love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 28 ตลาดกลางคืน

บทที่ 28 ตลาดกลางคืน

ขณะที่ซูซานกำลังจะพุ่งมาถึงตัวหยางหยิงหยิง หยางหยิงหยิงปิดตาลง เธอ ไม่คาดหวังความช่วยเหลือจากซูเซิ่งเจแล้ว เมื่อเทียบสถานะของเธอกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว ซูซานเป็นน้องสาวของซูเซิ่งเจ ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน เขาคงไม่ช่วยเธอแน่นอน

“พี่ พี่ทำอะไร พี่เคยสัญญาว่าจะช่วยฉันจัดการนังปีศาจนี่ไม่ใช่หรอ?” หยางหยิงหยิงเปิดตาขึ้น ชะงักมองภาพตรงหน้า

ซูเซิ่งเจกำลังจับยึดมือของซูซานเอาไว้ ซูซานพยายามต่อต้าน แต่ก็สู้ไม่ได้

“พี่เป็นคนพาเธอมา เกิดเรื่องที่นี่ ถ้าถูกปาปารัสซีถ่ายรูปไปได้คงไม่ดี กล่าวหาว่าตระกูลซูของเรารังแกคนอื่น เรื่องของเธอปล่อยให้พี่เป็นคนจัดการก็พอแล้ว” ซูเซิ่งเจยังคงพูดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

ซูซานเห็นว่าสีหน้าของพี่ชายไม่ค่อยดี คิดตามที่พี่พูดก็มีเหตุผล ตอนนี้ตระกูลซูให้ความสำคัญกับชื่อเสียง

“ได้ พี่ นังปีศาจคนนี้ก็ยกให้พี่จัดการแล้วกัน ฉันต้องการให้เธอจะอยู่ก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่รอด” ซูซานดึงมือกลับคืน ยังคงจ้องหยางหยิงหยิงด้วยสายตามาดร้าย

“พี่รู้ว่าควรทำยังไง” น้ำเสียงของซูเซิ่งเจหมดความอดทน

ซูซานรู้ว่าพี่เริ่มไม่พอใจแล้ว ครอบครัวล้วนเป็นพี่ที่เป็นคนตัดสินใจ เธอก็ไม่กล้ากำเริบเสิบสาน หยางหยิงหยิง ฉันต้องเอาคืนเธอแน่

ก่อนซูซานจะไปยังหันมาจ้องหยางหยิงหยิงเขม็งอีกรอบ แล้วเดินตามผู้ชายคนนั้นออกไป

“กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ” ซูเซิ่งเจเห็นว่าหยางหยิงหยิงยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะพูดยังไง

หยางหยิงหยิงได้ยินเสียงของซูเซิ่งเจ หันหน้ากลับมา จ้องมองเขา

“ไปเถอะ” ซูเซิ่งเจเดินข้ามโต๊ะมาจูงมือเธอ

“ฉันเดินเองได้” หยางหยิงหยิงสะบัดมือของซูเซิ่งเจออก เดินนำหน้าซูเซิ่งเจออกไป

เหตุการณ์เมื่อสักครู่นั้น น่าแปลกประหลาด วุ่นวายไปหมด พัวพันไปถึงกู้เหลียนเฉิง

ในสมองเธอวุ่นวาย ยังไงก็คิดไม่ออก ซูซานผู้หญิงคนนี้เธอไม่รู้จักแน่นอน ยิ่งไม่รู้เลยว่าไปทำให้เธอไม่พอใจตั้งแต่เมื่อไหร่

ทั้งคู่เดินไปขึ้นรถเงียบๆ

“เราไปซื้อเสื้อผ้าที่ตลาดกลางคืนกัน” ซูเซิ่งเจได้ยินว่าเมื่อผู้หญิงได้ช็อปก็จะลืมเรื่องกลุ้มใจทั้งหมด

เธอจะไปซื้อเสื้อผ้า เธอไม่อยากติดซูเซิ่งเจเยอะ รวมทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้

ตามการนำทางของหยางหยิงหยิง ทั้งคู่ก็มาถึงตลาดกลางคืน A

แสงจากโคมไฟส่องสว่าง เสียงผู้คนจอแจ ตลอดสองข้างทางมีแผงขายวางจนสุดสายตา ขายอะไรมากมายเต็มไปหมด

เพียงแต่อากาศที่นี่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ร้านขายอาหารและร้านขายเสื้อผ้าอยู่ห่างกันแค่เล็กน้อย เสื้อผ้าที่ซื้อกลับไปจะต้องซักก่อนถึงจะใส่ได้ ไม่งั้นคงจะมีกลิ่นน้ำมันติดเต็มไปหมด

พอลงจากรถ ซูเซิ่งเจก็เริ่มขมวดคิ้ว ตลาดกลางคืนในหัวของเขาไม่ใช่แบบนี้เลยสักนิด

ไม่ใช่ควรจะมีแสงไฟพราวระยับมีแสงสีหรอกหรอ เหมือนกับเมืองแห่งการช็อปปิ้งแบบนั้นไหม? แล้วที่นี่มันอะไร? มองไปทางไหนมีแต่คนสวมเสื้อผ้าราคาถูก

ใบหน้าลิงโลด เธอลืมเรื่องที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่ไปสนิท แค่เธอดีใจก็เพียงพอแล้ว

หล่อสุดๆ” สองสาวที่กำลังกินเต้าหู้เหม็นอยู่ เงยหน้าขึ้นมาเจอซูเซิ่งเจ

เขามาตลาดกลางคืนทำไมกัน?

เธอยังทิ้งเต้าหู้เหม็นไปอีก ราคาเท่าไหร่นะรู้ไหม ไม่กินก็ให้ฉันสิ” พึ่งจะเห็นผู้หญิงของชายหน้าตาดีคนนั้น

ไปเถอะ เดี๋ยวก็ถูกบอดี้การ์ดพบเข้าหรอก

แต่พอเธอพูด ผู้หญิงที่โยนเต้าหู้เหม็นทิ้งก็เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมา ถูกพี่สาวเธอลากหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ชุดนี้ราคาเท่าไหร่คะ?” หยางหยิงหยิงถูกใจเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เธอรู้สึกว่ามันดูไม่เลว

“ร้อยยี่สิบ” เจ้าของร้านบอกราคา

“แพงขนาดนั้นเลย ลดหน่อยได้ไหมคะ” หยางหยิงหยิง เริ่มต่อราคา

Bình Luận ()

0/255