รักที่เจ็บปวดของฉัน

ตอนที่17 จันทรัตร์ อย่าดื้อดึงอีกเลย

ตอนที่17 จันทรัตร์ อย่าดื้อดึงอีกเลย

สุพจน์เป็นฝ่ายโทรศัพท์หาจันทรัตร์ ในขณะที่อยู่ต่อหน้ากรรณารา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“จันทรัตร์ เธอว่างหรือเปล่า ถ้ามีเวลาก็ไปที่ว่าการอำเภอ พวกเราไปจดทะเบียนหย่ากันเถอะ”

จันทรัตร์นั่งสะอื้นความเจ็บอยู่บนเตียงสีหน้าซีดเผือดเหงื่อไหลเย็น กุมโทรศัพท์ไว้อย่างยากลำบากเธออดกลั้นต่อความเจ็บปวดที่รุนแรงของร่างกายร้องไห้โดยที่ไม่มีเสียง คำพูดนี้กำลังลากเธอลงสู่ขุมนรกอันมืดมิด

“ฟังอยู่หรือเปล่า? สุพจน์คิดว่าจันทรัตร์จงใจไม่พูด จึงเพิ่มน้ำเสียงให้ดังขึ้น“จันทรัตร์ วาสนาของพวกเราหมดต่อกันแล้ว ครั้งนี้ฉันไม่ลังเลจะช้าจะเร็วก็ต้องหย่า ทำไมจะต้องรอให้ถึงสิบเดือน!”

น้ำเสียงจันทรัตร์ระโหยโรยแรง“พี่สุพจน์ พี่รออีกเดี๋ยวไม่ได้หรือ?”

“เธอจะแกล้งเสแสร้งอะไรอีก ไม่ป่วยก็แสร้งว่าป่วย? จันทรัตร์ อย่าทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังทำตัวยุ่งยากน่ารำคาญ มันมีแต่จะทำให้ฉันยิ่งรังเกียจเธอเท่านั้น”สุพจน์เสียดสี

“ห้าปีมานี้ พี่เคยรักฉันบ้างไหม? แม้แต่เพียงครึ่งนาทีก็พอ”จันทรัตร์ขดตัว ในช่วงเวลาที่อ่อนแอมากที่สุดคนที่เธออยากจะพบมากที่สุดก็คือสุพจน์ แต่เขาเอ่ยปากต้องการจะหย่ากับเธอ นี่คือวิธีที่คนรักใช้ตัดขาดเธอ

“ไม่เลย จันทรัตร์ อย่าดื้อดึงอีกเลย!”สุพจน์ตัดบท เขาจะไม่เกิดความรู้สึกเห็นใจจันทรัตร์ได้อีก ถึงเวลานั้นระหว่างเขากับจันทรัตร์ก็จะไม่จบไม่สิ้นเสียที

จันทรัตร์ไม่คาดหวังอีกกล่าวอย่างปล่อยวาง“ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปรอพี่ที่ว่าการอำเภอ”

กล่าวเสร็จ อันที่จริงแล้วเธอเจ็บจนแทบเจียนตาย บวกกับคำพูดอันโหดร้ายของเขา ทำให้หัวใจดวงเดียวของเธอมอดดับลงไปแล้วโทรศัพท์มือถือร่วงหล่นลงพื้น ดวงตาปิดลง สลบไสล ไม่รู้สึกตัว

ฟื้นมาอีกทีจันทรัตร์กำลังถูกเสียบสายน้ำเกลือ ร่างกายอ่อนปวกเปียก เบาโหวง นี่ราวกับว่าเป็นจังหวะของคนที่ใกล้จะตาย

ชวนีนั่งอยู่ที่ด้านข้าง ร้องไห้จนดวงตาแดงก่ำ จันทรัตร์อยากจะยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่กลับถูกชวนีหยุดมือไว้ ตะโกนร้องไห้ “จันทรัตร์ ร่างกายเธอย่ำแย่ขนาดนี้ทำไมเธอไม่บอกฉัน ทำไมอยู่ๆถึงเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ ฉันคิดว่าหมอทุกคนโกหกฉัน จันทรัตร์ พวกเขากำลังหลอกฉันอยู่ใช่ไหม ร่างกายเธอแข็งแรงมาก จะเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารได้ยังไง!”

เธอกับชวนีเป็นเพื่อนกันมานาน สนิทสนมราวกับพี่น้อง ชวนีเองก็กำลังตั้งครรภ์อยู่ กลัวว่าเธอจะกังวลมากเกินไป ดังนั้นจันทรัตร์จึงอยากที่จะปิดบังเธอ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่สามารถปิดบังได้อยู่ดี

“สุพจน์เขารู้หรือเปล่า เขาต้องเสียใจแน่ๆที่หย่ากับเธอ!”ชวนีตอบกลับอย่างรุนแรง

หัวใจของจันทรัตร์สงบนิ่ง เผชิญหน้ากับความทรมานของอาการเจ็บป่วยด้วยใบหน้าแยแส ชีวิตก็เปรียบเสมือนสิ่งที่ไม่ยั่งยืนในช่วงวัยอันงดงามกลับใช้ชีวิตแบบที่เธอไม่ชอบที่สุดแล้วยังจะกลัวอะไรอีก

ชาตินี้เธอมีไว้แค่เพื่อสุพจน์ และเหนื่อยเกินไป บางทีความตายอาจจะเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง ความไม่ต้องการที่จะรักสุพจน์ก็คือความหลุดพ้นอย่างหนึ่ง

“อย่าบอกเขา ฉันหวังว่าเขาจะใช้ชีวิตต่อเหมือนฉันไม่เคยอยู่

รอยยิ้มอันขมขื่นของจันทรัตร์ ซีดเซียวเป็นสีขาวราวกับกระดาษ หลังจากหย่ากันพวกเขาก็จะไม่ได้พบเจอกันอีกเมื่อถึงตอนนั้นสุพจน์ก็คงไม่รู้ว่าเธอตายไปแล้ว

ชวนีน้ำตาไหลดังเผาะ“เธอมันโง่ เธอใกล้จะตายอยู่แล้ว ยังเต็มใจได้หรือ?”

“ชวนี ชีวิตนี้เธอไม่มีวันที่จะเข้าใจความรู้สึกของฉัน เพราะเธอมีศุภกิจที่รักเธอ แต่ฉันมีแค่สุพจน์ที่รักคนอื่นอยู่ฉันเฝ้าตามเขามาสิบสามปี มันมากพอแล้ว ฉันไม่ได้เข้มแข็งอย่างที่เธอคิด ดังนั้นไม่ต้องบอกเขา ฉันไม่อยากมีความสัมพันธ์กับเขาอีกฉันเหนื่อยแล้ว ไม่อยากที่จะเจ็บปวดเสียใจเพื่อเขาอีก”

จันทรัตร์ใช้ชีวิตมายี่สิบหกปี มีสิบสามปีล้วนใช้ชีวิตอยู่เพื่อสุพจน์ ชีวิตส่วนใหญ่เธอใช้ไปกับเขา ชีวิตเธอเป็นอะไรที่น่าเบื่อเกินไป และก็ไม่ได้ตื่นเต้นมากพอ เพื่อสุพจน์แล้วเธอปฏิเสธผู้ชายทุกคน เธอเข้าใจความรัก แต่กลับเป็นความรักที่ทั้งขมขื่นและสิ้นหวัง เธออยากที่มีความรักที่ชอบกันและกันสักครั้ง

“ไม่มีโอกาสแล้ว ชีวิตหน้าฉันต้องหาผู้ชายที่รักฉันหนึ่งคน”

จันทรัตร์ก้มตาลงแต่ในช่วงพริบตาก็เพิ่งคิดออก จึงถามออกไปว่า quot;ฉันหลับมานานเท่าไหร่แล้ว?

“เธอหลับตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ ถ้าฉันไม่ไปหาเธอ ก็คงไม่มีคนเจอเธอสลบอยู่ในบ้านหรอก”

จันทรัตร์นัดหย่ากับสุพจน์ ดูเวลาก็ใกล้จะสายเต็มที จันทรัตร์จึงรีบลุกขึ้น จัดการเอาสายน้ำเกลือออก

ชวนีเห็นเธอกระตือรือร้น จึงรีบเข้าไปหยุดเธอและถามว่า “เธอจะทำอะไร?”

“ฉันนัดกับพี่สุพจน์ไปเจอกันที่ว่าการอำเภอวันนี้ ฉันต้องไปหาเขา!”

Bình Luận ()

0/255