อีเดน 63

sprite

“อลิซ...” คนที่เพิ่งได้สติเอ่ยเรียกเสียงอ่อนลง

“เสี่ยเป็นไงบ้างครับ” ธนินพยุงผู้เป็นนายให้ลุกขึ้น

“เลือด!” อลิชาอุทานเมื่อเห็นเลือดสีแดงเข้มซึมผ่านเชิ้ตสีขาวที่อีเดนใส่

“ฉันต่อยที่หน้านะ ไม่ได้ต่อยที่ลำตัว” ปริณบอกอย่างมึนงง

“เสี่ยโดนลอบยิงหลังจากที่รถแล่นออกจากสนามบินที่อิตาลีได้เพียงแค่สิบนาทีครับ” ธนินอธิบายก่อนจะหันไปรับที่ปิดแผลอันใหม่จากบอดี้การ์ด แล้วปิดแผลที่ยังไม่แห้งสนิทให้ผู้เป็นนายใหม่

“อะ...อะไรนะ?!” ปริณถึงกับตกใจที่ได้ฟัง ‘ถึงว่าทำไมหน้าซีดเหมือนไก่ต้มนัก’

“สาเหตุที่โดนลอบยิงก็เพราะว่ามีนางแบบคนหนึ่งแอบถ่ายรูปตอนที่เสี่ยหลับ แล้วโพสลงไอจี ทำให้ศัตรูที่จ้องเล่นงานรู้ว่าเสี่ยกำลังบินไปอิตาลีเลยส่งคนไปดักรอ เสี่ยนอนนิ่งเป็นเจ้าชายนิทราอยู่บนเตียงที่เซนต์ ร็อฟเวลล์ เดือนหนึ่งเต็มๆ ครับ เพิ่งจะฟื้นเมื่อสองวันก่อน” ธนินบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายรับรู้

“ทีนี้คุณจะบอกผมได้หรือยังว่ารียาที่อยู่ไหน” อีเดนถามก่อนจะรับสูทสีดำจากคนสนิทมาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่มีคาบเลือด

“ยัง! ผมยังไม่เคลียร์เรื่องคุณกับนางแบบนั่น” ปริณส่ายหน้าปฏิเสธ

“ตอนนี้คุณอังกำลังตามไปเอาเรื่องนางแบบคนนั้นครับ ท่านก็เพิ่งทราบข่าวจากคุณเซนกับคุณอีวานเมื่อวันก่อน ท่านโกรธมาก ส่วนเรื่องที่ ผู้กองคิดว่าเสี่ยพานางแบบคนนั้นไปอิตาลีด้วย ไม่เป็นความจริงครับ เพราะผมคือคนที่จองตั๋วให้เสี่ยเอง และสาเหตุที่เสี่ยต้องนั่งเครื่องบินลำนั้นก็เพราะเครื่องบินส่วนตัวถูกคุณอังศณากับคุณอีธานยืมไปใช้ครับ” ธนินบอกพลางแอบถอนหายใจอย่างรู้สึกเพลียๆ

“...” ปริณกำลังประมวลสถานการณ์เข้ากับเหตุและผล

“อีกอย่าง...ตั้งแต่ที่เสี่ยเจอกับคุณรียา เสี่ยก็ไม่ได้ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนครับ ผมสาบานแทนได้เลย” ธนินเอ่ยรับรองแทนผู้เป็นนาย

“หึ! ฟังดูดีนะ เอาเป็นว่าผมขอโทษที่ต่อยคุณเมื่อครู่ แต่ผมจะไม่บอกเรื่องของรียา” ปริณบอกพร้อมกับทำท่าจะเดินหนี

ไลน์! ไลน์!

อลิชาเปิดดูข้อความจากคนรู้จักที่เป็นแอร์โฮสเตสก็ถึงกับหน้าถอดสี “พะ... พี่ป้อง เราตกเครื่องค่ะ”

“บ้าจริง!” ปริณสบถอย่างหัวเสีย

“ทะ...ทำยังไงดีคะ?” อลิชาถามเสียงสั่น

“ไม่เป็นไรจ้ะ พรุ่งนี้เราค่อยบินตามพ่อกับแม่พี่ไปก็ได้” ปริณกระชับร่างบางเข้ามากอดปลอบ

“ไม่ได้ค่ะ” อลิชาบอกขณะที่น้ำตาเริ่มจะคลอหน่วยขึ้นมานิดๆ

“ทำไม” ปริณมองอาการของสาวเจ้าอย่างเต็มไปด้วยความสงสัย ‘อะไรกัน แค่ตกเครื่องทำไมต้องร้องไห้ด้วยวะ’

“ฮึก...” อลิชาซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วสะอื้นอย่างกลั้นไม่อยู่

“อลิซ...เกิดอะไรขึ้น” ปริณถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฮึก...รียาเดินแบบวันนี้ค่ะ ฮือๆๆ” อลิชาบอกเรื่องที่เก็บเอาไว้

“รียาเดินแบบ!!” ปริณถามย้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

“ค่ะ...หนูอยากไปให้กำลังใจรียา”

“เดี๋ยวนะ ก็ไหนเราบอกพี่ว่ารียาอยู่ที่เชียงใหม่” ปริณรู้สึกเหมือนโดนตีเข้าแสกหน้าอย่างจังเมื่อเริ่มจะคาดเดาสถานการณ์ออก “บ้าจริง นี่เราโกหกพี่งั้นเหรอ”

“ฮือๆๆ หนูขอโทษค่ะ” อลิชาบอกพร้อมกับเข้าไปกอดคนตัวโตอย่างรู้สึกผิด

“พ่อกับแม่พี่รู้เรื่องนี้ไหม” ปริณถามต่อ

“เพิ่งรู้เมื่อวานค่ะ” อลิชาเอ่ยสารภาพตามตรง

“ให้ตายสิ! นี่กะจะเซอร์ไพรส์โดยการให้พี่ไปเห็นรียาบนเวทีเดินแบบเองงั้นเหรอ” ปริณบอกด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

อลิชาซบใบหน้าลงที่อกกว้างอย่างไม่รู้จะบอกอีกฝ่ายยังไง เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากจะโกหกหรือปิดบังใดๆ

“แล้วคิดไหมว่าถ้าพี่เห็นรียานุ่งน้อยห่มน้อยเดินบนเวทีนั่น จะเกิดอะไรขึ้น?” ปริณถามเสียงอ่อนลง เมื่อรับรู้ถึงอาการสั่นเทาของสาวเจ้า

“รียาเดินแบบที่ไหนครับคุณอลิซ” อีเดนถามแทรกขึ้นทันที

“ที่ญี่ปุ่นค่ะบอส” อลิชาหันไปตอบอย่างลืมตัว

“หนูบอกมันทำไม!” ปริณกลอกตา

“บอกผมน่ะถูกแล้วครับผู้กอง” อีเดนบอกคนขี้หวงน้องสาว ก่อนจะหันไปบอกคนสนิท “สั่งให้นักบินเตรียมสแตนด์บายรอได้เลย ฉันจะบินไปญี่ปุ่น”

“ครับเสี่ย” ธนินรับคำก่อนจะต่อสายหานักบิน

“เชิญครับคุณอลิซ” อีเดนยิ้มให้สาวเจ้าอย่างรู้สึกสงสาร

“บอสให้อลิซกับพี่ป้องไปด้วยเหรอคะ” คนที่กำลังสิ้นหวังถามย้ำอย่างดีใจ

“ครับ เดี๋ยวให้ผู้กองขับรถตามรถผมไปที่สนามบิน”

“ใครบอกว่าผมจะไปกับคุณ!” ปริณตีรวนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

“ถ้าพี่ป้องไม่ไป งั้นหนูไปกับบอสนะคะ” อลิชายื่นคำขาดเพราะอยากจะไปดูเพื่อนรักเดินแบบ

“อะไรนะ นี่เราบ้าไปแล้วหรือไงกัน” ปริณถามกลับด้วยสีหน้าตึงๆ

“ก็แล้วพี่ป้องจะไปไหมล่ะคะ” อลิชาถามคนเรื่องมากอีกครั้ง

“โอเคๆ หนูไปขึ้นรถพี่นู่นเลย” ปริณส่ายหน้าอย่างยอมแพ้ต่อความพยายามของสาวเจ้า

“สวัสดีครับพี่ป้อง แหม! นี่จะพาอลิซเที่ยวที่ขั้วโลกเหนือหรือครับเนี่ย” จอห์นที่เพิ่งจะไปกินส้มตำปูปลาร้ามาถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นเพื่อนสาวกับผู้กองหนุ่มหอบเสื้อโค้ตตัวใหญ่กับกระเป๋าเดินทาง

“เปล่า! จะไปดูรียาเดินแบบที่ญี่ปุ่น” ปริณบอกคนที่ลากรองเท้าแตะ กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดบางๆ หิ้วถุงโอเลี้ยงเดินมาด้วยท่าทีกวนๆ อย่างรู้สึกทุเรศสายตานิดๆ

ทำไมไม่มีใครบอกผม” คนที่เพิ่งจะ รู้เรื่อง ช็อกไปทันใด! เพราะช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้น

“พี่ก็เพิ่งรู้เมื่อกี้เหมือนกันจอห์น” ปริณบอก

“อลิซ! ทำไมแกกับรียาถึงไม่ชวนฉัน พวกแกเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม” จอห์นดราม่าอย่างทนไม่ไหว ที่สองสาวทำราวกับว่าตนไม่ใช่เพื่อน

“พอๆ อย่ามาดราม่าหน่อยเลย ตกลงจะไปด้วยกันไหม” อลิชาถามอย่างรู้สึกรำคาญ เพราะเพิ่งจบดราม่ากับปริณไปไม่กี่วินาทีก็มาเจอดราม่าของจอห์นต่อ

“ไม่ ฉันไม่ไป” จอห์นบอกเสียงแข็งพร้อมกับเบือนหน้าหนีอย่างงอนๆ ‘หึ! ง้อกูสิอลิซ ง้อกูเดี๋ยวนี้’

“โอเค! งั้นคุณอีเดนคะ เราไปกันเถอะค่ะ” อลิชาหันไปบอกเสี่ยใหญ่ที่ยืนรออยู่ให้ออกเดินทาง

“เฮ้! นี่แกจะไม่ง้อฉันจริงๆ เหรออลิซ” จอห์นหน้าเสียขึ้นมาทันใด เมื่อเพื่อนสาวทำราวกับว่าตนนั้นไร้ความสำคัญ

“ไม่ง้อ! ไม่ว่าง ไม่มีเวลาแล้ว เดี๋ยวจะไปไม่ทันดูรียาเดินแบบ” อลิชาเตรียมจะขึ้นรถสปอร์ต ที่ปริณเข้าไปนั่งประจำที่คนขับรออยู่ก่อนแล้ว

“แกมันใจดำที่สุด” จอห์นต่อว่าด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

“ตกลงจะไปไหม?” อลิชาถามอีกครั้งอย่างให้โอกาส

“ไปสิ” จอห์นตอบพร้อมกับเดินตามหลังเพื่อนสาวไปติดๆ

“ไปขอติดรถคุณอีเดนนู่น รถพี่นั่งได้แค่สองคน” ปริณชี้ไปที่เสี่ยใหญ่ทันที

“เบียดๆ กันไม่ได้เหรอครับ” จอห์นบอกอย่างรู้สึกอายนิดๆ

“เชิญที่รถของผมดีกว่าครับ” อีเดนเอ่ยเชื้อเชิญอย่างรู้สึกขำนิดๆ

อ่าน อีเดน 63 TODAY

นวนิยาย อีเดน ได้รับการอัปเดต 63 พร้อมรายละเอียดที่ไม่คาดคิดมากมายลบปมความรักมากมายสำหรับนักแสดงนำชายและหญิง นอกจากนี้ผู้แต่ง yochita-uri ยังมีความสามารถมากในการทำให้สถานการณ์แตกต่างไปจากเดิมอย่างมาก มาติดตาม 63 ของ อีเดน ที่นี่
ค้นหาคำหลัก:
นวนิยาย อีเดน 63
นวนิยาย อีเดน โดย yochita-uri