ด้านนอกนั้นกำลังแนบหูฟังเสียงลูกๆ ข้างในห้อง เสียงพูดคุยกันเบาๆ พร้อมแสงไฟที่ถูกปิดทำให้ทั้งคู่ถอยหน้าออกห่างจากประตู คนเป็นสามีมองหน้าภรรยาแล้วส่ายหน้ากับแผนการกลั่นแกล้งลูกสะใภ้

“คุณไปแกล้งลูกสะใภ้แบบนั้นเดี๋ยวก็พาลูกชายหนีหรอก” กฤษณ์เปรย

“ตายจริง ฉันก็ลืมคิด แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พรุ่งนี้ก็จัดงานแล้ว ฉันยินดีเป็นแม่งาน” มาลิกาปิดปากตัวเองทำตาโตเมื่อคิดตามสามีพูด หากเป็นเช่นนั้นก็น่าเสียดายแย่ แต่ไม่เป็นไรหรอกพรุ่งนี้เช้าอีกฝ่ายคงเข้าใจเอง แต่ดูท่าทางแล้วลูกสะใภ้ไม่ใช่คนยอมแพ้ง่ายๆ

“งั้นก็เข้านอนกันเถอะ ต้องเดินทางแต่เช้าด้วย” คนเป็นสามีระบายยิ้ม โอบร่างภรรยาพาเดินเข้าห้อง เพราะพรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า

พิชญากำลังหลับสบายแต่รู้สึกเหมือนร่างกายถูกพลิกไปมาอยู่หลายครั้ง พร้อมทั้งเสียงสนทนาที่ดังขึ้นแผ่วเบาคล้ายไม่อยากรบกวน

“ถึงไหนแล้วจ๊ะ”

“ใกล้เสร็จแล้วค่ะคุณหญิง”

เอ๊ะ เขาคุยอะไรกัน

เธอได้แต่สงสัยกับเสียงของทั้งคู่ ถ้าฟังไม่ผิด เป็นเสียงของมารดาสิงหา แต่คุณท่านจะมาทำอะไรที่นี่ล่ะ แม้อยากลืมตาขึ้นมองแต่ก็ไม่กล้า หญิงสาวจึงอยู่นิ่งๆ รอให้ทั้งสองออกไป แต่แล้วคำพูดของพวกเขาทำให้เธอต้องสงสัย

“สวยมาก”

ใครเหรอที่สวย

พิญชาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ทั้งกะพริบตาถี่เพื่อปรับแสงที่สว่างจ้า กลับพบมาลิกาและผู้หญิงอีกสองคนกำลังมองมาทางเธอด้วยสายตาชื่นชม ทั้งสามแต่งตัวแปลกๆ

“คุณหญิง”

“น่าตีให้ตาย เรียกแม่สิ” มาลิกาส่งยิ้มให้พร้อมจับร่างบางตรงหน้าลุกขึ้น สำรวจตรวจตราทั่วทั้งร่าง

พิชญาก้มมองตามอีกฝ่าย

ทั้งสับสนไม่รู้ว่าตัวเองกำลังฝันไปหรือเป็นความจริง แต่ไม่ทันได้คิดหาคำตอบใดๆ หรือมีใครบอกต่อ เธอก็ถูกพาให้เดินออกจากตรงนั้นทันที

“อย่าเพิ่งถามตอนนี้เลย ออกไปข้างนอกกัน ได้เวลาแล้ว”

“อ๊ะ!”

เธอเดินออกมาข้างนอกและจำได้ว่าที่นี่คือที่ไหน เกาะที่เคยหนีสิงหามาหลบเลียหัวใจแต่ไม่ทันข้ามวันเขาก็เดินทางมาหา และตอนนี้ด้านนอกถูกตกแต่งด้วยช่อกุหลาบสีขาว มีคนรู้จักกันยืนส่งยิ้มมาให้ ตามทางเดินเป็นพรมสีแดงลาดยาวออกไปถึงซุ้มกระโจมที่ถูกสร้างขึ้นใกล้ต้นไม้ที่ให้ร่มเงา

แม้จะงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งกลัวว่าตัวเองจะแต่งตัวไม่เรียบร้อย แต่เสียงจากคนรอบกายส่งเสริมให้เดินไปข้างหน้า

“สวยมากเจ้าสาวของผม”

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะ” พิชญาถามเสียงแผ่วเบา

สิงหาระบายยิ้มพร้อมหอมแก้มเจ้าสาวโชว์ความหวานให้คนที่มาร่วมงานได้ตาร้อน ในเมื่อเจ้าสาวของเขาสวยมากแบบนี้ เขาเองก็อยากแสดงความเป็นเจ้าของ อย่างที่เคยบอกไว้

ทำไม...พีชงงไปหมดแล้ว เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” พิชญาถามด้วยความสงสัย

“คุณแม่ท่านอยากจัดงานแต่งต้อนรับลูกสะใภ้ ที่ท่านพูดเมื่อวานไงครับ เหลือแค่แต่งงานเท่านั้น”

“จริงเหรอคะ พีชดีใจจังค่ะ นึกว่าท่านจะ...”

Bình Luận ()

0/255