Rebirth แต่งงานกับสามีกำพร้า

ตอนที่ 57 ถือว่าฉันไม่เคยพูด

ตอนที่ 57 ถือว่าฉันไม่เคยพูด

“อ้า!”

เย่หลินฮวนตกใจมาก เท้าของเธอลื่นไหลลงไป แล้วจมลงในสระ

คนที่มารีบจับมือเธอไว้ เสียงน้ำดังขึ้น ในตอนที่เธอลืมตา ทั้งตัวของเธอทาบอยู่บนหน้าอกของผู้ชายคนนั้น

“หลินฮวน? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เสียงของโม่เชียนดังผ่านมาจากบนศีรษะ สีหน้าของเย่หลินฮวนซีดไปเลย ภายใต้ความกระวนกระวายเธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไร “นาย……นายปล่อยฉัน นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง นาย……”

เธอยังไม่ทันพูดจบ และไม่ทันผลักโม่เชียนออก

“ปัง” ดังขึ้น ม่านบางๆ ที่ปิดสระน้ำห้องถัดไปจู่ๆ ก็ล้มลง มีเงาสีชมพูเงาหนึ่งดังขึ้น ลี่หยู๋ซินจ้องไปทางสระน้ำอุ่นด้วยความตกใจ ดวงตาแดงไปหมด แล้วตะโกนกรี๊ดขึ้น

“เย่หลินฮวนยัยไม่เอาหน้า! คิดไม่ถึงเลยว่าจะ……กับพี่โม่เชียน เธอ……”

เย่หลินฮวนรีบผลักโม่เชียนออก

“ไม่ใช่อย่างนี้นะหยู๋ซิน เธอเข้าใจผิดแล้ว”

“ดวงตาคู่นี้ของฉันมองเห็นอย่างชัดเจน”

ลี่หยู๋ซินโมโหจนสั่นไปทั้งตัว คุณหนูรองตระกูลลี่แท้ๆ แต่ราวกับว่าศักดิ์ศรีและความสูงส่งของเธอถูกความโมโหเหยียบย่ำไปหมดแล้ว เธอชี้หน้าด่าเย่หลินฮวน

“ยัยไม่เอาหน้า ยัยสารเลว แต่งงานกับพี่ฉันไม่พอ ยังมาอ่อยพี่โม่เชียนอีก ฉันจะไปบอกทุกคน ภายนอกที่อ่อนโยนนุ่มนวลน่าสงสารของเธอคือการสร้างภาพ!”

“ไม่ใช่แบบนี้นะหยู๋ซิน เธอเข้าใจผิดแล้ว”

โม่เชียนลุกขึ้นมาจากสระ หน้าแดงไปหมด “ฉันกับหลินฮวนต่างก็บริสุทธิ์ ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น”

ถึงว่าล่ะ” ลี่หยู๋ซินพูดไปด้วย เดินถอยหลังไปด้วย ทั้งตกใจทั้งผิดหวัง

“ถึงว่าล่ะไม่ยอมรับฉัน เพราะว่าชอบยัยผู้หญิงไม่เอาหน้านี้ พี่โม่เชียน ฉันมองพี่ผิดไปจริงๆ”

“นี่เป็นคนละเรื่องกันเลยหยู๋ซินเธอ……” 

เสียงแหบๆ “ฉันจะบอกคนข้างนอก

สีหน้าของเย่หลินฮวนเปลี่ยนไปเลย เธอขึ้นมาจากสระน้ำพุร้อน แล้วเดินตามลี่หยู๋ซินไป

“อย่ามาจับฉัน!” เสียงอันแหลมคมของลี่หยู๋ซินเสียวหูมาก หลังจากนั้น

“ป๊าป” ก็มีเสียงดังขึ้น ต่อจากนั้นก็คือเสียงเท้าเดินที่รีบเร่งและเสียงตกใจของโม่เชียน เย่หลินฮวนรับรู้ถึงความปวดแสบที่แก้มฝั่งซ้าย

“หยู๋ซิน เธอบ้าไปแล้ว?”

โม่เชียนผลักทั้งสองคนออก แล้วนำเย่หลินฮวนมาปกป้องไว้ข้างหลัง จากนั้นก็พูดด้วยความดมโหว่า

“ฉันบอกแล้วว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด เธอตบคนอย่างนี้ได้ไง?”

“พี่ปกป้องเธอ?” ลี่หยู๋ซินราวกับว่าถูกโจมตีที่หนักมาก สีหน้าเธอซีดขาวไปหมด

“ฉันต้องการพูดเหตุผลกับเธอ”

เย่หลินฮวนกำลังรู้สึกว่าโม่เชียนไม่เพียงแต่จัดการเรื่องได้ไม่ดี ยังทำให้เรื่องแย่ลงกว่าเดิม ถ้าตัวเองต้องตายที่นี่ในวันนี้

ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว” เย่หลินฮวนชักสีหน้า แล้วพูดไปคำหนึ่ง

“หลินฮวน เธอ……”

เย่หลินฮวนมองเขาไปหนึ่งที จากนั้นก็ผลักมือที่ยื่นออกมาของเขาออก “นายวิ่งมาที่นี่ทำไม

หลังจากพูดจบ เธอก็หันไปมองลี่หยู๋ซิน

“ตบเธอก็ตบแล้ว ฟังฉันพูดสักสองประโยคได้ไหม?”

ลี่หยู๋ซินกัดปากจนปากถลอกหมดแล้ว เธอแน่ชัดแล้วว่าหลินฮวนมีอะไรกับโม่เชียนลับหลัง

“ลี่หยู๋ซิน”

เย่หลินฮวนจับเธอไว้

“ฉันบอกแล้วว่าอย่ามาจับฉัน ยัยสารเลว”

ในตอนที่การตบอีกครั้งหนึ่งของลี่หยู๋ซินจะตบลงมา เย่หลินฮวนได้ทำการป้องกันไว้แล้ว เธอจับข้อมองของลี่หยู๋ซินไว้ หลังจากนั้นก็หันมือกลับไปตบเธอ

“ป๊าป” เสียงครั้งนี้ดังกว่าครั้งที่แล้วมาก

ผ่านไปแวบเดียวหน้าของลี่หยู๋ซินก็เป็นรอบห้านิ้วแดงขึ้นมา เธอจับหน้าของตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ยืนมองเย่หลินฮวนด้วยความอึ้ง

“ตอนนี้สงบสติอารมณ์หรือยัง?” เย่หลินฮวนกำหมัดแน่น

ฉันจะมามีอะไรกับเขาที่โจ่งแจ้งขนาดนี้หรอ? แม้กระทั่งประตูก็ไม่ล็อก เธอสามารถเข้ามาได้ง่ายๆ ฉันมาบังเอิญเจออีก? เธอใช้สมองคิดหน่อยได้ไหม ถ้าเธอออกไปป่าวประกาศตอนนี้ละก็ ฉันคนที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรก็คงไม่เป็นไรหรอก?

Bình Luận ()

0/255