“โดนอะไรอีกหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรหรอก แกไปทำงานเถอะ หายมาสองคนเดี๋ยวคนอื่นจะว่าเอาได้” พิชญาไม่อยากให้เพื่อนมีปัญหา แค่นี้เธอยังรับไหว

“ถ้ามีอะไรก็บอกได้นะ ฉันอยู่ข้างแกเสมอ”

“ขอบใจนะ ฉันไปก่อนละ” พิชญาล้างมือแล้วเดินไปห้องทำงานสิงหา

ภายในห้องทำงานใหญ่ ร่างสูงสมบูรณ์แบบกำลังวางมาดนิ่ง เฝ้ารอการมาของใครบางคน ชั่วครู่เท่านั้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมร่างของพิชญาปรากฏกายต่อหน้า

หญิงสาวเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย เพราะเป็นพนักงานใหม่ งานที่ถูกป้อนยังไม่มีอะไรมากนัก พิชญาประสานมือกันแน่นเมื่อเขาไม่ยอมเอ่ยปากพูด และความเงียบนี้ยิ่งชวนให้อึดอัดใจ

“รีบถอดเสื้อมาสิคะ ฉันจะได้ทำให้เสร็จ”

“ทำไม ไม่อยากอยู่ใกล้ฉันหรือไง”

“เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากรับผิดชอบแล้วกลับไปทำงาน”

เธอส่ายหน้าปดคำโตออกไป ถ้าให้เลือก เธออยากอยู่ห่างๆ เขาให้ไกลจนสุดขั้วโลก แต่เมื่อโลกกลมจนวนเวียนให้มาเจอกันอีกครั้ง ต่อให้หนีก็คงไม่พ้น เป็นเรื่องจริงที่อยากให้เป็นแค่ความฝัน

“งั้นก็เข้ามาถอดสิ”

ให้เธอเดินมาถอดเสื้อให้เอง ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เห็นว่าการได้แกล้งพิชญาเป็นเรื่องสนุก เป็นอีกอย่างที่เขาชอบมากกว่าการสวมบทเป็น

เห็นแววจริงจังไร้การล้อเล่นในดวงตาคมคู่นั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

คุณถอดมาสิคะ เดี๋ยวมีประชุมด้วยนี่ เป็นถึงประธานบริษัทคงไม่อยากเข้าประชุมสาย เป็นตัวอย่างไม่ดีให้พนักงานหรอกใช่ไหมคะ”

เรื่องการประชุมนั้นจะมีติดบอร์ดประกาศเสมอ ไม่แปลกที่พนักงานใหม่อย่างเธอจะรู้ พิชญาจึงเหน็บอีกฝ่ายไปในทีเพื่อแก้แค้นที่มักถูกแกล้ง

ฉันเป็นประธานบริษัท ส่วนเธอเป็นพนักงาน

กลิ่นกายของบุรุษไม่รู้ว่าจากน้ำหอมหรือจากเสื้อผ้าที่เขาใส่กัน แต่มันทำให้หัวใจเธอสั่นไหวได้อย่างน่าประหลาด

ทั้งที่ภายในห้องนี้แอร์ราคาแพงยังทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ กระดุมเม็ดที่สามหลุดออกจากรังดุมเผยให้เห็นแผงอกกว้างขาว กำยำน่าสัมผัส จนพิชญาต้องกลืนน้ำลายตัวเองลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามไม่สนใจอย่างอื่นนอกเหนือจากกระดุมที่ต้องแกะออกให้หมด

เมื่อกลิ่นกายหอมๆ ผสานกลิ่นแชมพูนั่นลอยเข้าแตะจมูก จนมันกระตุ้นความต้องการในกายให้ลุกโชนได้อย่างน่าแปลก เขาไม่เคยต้องการใครรุนแรงเช่นนี้มาก่อน

ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยกมือขึ้นจะผลักเสื้อออกจากบ่า ความทรมานจนไม่อาจควบคุมได้ยิ่งทวีความรุนแรง จนเขาต้องจับข้อมือเล็กไว้

เดี๋ยวฉันถอดเอง เธอไปเตรียมน้ำได้แล้ว ในห้องน้ำมีผงซักฟอกอยู่พอดี” สิงหาปล่อยมือเล็กที่เขาจับแรงๆ จนไม่รู้ว่ากระดูกจะหักหรือไม่

“ค่ะ”

แต่ก็โล่งใจที่อีกฝ่ายทำเอง แล้วรีบเดินไปห้องน้ำปิดประตูลงกลอนแน่นหนา ก่อนจะมองภาพที่สะท้อนในกระจก เห็นหน้าตัวเองกำลังแดงก่ำ เมื่อเธอเห็นคนข้างนอกก็เห็นเช่นกัน

“ตั้งสติพีช ทำให้เสร็จแล้วออกไปจากที่นี่กัน”

สิงหามองประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท ก่อนจะตะโกนบอกคนข้างใน “เปิดประตูเดี๋ยวนี้พิชญา ไม่กลัวขาดอากาศหายใจเหรอไง”

แม้เธอจะเกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง การซักผ้าและทำอาหารก็ถือเป็นเรื่องง่ายมาก

พลันสายตามองเข้าไปในกระจกที่สะท้อนภาพข้างนอกห้องน้ำ เห็นแผงอกเปลือยเปล่าหนั่นแน่นด้วยมัดกล้ามดูแข็งแกร่งและสง่ากำลังพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงาน สายตาดุคมมองมายังเธอจนต้องก้มหลบสายตาด้วยเสียงหัวใจเต้นรัวในอก

ก่อนจะหันไปสนใจเสียงเคาะประตูห้องทำงานพร้อมเสียงเมญ่าและตุลา

Bình Luận ()

0/255