เล่ห์ร้ายจอมราชันย์ เล่ม 2

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (6)

บทที่ 14 เทศกาลล่าสัตว์ (6)

“ช่วยตัวเองไปแล้วกัน”

หลิ่วเหวินอี้ผละออกจากร่างหนาเมื่อครู่แทบไม่รู้ตัวเลยว่าถูกดึงขึ้นมานั่งทับอีกฝ่ายเอาไว้หากไม่สัมผัสบางส่วนที่ตื่นตัวขึ้นมาคงมึนเบลอไปอีกนาน

“หึ มิใช่ของเจ้าก็ตื่นตามเจิ้นหรอกหรือ” ร่างหนาขยับตามมาจนทำให้แผ่นหลังชิดกับขอบหน้าต่าง พื้นที่ตั้งมากมายแต่กลับถูกเบียดจนชิด

หลิ่วเหวินอี้มองดวงตาคมกริบที่ทอประกายมุมปากแต่งแต้มรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เขามองตามอย่างหวาดระแวง แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยทว่าหัวใจกลับสั่นระรัวการที่ได้อยู่กับคนที่รักในสภาพล่อแหลมอย่างนี้มันทำให้ควบคุมตัวเองยากมาก

“อ่า!”

หลิ่วเหวินอี้สะดุ้งอย่างตื่นตระหนกเมื่อมือซุกซนขยับไปจุดสำคัญที่มันตื่นขึ้นมาไม่ต่างจากคนตรงหน้า ริมฝีปากถูกปิดด้วยปากอีกฝ่ายอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับปลุกเร่าอารมณ์ที่นอนนิ่งมาเนิ่นนานให้ตื่นจากการหลับใหล

ผัวะ!

หลิ่วเหวินอี้หอบหายใจแรงดึงกางเกงขึ้นมาปกปิดส่วนสำคัญ ก่อนจะเหลือบมองคนที่เขาถีบจนติดผนังอีกฝั่งและด้วยความแรงมากไปหน่อยหรือไม่

ตายหรือยัง? นั่นเป็นคำถามในใจเมื่อครู่เขาไม่ได้ตั้งใจแต่มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองเองตามธรรมชาติ

“เอ่อ... ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

หยางซือหมิงมองตามทั้งคู่อย่างนิ่งงัน เมื่อสำรวจร่างของฮ่องเต้ยังสบายดีจึงหันไปมองคนต้นเหตุ

“มองอะไร!

น้ำเสียงดุดันของฮ่องเต้ทำให้เหล่าทหารเก็บดาบกลับประจำที่ตัวเองอย่างรวดเร็ว ทว่ายังไม่วายแอบมองพระสนมที่ตอนนี้ดูน่ากินอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าคมคายของฮ่องเต้ลั่วเหยียนเจิ้งมืดครึ้มแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถาม

ลั่วเหยียนเจิ้งมองคนที่ใส่เสื้อผ้าไม่เรียบร้อยอย่างหงุดหงิด แผ่นอกขาวๆ

“ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย”

“แต่ท่านเป็นคนถอดเองนะ”

Bình Luận ()

0/255