ทัณฑ์สวาทจอมมาร

26 ด่านทดสอบ

*** ทักทายคร้า ***

วูฟล์พาการ์ดร่างใหญ่สี่คนไปเผชิญหน้ากับแขกโดยมีประตูอัลลอยด์กลางกั้น ระหว่างนั้นประตูก็เลื่อนเปิดช้าๆ แต่คนของชาโรน็อฟไม่ยอมเปิดทาง ครูซและการ์ดขยับจะเข้าไปเคลียร์ทาง แต่อัลฟาโล่ยกมือห้ามไว้ ทุกคนจึงหยุดอยู่กับที่ ร่างสูงถอดสูทตัวนอกและเนกไทส่งให้คนสนิท ก่อนจะยืนในท่าเตรียมพร้อม วูฟล์และการ์ดเดินไปรายล้อมร่างสูงไว้ แล้วการต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด

การต่อสู้แบบสี่รุมหนึ่ง อัลฟาโล่ก็ไม่ใช่หมูที่ใครจะล้มง่ายๆ ร่างสูงหลบหมัดและเท้าพร้อมกับสวนกลับด้วยจังหวะที่เหนือชั้น การ์ดสี่คนโดนหมัดและเท้าของอัลฟาโล่จนสะบักสะบอมไปตามๆ กัน การต่อสู้ดำเนินต่อไปอีกไม่ถึงห้านาที การ์ดของชาโรน็อฟก็ลงไปนอนจุกอยู่ที่พื้น วูฟล์ยิ้มกับชัยชนะของนายใหญ่แห่งอาร์คาดิโอ

“ด่านแรกผ่านอย่างสง่า เชิญครับ” วูฟล์บอกพลางผายมือเชิญทุกคนเดินไปตามถนนที่ทอดยาวไปถึงประตูคฤหาสน์ นิโคลัสเดินออกมาต้อนรับด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“ฝีมือไม่เลวนี่ แต่นั่นแค่ด่านแรกอัลฟาโล่ อย่างนายต้องเจอกับฉันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ” นิโคลัสเดินนำอัลฟาโล่ไปที่สนามหญ้า ทั้งสองยืนประจันหน้าและสบสายตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร อเล็กซิสและอารยาเดินออกมาสมทบ อัลฟาโล่ก้มศีรษะให้ผู้สูงวัยก่อนจะหันไปมองคู่ต่อสู้

“คดีเก่าคงได้สะสางกันสักที” อัลฟาโล่บอกเสียงเรียบ ในขณะที่ครูซและคนอื่นๆ ต่างยืนลุ้นด้วยใจระทึก “มีเดิมพันกันหน่อยเป็นไงนิค” อัลฟาโล่ต่อรองเพื่อให้เกมการแข่งขันตื่นเต้นกว่าเดิม

“ว่ามาได้เลย”

“ถ้านายแพ้ต้องเปิดทางเรื่องนาเดีย”

“ถ้านายแพ้ ปล่อยให้น้องฉันไปเจอผู้ชายดีๆ ห้ามยุ่งหรือวุ่นวายเด็ดขาด” นิโคลัสบอกพลางมองแววตาแข็งกร้าวของอีกฝ่ายอย่างสะใจ

“นั่นคือสิ่งที่ฉันยอมไม่ได้” อัลฟาโล่บอกเสียงดุดัน มือกำเข้าหากันแน่น

“งั้นนายก็ต้องเอาชนะฉันให้ได้แล้วล่ะพวก” นิโคลัสเหยียดยิ้มขณะหงายมือไปข้างหน้า เพื่อบอกว่าการต่อสู้ไม่มีอาวุธใดๆ นอกจากอวัยวะในร่างกาย แต่ก่อนที่สองผู้ยิ่งใหญ่จะเข้าห้ำหั่นกัน เสียงหวานของอารยาก็ดังขึ้น

“เดี๋ยวจ้ะสองหนุ่ม แม่ขอยื่นข้อเสนออีกสักข้อ ถ้าผลออกมาเสมอ แม่ขอให้เรื่องที่ค้างคาใจหายไปจะได้ไหม” อารยามองหน้าบุตรชายและว่าที่ลูกเขยสลับกันไปมา

“ด้วยความเต็มใจครับมาดาม” ทั้งสองหนุ่มรับปากพร้อมกัน แล้วนิโคลัสก็อาศัยจังหวะได้เปรียบกระโจนเข้าหาพร้อมกับกระแทกหมัดเข้าใบหน้าหล่อเหลาของคู่ต่อสู้ อัลฟาโล่ระวังตัวอยู่แล้วเบี่ยงหลบและสวนหมัดเข้าใบหน้าคมอย่างจัง นิโคลัสถึงกับสะบัดหน้าเพื่อไล่ความมึนงงออกไป อัลฟาโล่ไม่ปล่อยโอกาสผ่านไป ไล่บี้คู่ต่อสู้ด้วยการประเคนทั้งหมัดและเท้าเข้าใส่ ทั้งสองผลัดกันรุกรับจนคนยืนเชียร์ใจหายใจคว่ำไปตามๆ กัน อเล็กซิสยืนมองการต่อสู้อยู่เงียบๆ แต่ในใจก็อดชื่นชมความสามารถของเจ้าพ่อแดนกระทิงดุไม่ได้

…เยี่ยม…

ยิ่งเวลาผ่านไปนาน แรงของอัลฟาโล่และนิโคลัสก็ยิ่งน้อยลง

ห้ามใครยุ่งเด็ดขาด” สิ้นเสียงประมุขชาโรน็อฟ

ขณะที่การต่อสู้กำลังดำเนินไปท่ามกลางแสงอัสดงที่ทาบทอขอบฟ้าด้านตะวันตก รถของกังสดาลก็วิ่งผ่านประตูเข้ามา

“นั่นคุณอัลฟาโล่กับคุณนิคนี่คะคุณนาเดีย” พุดแก้วมองไปที่สนาม กังสดาลมองตามและเร่งความเร็วนำรถไปจอดข้างสนาม

“ทำไมพวกผู้ชายชอบใช้กำลังกันนักนะ” กังสดาลพึมพำอย่างหัวเสีย พุดแก้วเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

“แบบนี้ต้องดัดนิสัยสองคนนั้นให้เข็ดแล้วล่ะค่ะ”

แต่ตอนนี้เราต้องไปห้ามศึกเสียก่อน ไม่งั้นสองคนนั้นต้องช้ำในตายแน่ๆ”

“ชอบเจ็บตัวกันจริง”

อารยาหันไปพูดกับบุตรสาว สองหนุ่มเห็นหัวใจของตัวเองยืนหน้าบอกบุญไม่รับ

กังสดาลหันไปสบตาพุดแก้ว

“เฮ้ย…” เสียงห้าวอุทานออกมาพร้อมกัน กังสดาลมองหน้าแตกยับเยินของพี่ชายและคนที่วิ่งวุ่นในหัวใจเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“หมัดตายช้าไปค่ะ เล่นของหนักเลยดีกว่า จัดการกันเลยนะคะเดี๋ยวฉันจะให้คนเอาศพไปทิ้งให้ไม่ต้องห่วง” พูดจบกังสดาลและพุดแก้วก็หมุนตัวเดินเข้าไปข้างใน

รอผมก่อน” นิโคลัสเห็นพุดแก้วไม่สนใจก็รีบตามไป อัลฟาโล่อยากตามไปแต่เกรงใจสายตาของผู้สูงวัยที่มองอยู่

อารยามองว่าที่ลูกเขยด้วยประกายตาอ่อนโยน อัลฟาโล่ยิ้มพลางมองหน้าอเล็กซิสเพื่อขออนุญาตก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน นิโคลัสเดินขึ้นบันไดตามพุดแก้วไปที่ห้องนอน

“แก้วรอผมก่อนสิ คุณต้องทำแผลให้ผมนะ” นิโคลัสบอกไล่หลังน้าสาวของหลานชาย ในขณะที่อัลฟาโล่ถูกลูกน้องคนสนิทประคองไปที่ห้องนั่งเล่น

“ไหวไหมครับบอส”

“สบายมาก” อัลฟาโล่บอกเสร็จก็ต้องสูดปากด้วยความเจ็บ กังสดาลถือกล่องปฐมพยาบาลเดินเข้าไปในห้องและส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจกับความอวดเก่งของชายหนุ่ม

“อุปกรณ์ทำแผลค่ะ” ร่างงามเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่อัลฟาโล่คว้ามือไว้ทัน

“เดี๋ยวสิมายเดียร์ ทำแผลให้ผมก่อน”

“อย่ารุ่มร่ามนะ เดี๋ยวก็เจ็บกว่าเดิมหรอก” เธอแกะมือเขาออก อัลฟาโล่แนบแก้มกับลำแขนกลมกลึงจนเธอไม่กล้าผลักไสเพราะกลัวเขาเจ็บ

“ถ้าไม่อยากให้รุ่มร่ามก็ทำแผลให้ก่อนนะครับ ผมเจ็บไปทั้งตัวเลย”

ชอบใช้กำลังตัดสินปัญหากันนัก คุยกันดีๆ

“เพื่อศักดิ์ศรี เพื่อหัวใจ ยังไงก็ต้องสู้” เขาบอกขณะที่มองดวงหน้าแดงระเรื่ออย่างไม่ยอมละสายตา

“จะอะไรนักหนาคะ แล้วนี่ได้คุยกับพ่อหรือยัง”

Bình Luận ()

0/255