วิวาห์ฟ้าแลบ ประธานตัวร้าย

บทที่ 96 ผมจะไม่กลับมาหลายวัน

บทที่ 96 ผมจะไม่กลับมาหลายวัน

ทันทีที่เธอกลับเข้าไปถึงในห้องน้ำ จางเยวี่ยเจ๋อก็เดินกลับมาพร้อมโทรศัพท์ในมือ

“เยวี่ยเจ๋อหรอ” เธอแกล้งสงสัย ราวกับไม่รู้เรื่องอะไร “ทำไมดึกขนาดนี้ยังยุ่งอยู่อีก”

“ใช่ มีงานนิดหน่อย”

เมื่อได้ยิน เจียงลู่ก็ยิ้มทั้งน้ำตา ไม่รู้ว่าในใจกำลังรู้สึกยังไงอยู่ เธอหวังว่าเขาจะไม่ปิดบังเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอคิดว่านี่อาจจะเป็นการให้ความสำคัญแก่เธออย่างหนึ่งหรือเปล่า

เขาไม่พูด และเธอก็ดีใจที่เมื่อกี้ไม่ได้ถาม

“อ้อ คือว่าเสื้อผ้าฉันเปียกแล้ว คุณช่วยไปซื้อเสื้อผ้าให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันออกไปแบบนี้ คงไม่ดี...กับคุณ”

จางเยวี่ยเจ๋อมองเธอ แล้วบอก “นี่มันดึกมากแล้ว โทรหาที่บ้านบอกว่าวันนี้จะนอนนี่ดีกว่า”

เธอกำลังดีใจไม่นาน ก็เหมือนมีน้ำเย็ดสาดมาอีกครั้ง “ผมจะนอนห้องนั่งเล่น”

ไม่รอคำตอบ จางเยวี่ยเจ๋อก็ตรงไปหยิบหมอน และผ้าห่มออกมา จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอกทันที ตอนนี้เขาก็หงุดหงิดมากเหมือนกัน

ทันทีที่แผ่นหลังเขาลับไป สีหน้าของเจียงลู่ก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันที

เธอข่มความโกรธและหยุดคิดอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานาน ใกล้แล้วอีกแค่นิดเดียว แต่กลับมีอุปสรรคเข้ามาอีก ทำไมเธอถึงโชคร้ายขนาดนี้ ผ่านอะไรมามากขนาดนี้ ยังมีด่านครอบครัวเขาอีก เธอต้องรออีกกี่ปีกัน

ตอนนั้นเธอสามารถแต่งงานได้ แต่ตอนนี้เธอท้องลูกของเขาอยู่ กลับไม่ได้รับอนุญาตแม้แต่จะหมั้น

ในตอนนี้เจียงลู่โมโหแทบบ้า

แค่เจี่ยนหลีโน่คนเดียวเธอยังจัดการไม่เสร็จ นี่ดันมี ตระกูลฉือ เพิ่มเข้ามาอีก ทำไมถึงไม่ให้เธอมีวันดีๆบ้าง

ก็กินแรงของหลีโน่ไปจนหมด วันถัดไประหว่างกำลังหลับอย่างสะลืมสะลืออยู่นั้น เธอก็ถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงเสียงหนึ่ง เธอจึงหดตัวลง และทันใดนั้นเธอก็ตื่นขึ้นมา

“คุณสามี”

“ผมจะไม่กลับมาหลายวัน”

หลีโน่ตื่นเต็มตาในทันที ความรู้สึกเสียใจแปลกๆเกิดขึ้นมาในใจของเธอ เธอรู้สึกราวกับ one night

“อืม”

แล้วหันเดินไปหาเธอที่เตียง พร้อมนั่งลง

ผมอนุญาตให้คุณกลับบ้านได้

สีหน้าหม่นหมองของเธอก็หายไปในทันที “ค่ะ

จากนั้น เธอก็ช่วยเขาผูกไทด์ที่ยังใส่ไม่เสร็จจนเรียบร้อย

เฟิงหีโม่จับไปที่ใบหน้าของเธอ ก่อนจะใช้นิ้วลูบไปริมฝีปากสีแดง และก้มหน้าลงไปจูบอีกครั้ง

“อืม ยังเช้าอยู่เลย นอนอีกหน่อยเถอะ”

เฟิงหีโม่รู้สึกถูกกระตุ้นอีกครั้ง ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองถูกปลุกง่ายมาก

ผู้หญิงคนนี้ช่างยั่วจริงๆ

เมื่อเห็นเธอนอนลงไปแล้ว เฟิงหีโม่ก็รีบออกไปทันที

เมื่อรู้ว่าเขาจะไปทำงานและไม่กลับมา หลีโน่อารมณ์ของหลีโน่ก็เปลี่ยนเป็นอีกแบบทันที

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมา แล้วยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะกอดหมอน และหลับไปอย่างสวยงาม

เฟิงหีโม่ไม่อยู่ หลีโน่ก็เป็นราวกับนกน้อยที่ได้ออกจากรัง วันเวลาของเธอผ่านไปอย่างชุ่มฉ่ำ อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องคิดเรื่องที่จะต้องแอบไปเต้น”

แถมทุกวันเธอยังสามารถกลับบ้านไปหาแม่ได้ อารมณ์ของเธอจึงดีมาก แต่ก็มีบางครั้งตอนว่างๆ ที่จะคิดถึงเขา

เธอก็รู้สึกว่าไม่ได้ไปเยี่ยมคุณยายนานแล้ว หลีโน่จึงโทรศัพท์เข้าไป เมื่อได้รับการยืนยันว่าสะดวก

จนออกดอกสวยขนาดนี้ เธอก็เพิ่งจะรู้จักดอกไม้อายุยืนเมื่อไม่นานมานี้ เมื่อคิดได้ว่าคุณยายชอบจัดดอกไม้ และดอกไม้ชนิดนี้ก็มีความหมายดี

เมื่อถึงบ้านเธอก็ชวนคุณยายพูดคุย และเปลี่ยนกระถางดอกไม้ให้สวยกว่าเดิม จากนั้นเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมา

เฟิงหีโม่

“คุณยาย หนูไปรับโทรศัพท์ก่อนนะคะ

พูดจบ เธอก็เดินหายไปทางใต้ต้นไม้ทันที

ทุกครั้งที่เธอมาหาคุณยาย สองในสามครั้งต้องมีสายของเขาโทรเข้ามา ทำให้เธอไม่ต้องทำอะไร

เมื่อกดรับสาย เธอขานรับเสียงหวานทันที “คุณสามี”

Bình Luận ()

0/255