พลิกชะตาหมอยา เฟิ่งชิงหัว บทที่ 136 ท่านอ๋องผู้อุปนิสัยเปลี่ยนฉับพลัน

sprite

เฟิ่งชิงหัวแบะปาก บ่นพึมพำ : “ทองและหยกอยู่นอก ดอกฝ้ายที่เน่าอยู่ใน”

“เจ้ากำลังพูดบ้าอะไรอีก” จ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้ว น้ำเสียงยกขึ้น แววตาล้ำลึก

เฟิ่งชิงหัวคลี่ยิ้ม : “ท่านอ๋องกล่าวนั้นเป็นจริง จริง ๆ แล้วข้ากำลังพูดเรื่องบ้าอยู่”

จ้านเป่ยเซียวเหลือบมองเฟิ่งชิงหัว : “เข้ามา”

เฟิ่งชิงหัวมองความแตกต่างข้างในและข้างนอกฉากกั้น ข้างนอกเป็นพื้นวัสดุไม้ ข้างในฉากกั้นกลับเป็นผ้าห่มขนสัตว์หนา ๆ ปกคลุมพื้นทั้งหมด มองไปปราดเดียวเป็นแผ่นสีขาวโพลน

เช่นนี้ทั้งชั้น ในใจรู้สึกฟุ่มเฟือยยิ่งนัก แต่ก็ยังถอดรองเท้าและเหยียบอย่างมีความสุข

เฟิ่งชิงหัวเดินไปนั่งข้างจ้านเป่ยเซียว จ้องเขาตาไม่กะพริบ

จ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้ว : “เกิดอันใดขึ้นจึงมองข้าเช่นนี้ ?”

เฟิ่งชิงหัวร้องเสียงต่ำอย่างเย็นชา : “เจ้าบังคับข้ามาที่นี่ทำไม ?”

“บังคับ ? พวกเขาบังคับเจ้า ?” จ้านเป่ยเซียวคิ้วขมวด

ท่าทางนั้น บอกไม่ถูกว่ายั่วเย้าหรือเดือดดาล

เฟิ่งชิงหัวขี้เกียจที่จะวิเคราะห์ โบกมือไปมา : “เรื่องไร้สาระนั้นไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าพูดมาเถอะ เจ้าเรียกข้ามาจะทำอะไร ?”

“แน่นอนว่าปราบปราม ในกฎของบ้านบอกอย่างชัดเจนว่าไม่มีสาเหตุไม่สามารถออกจากจวน คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะปลอมตัวเป็นหลิวหยิ่ง หนานกงเยว่ลั่ว ข้าปล่อยเจ้ามากเกินไปหรือ ?” จ้านเป่ยเซียวมองเฟิ่งชิงหัว สายตาจริงจัง หากเป็นคนปกติ ในเวลานี้คงจะโดนมองจนวิญญาณสั่นเทิ้ม แต่เฟิ่งชิงหัวกลับจ้องมองตอบ ถึงขั้นหัวเราะเบา ๆ

“ท่านอ๋อง อย่าแสดงเลย หากเจ้าต้องการเรียกข้ามาปราบ เหตุใดยังตั้งใจต้มชารอข้าที่นี่” เฟิ่งชิงหัวพูดไป ก็หยิบถ้วยชาข้างหน้า เคารพจ้านเป่ยเซียวไกลลิบ จากนั้นก็ดื่มอย่างสง่างาม กล่าวชม : “ศิลปะชาของท่านอ๋องช่างดีจริง”

จ้านเป่ยเซียวดึงสายตากลับ จากนั้น ชำเลืองมองนางอีกครั้ง กล่าวอย่างจืดจาง : “ช่างประจบสอพอ”

“ไม่รื่นหูยิ่ง” เฟิ่งชิงหัวไม่ยอมน้อยหน้า

จ้านเป่ยเซียวยกมือขึ้นไปทางเฟิ่งชิงหัวกระตุกนิ้วมือ

เฟิ่งชิงหัวเอียงตัวเล็กน้อย และได้ยินจ้านเป่ยเซียวกล่าวถามเสียงเบา : “คิดดีแล้วหรือยัง ?”

เฟิ่งชิงหัว : “!”

เฟิ่งชิงหัวจ้องมองจ้านเป่ยเซียวอย่างตกใจ ตาแทบจะถลนออกมา ยังไงก็คิดไม่ถึง จ้านเป่ยเซียวปูเรื่องมายาวเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเพื่อถามนางประโยคนี้

ตอนนี้เฟิ่งชิงหัวคิดถึงจ้านเป่ยเซียวตอนเริ่มแรกสุดเล็กน้อย

เขาแต่เดิม เย็นชา ขรึม แปลกแยก ดูถูกคนอื่น สามารถใช้สายตาแสดงออกไม่ต้องพูดสักคำ

แจ่เขาในตอนนี้ ไม่เพียงแต่การกระทำจะแปลกประหลาด แต่ยังกลายเป็นเครื่องทบทวนของแม่ย่าอีกด้วย

โดยเฉพาะหลังจากที่เพิ่งพูดประโยคนั้นจบ ตาแป๋วสั่นไหวเล็กน้อย นำมาซึ่งประกายทำให้คนฉงนนิดหน่อย

เฟิ่งชิงหัวไม่อยากยอมรับ หัวใจของนางเพิ่งเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย

“จ้านเป่ยเซียว เจ้ายั่วยุพอหรือยัง” หลังของเฟิ่งชิงหัวเหยียดตรง ดวงตาจ้องมองเขา

กลับเห็นจ้านเป่ยเซียวกล่าวอย่างเบาหวิว : “ดูแล้วคงจะยังคิดไม่ตก ไม่เป็นไร ข้าไม่รีบ”

ระหว่างพูด จ้านเป่ยเซียวก็ยกมือขึ้น กุมแขนของนาง เฟิ่งชิงหัวรู้สึกวิงเวียน ตนเองก็ตกลงสู้อ้อมอกของจ้านเป่ยเซียวแล้ว

เปิดปากกล่าว : “ถึงอย่างไรก็เป็นคนของข้า หนีไม่รอด”

เฟิ่งชิงหัวตบหน้าอกของจ้านเป่ยเซียวด้วยมือข้างที่ว่าง แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสกับร่างกายของเขาก็โดยมือที่ทรงพลังของเขาจับเอาไว้

ตอนนี้ ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้กันมาก ลมหายใจออกของชายหนุ่มแทบจะรดแก้มของเฟิ่งชิงหัว

ดวงตาของเฟิ่งชิงหัวจริงจัง ใช้แรงดิ้นรน กลับพบว่ามือทั้งสองข้างดิ้นไม่หลุด

ศิลปะการต่อสู้ของคนนี้อยู่เหนือเขามาเสมอ แต่ไม่ถึงกับทำให้นางหมดหนทางจะสู้กลับ

นี่มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว ศิลปะการต่อสู้ของคนคนนี้ ชำนาญขึ้นอีก

: “พิษของเจ้ายังไม่กำจัดหมด เหตุใดเจ้าถึงสามารถใช้แรงภายในได้ ?”

“อยากรู้ ? จูบข้าสิ แล้วข้าจะบอกเจ้า”

นิสัยของจ้านเป่ยเซียวเดิมทีก็ทำตามอำเภอใจ ผู้หญิงตรงหน้า ตอนแรกก็เป็นความคิดแปลกประหลาดกะทันหันของเขา แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้ทำให้เขากระสับกระส่ายอยู่เสมอ

อัปเดต บทที่ 136 ท่านอ๋องผู้อุปนิสัยเปลี่ยนฉับพลัน ของ พลิกชะตาหมอยา เฟิ่งชิงหัว

ประกาศ พลิกชะตาหมอยา เฟิ่งชิงหัว ได้อัปเดต บทที่ 136 ท่านอ๋องผู้อุปนิสัยเปลี่ยนฉับพลัน พร้อมรายละเอียดที่น่าทึ่งและคาดไม่ถึงมากมาย ในการเขียนที่คล่องแคล่วในข้อความที่เรียบง่าย แต่จริงใจบางครั้งความโรแมนติคที่สงบของผู้แต่ง เสี่ยวโหม ใน บทที่ 136 ท่านอ๋องผู้อุปนิสัยเปลี่ยนฉับพลัน พาเราไปสู่ขอบฟ้าใหม่ ลองอ่านซีรี่ส์ บทที่ 136 ท่านอ๋องผู้อุปนิสัยเปลี่ยนฉับพลัน พลิกชะตาหมอยา เฟิ่งชิงหัว ที่นี่ แป้นค้นหา: พลิกชะตาหมอยา เฟิ่งชิงหัว บทที่ 136 ท่านอ๋องผู้อุปนิสัยเปลี่ยนฉับพลัน