดที่เกิดขึ้นในใจ

อดทนไว้ลูก อดทน อดทน...

ทว่าแสงสว่างจากเชิงเทียนทำให้เห็นคนในอ้อมกอดชัดเจนยิ่ง

แกะตัวหนึ่ง อดทนไว้ลูก... แกะตัวที่สอง อดทนไว้ลูก...

ลั่วเหยียนเจิ้งรู้สึกอยากร้องไห้แม้เวลานี้จะนับแกะถึงหนึ่งพันตัวแต่ว่าเขาไม่ง่วงเลยสักนิด กลับกันเขาอยากรังแกคนข้างกายและกอดรัดฟัดเหวี่ยงให้สมกับทำให้เขาทรมานเสียจริง...

แม้ร่างกายจะเหลือเสื้อผ้าบางๆ ตัวเดียวแต่เขาก็ไม่ได้ไร้เดียงสาจนตกหลุมพรางว่าเสียตัวไปแล้ว

ทว่าคนข้างกายเขาเวลานี้กลับเหมือนผีดิบตายซากขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าเหมือนอดหลับอดนอนเหมือนเขาเมื่อสองวันก่อน คงคิดจะแกล้งเขาแต่กลับเป็นตัวเองที่นอนไม่หลับ

“ท่านพี่ไม่ได้นอนหรอกหรือเมื่อคืน

กล่าวหยอกล้อด้วยน้ำเสียงเรียบ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มอย่างขำขัน ดวงตาคมตวัดมองค้อนมาจนทำให้หลุดหัวเราะออกมาพร้อมเอ่ยถามอีกครั้ง

“เมื่อคืนนี้นับแกะไปกี่ตัวละท่านพี่”

Bình Luận ()

0/255