วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 81 คนขี้หงุดหงิดประสาทเสียอีกแล้ว

บทที่ 81 คนขี้หงุดหงิดประสาทเสียอีกแล้ว

“นี่มันดึกแล้ว รีบไปเถอะค่ะ คุณยายก็ต้องพักผ่อนแล้ว เดินทางปลอดภัยนะคะ”

ไม่ว่ามันจะแย่แค่ไหน หลีโน่ก็ทำได้เพียงหยิบกระเป๋า และเดินไปหาเฟิงหีโม่

“คุณยาย ไว้ฉันมาเยี่ยมใหม่นะคะ”

หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินตามกันไปทางประตู ขณะที่กำลังจะออกไป เสียงของคุณยายก็ดังมาจากด้านหลัง

“เดี๋ยวก่อน ฉันเกือบลืม!”

“พรุ่งนี้วันศุกร์ อย่าลืมกลับบ้านมากินข้าวเย็นด้วยกัน หีซิวจะกลับมาแล้ว และยังมีครอบครัวของคุณลุงรองอีก

อย่าเบี้ยวเด็ดขาด ได้ยินรึยัง”

เห็นได้ชัดว่าประโยคสุดท้ายนั้น เน้นไปที่เฟิงหีโม่ที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของหลีโน่ก็มองไปเช่นกัน และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ตอบกลับมา

“คุณยาย ผมจำได้แล้วน่า”

“อืม ไปเถอะ ไปเถอะ”

หลังจากพูดจบคุณยายก็โบกมือให้เขาด้วยรอยยิ้ม เมื่อเธอหันกลับไป หลีโน่ก็รู้สึกเหมือนจะเห็นยายของเขาขยิบตาให้เธอ แต่เธอก็ไม่แน่ใจ จึงได้แค่โบกมือกลับไป

“คุณยาย ฉันกลับแล้วนะคะ”

ทันทีที่รถขับออกไป สายตาที่น่ารังเกียจก็ถูกแสดงออกมา “นับวันยิ่งแส่ขึ้นเรื่อยๆ” เดี๋ยวนี้รู้จักฟ้องแล้วหรอ ถึงได้ให้คุณยายมากดดันเขาแบบนี้

“อะไร”

มีบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจ แต่จิตใจของหลีโน่เต็มไปด้วยคำพูดของคุณยายในคืนนี้ ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็กลับกลายเป็นเห็นอกเห็นใจเขามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ผู้หญิงมักจะอ่อนโยน ดูเหมือนตอนนี้ก็จะเข้าใจทันทีว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นคนแข็งแกร่งแบบนี้ ต้องแข็งแกร่งถึงจะไม่โดนไม่ทำร้าย

และเมื่อเทียบกับตัวเธอแล้ว หลีโน่ก็รู้สึกว่าเธอมีความสุขมากเกินไป

“จากนี้ไป อย่าทำอะไรฉลาดน้อยแบบนี้อีก

ทันใดนั้น หลีโน่ก็เข้าใจได้ทันทีว่า เป็นยายของเขาที่ขอให้เขามารับเธอ

ใช่สิ ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่ไหน

“ไม่ใช่ ...” เธอไม่ได้เป็นคนพูด

หลีโน่ก็ห่อไหล่ลงอีกครั้ง “อื้อ รู้แล้ว

ที่ผ่านมาเธอจะมาที่นี่เฉพาะเวลาว่างในวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น นอกนั้นจะคุยทางโทรศัพท์มากกว่า

ทำไมเขาถึงเชื่อฟังคุณยายของเขา เขาเป็นห่วงยายมาก และเดิมทีที่เธอต้องการให้คุณยายให้เวลากับทั้งคู่มากขึ้น

แม้ว่ามันจะเป็นแค่ “โอกาส” หรือ

ทันใดนั้น หลีโน่ก็รู้สึกว่าตัวเองทำผิดแล้ว

และโดยปกติแล้ว เฟิงหีโม่ก็เป็นคนที่ ตบมือข้างเดียวไม่ดัง

อย่างน้อยคืนต่อมาทั้งสองก็ต้องกลับบ้านเพื่อทานอาหารเย็นด้วยกัน ในอดีต

คราวนี้เธอจึงให้ความสนใจกับความชอบของเฟิงหีโม่ที่มีต่อเธอเป็นพิเศษ สุดท้ายเธอก็เลือกเสื้อสเวตเตอร์ถักแบบสบายๆ

หลีโน่ก็ชินแล้วเช่นกัน เธอหันไปมองเขาเป็นพักๆ และมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว

หลังจากเข้าไปพ้นประตูบ้านแล้ว คนรับใช้ก็มารับเขาอย่างรวดเร็ว “คุณชาย คุณหนู”

สาวใช้ที่นี่ถือว่ารู้งาน แม้ว่าจะไม่มีงานแต่งงาน แต่ก็ให้ความเคารพต่อเธอ

หลีโน่ก็เดินตามมาทันที พร้อมกับจับมือเขาไว้ แม้จะรู้ว่าเขาต้องการสลัดออก แต่เธอก็ทำเป็นไม่รู้

ดวงตาของทั้งคู่สบกัน เฟิงหีโม่รีบหันศีรษะหนีทันที แต่เขาก็ไม่ได้สะบัดมือออกไป

หลีโน่ก็ทักทายทุกคนอย่างสุภาพทีละคน “คุณยาย

แต่เฟิงหีโม่กลับทักคุณยายคนเดียวเท่านั้น จากนั้นก็เดินเข้าไป พูดคุยกันสักพัก ทุกคนก็เริ่มทานอาหารเย็น

บางครั้งก็มีคนคุยกัน บรรยากาศจึงดีขึ้น โต๊ะมีขนาดใหญ่มาก

ผ่านไปตั้งนานเธอก็กินข้าวทีละน้อยเท่านั้น เพื่อรอที่อาหารบนโต๊ะจะเปลี่ยนตำแหน่ง

เธอจึงเอื้อมมือออกไป ก่อนจะรู้ว่าตัวเองคีบไม่ถึง ดังนั้นจึงได้แต่คีบมันหมูที่อยู่ใกล้ๆมาวางบนจานแทน

ทำไมหมูผัดซีอิ๊ว ยังต้องใช้มันหมูอีก

บร็อคโคลี่หลายชิ้นก็ถูกวางลงบนจานของเธอ พร้อมกับมันหมูที่อยู่ในจานเธอ

เมื่อเหลือบมองเขา เธอก็เห็นว่าเขายังมีท่าทีนิ่งเฉย ถือชามราวกับว่าเขาได้รับการฝึกฝนในค่ายทหารอย่างไรอย่างนั้น หลีโน่หรี่ตามองเขาแล้วคิด

คุณยายพูดถูก เขาเป็นคนเย็นชาแต่จริงๆแล้วใจดี เขาสนใจเธอตลอด

สิ่งที่รู้มาใหม่ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้รางวัล จึงทำให้เธอกินข้าวอร่อยมากขึ้น

Bình Luận ()

0/255