Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 34 คำถามสามประโยคต่อกันของผู้ชายเลวๆ

ตอนที่ 34 คำถามสามประโยคต่อกันของผู้ชายเลวๆ

กำลังรู้สึกน่ารังเกียจอยู่ หางตาของเย่หลินฮวนก็มองไปเห็นหน้าตาที่บ้าบอเคลิ้มหลงใหลของเย่เซียงซี เธอแอบยิ้มในใจ คนทั้งบ้านนี้ ใครก็ไม่มีอะไรดีเลย

เธอได้นำของที่ตัวเองต้องการไปแล้ว ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับคนพวกนี้แล้ว

“หยู๋เชิน เริ่มเย็นแล้ว พวกเราไปเถอะ”

ประโยคนี้ของเย่หลินฮวน ทำให้สีหน้าของคุณพ่อเย่ที่กำบังดีใจอยู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

จ้าวเหม่ยหลิงที่พูดเก่งที่สุด วินาทีนั้นก็พูดด้วยเสียงที่แหลมว่า “หลินฮวนพูดอะไรเนี่ย? ลูกเขยมาบ้านครั้งแรก เธอจะให้เขาทานอาหารเย็นเลยหรอ นี่ถ้าไปถึงหูของพ่อตาแม่ยาย เดี๋ยวก็หาว่าพวกเราไม่ดูแลแขกดีๆ หรอก”

สีหน้าของเย่หลินฮวนปกติมาก เธอพูดตรงๆ เลยว่า

“เขาไม่ทานของข้างนอกอยู่แล้วค่ะ วันนี้ดื่มชาไปสองแก้วถือว่าให้หน้าแล้วค่ะ”

ลี่หยู๋เชินเติบโตในบ้านของทหาร ถึงแม้ตอนนี้จะอยู่ในค่ายมีแค่ตำแหน่งเล็กๆ แต่ว่าเมื่อก่อนฐานะของเขาไม่น้อยเลย ข้างนอกมีศัตรูเยอะแยะมากมายนับไม่ถ้วน เพื่อนที่จะป้องกัน เขาไม่เคยกินของข้างนอกเลย ออกจากบ้านต่างก็มีบอดี้การ์ดคอยดูแล กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ฉะนั้นวันนี้ลี่หยู๋เชินฝ่าฟันอันตรายมาที่บ้านเย่ เย่หลินฮวนรู้สึกแปลกๆ จริงๆ

พูดก็พูดขนาดนี้แล้ว สีหน้าของจ้าวเหม่ยหลิงค่อยๆ เปลี่ยนไป คุณพ่อเย่โทษว่าเธอยุ่งเกินไป มองเธอไปหนึ่งที แล้วหันกลับมาด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน แล้วพูดต่อว่า

“ใช่ๆ กินของข้างๆ ไม่ปลอดภัย ให้หลินฮวนกลับไปกินกับนายที่บ้านเถอะ อยู่ข้างนอกนานเกินไป พวกเราก็ไม่วางใจ”

ลี่หยู๋เชินไม่เผยสีหน้าอะไร “ไม่เป็นไรครับ กินข้าวนอกบ้างเป็นครั้งคราวไม่เป็นไรครับ”

คำพูดนี้ทำให้เย่หลินฮวนเผยหน้าที่ตกใจและอึ้งออกมา วันนี้เขาจะทำอะไรกันแน่?

บนโต๊ะอาหาร ลี่หยู๋เชินและเย่หลินฮวนนั่งข้างๆ กัน ข้างหน้าคือเย่เซียงซีและเหซิงรั่ง ที่นั่งติดชิดกันมาก ทั้งสองเงยหน้าขึ้นก็สามารถสบตากัน แววตาที่มองกันยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่

“พี่เขย กินผักค่ะ”

จู่ๆ เย่เซียงซีก็ลุกขึ้น คีบเนื้อแล้ววางลงบนจานข้างหน้าของลี่หยู๋เชิน “นี่เป็นอาหารจานหลักของพ่อครัวบ้านเรา อร่อยมากค่ะ”

เย่หลินฮวนมองเย่เซียงซีอย่างรังเกียจ ตอนเธอลุกขึ้นเหมือนงูที่เลื้อยมาพันตัวเลย นี่ถ้ามีไม้ไผ่ คงจะเลื้อยขึ้นไปแล้ว

แย่เกินไปแล้ว

นำจานที่อยู่ข้างหน้าของเธอผลักไปทางข้างหน้าของเย่หลินฮวน แล้วหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม สีหน้าเย็นชา

จู่ๆสถานการณ์ก็เริ่มแข็งตัว

รังเกียจตระกูลเย่ชัดเจนขนาดนี้ เธอไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากไหน นำเนื้อชิ้นนั้นคีบขึ้นมาแล้วใส่ลงปากของลี่หยู๋เชิน

แต่ยังไงก็นั่งลงแล้ว ลองกินดูสักคำสิ อย่าหักหน้าน้องสาวฉันเลย

ประโยคนี้เธอฟังแล้วก็ยังรู้สึกอยากจะอวกเองเลย

ลี่หยู๋เชินเองก็จ้องเธอไปหนึ่งที ในแววตาของเขามีความไม่อยากจะเชื่อผ่านไป แววตานั้นเหมือนคนบ้าเลย

จบแล้ว!

ในใจของเย่หลินฮวนมีเพียงความคิดเดียว สมองตัวเองบ้าไปแล้วหรอถึงได้คิดอยากจะป้อนอาหารให้เขา ถ้าเขากินได้ยิ่งเหมือนเห็นผีไปใหญ่ไม่ใช่หรอ?

กำลังคิดอยู่ ภาพที่เห็นผีก็ได้เกินขึ้นอยู่ข้างหน้า

ยกมือขึ้นแล้วไปจับมือของเย่หลินฮวน ดึงมือที่กำลังจะเก็บไปกลับมา

เย่หลินฮวนอึ้งไปเลย ทำไมวันนี้ถึงให้ความร่วมมือเช่นนี้? เห็นผีแล้วจริงๆ หรอ?

คนทั้งโต๊ะต่างก็มองจนตาค้างไปหมด นี่ถ้ายังสงสัยตำแหน่งที่เย่หลินฮวนอยู่ในบ้านลี่แล้ว

สีหน้าของเย่เซียงซีโมโหจนเปลี่ยนไปเลย

หลังจากทานอาหารเรียบร้อยแล้ว พอเห็นว่าเย่หลินฮวนไปเข้าห้องน้ำ ลี่หยู๋เชินก็มองไปทางคุณพ่อเย่หนึ่งที

“ปกติคุณอาชอบเล่นหมากรุกไหมครับ?”

สิ่งที่เขาเรียกคือ ‘คุณอา’ ถึงไม่จะไม่ถูกต้อง แต่คนในบ้านเย่ก็ไม่กล้าพูดมาก

“เล่นบางครั้ง เล่นไม่เก่ง” คุณพ่อเย่มีความกลัวเล็กน้อย

“ผมก็ไม่ได้เล่นนานแล้ว เล่นสักตาไหมครับ ผมมีเรื่องอยากจะถามคุณอาพอดีเลยครับ”

“ได้ งั้นไปห้องทำงานเถอะ ฉันไปเอากระดานหมากรุก”

มองเห็นลี่หยู๋เชินที่หล่อเหลาแล้ว แล้วก็มองเห็นภาพข้างนอกที่เรียงกันเป็น

เย่หลินฮวนล้างมืออยู่ในห้องน้ำ แล้วนำของที่ซ่อนไว้ออกมาดู ตอนนี้ถึงรู้สึกว่าสบายใจลงเยอะเลย

แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเมื่อกี้พึ่งเปิดประตูออกมา ก็เจอเงาๆ หนึ่ง ดูแล้วเหมือนกับว่ากำลังรอตัวเองโดยเฉพาะเลย

“หลินฮวน” ในแววตาของเหซิงรั่งเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“มีอะไรหรอ?”

เย่หลินฮวนสะบัดมือที่ติดน้ำทิ้ง กำลังฟังคำพูดที่เตรียมมาของผู้ชายเลวๆอยู่ แล้วสิ่งที่ได้ยินคำแรกคือ

“เธอสบายดีไหม?”

เธอเม้มปาก แล้วฝืนพูดว่า

Bình Luận ()

0/255