ตอนที่ 10 คุณมันไม่มีค่าพอ

นีร่าแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น

บังเอิญจริงๆ

เมื่อวานนี้ตระกูลโบวอร์ตเพิ่งติดต่อฉันไปรักษาฌ็อง โบวอร์ต แล้วตอนนี้ "พ่อที่แสนดี" ของฉันก็ยังอยากให้ฉันแต่งงานกับเขาอีก

เท่าที่ฉันจำได้ ฌ็องป่วยหนักมาก เขาแทบจะก้าวขาลงโลงไปแล้วข้างนึง ถ้าฉันแต่งงานกับเขาก็เรียกตัวเองว่าเป็นแม่ม่ายไปเลยก็ได้

ความรังเกียจที่นีร่ามีต่อตระกูลการ์เซียทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นอีก

พวกเขาขับไล่เธอออกจากบ้านอย่างไร้ความปราณีเมื่อหกปีที่แล้ว ตอนนี้พวกเขาติดต่อเธออีกครั้งเพื่อที่เธอจะได้หาเงินให้พวกเขาได้มากขึ้น

นีร่าหมดความอดทนแล้วเรียบร้อย เธอเหลือบมองอัลฟอนโซอย่างเย้ยหยันและพูดว่า "คุณคิดว่าฉันกลับมาที่คิงส์วิวเพราะฉันสนใจเรื่องส่วนแบ่งง่อยๆ พวกนั้นจริงๆ น่ะเหรอ ฉันไม่อยากแม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบบ้านหลังนี้ด้วยซ้ำถ้าไม่ใช่เพราะส่วนแบ่งนั้นมาจากแม่ของฉันและป้าฉันต้องการความช่วยเหลือ อะไรทำให้คุณคิดว่าฉันจะปล่อยให้คุณบงการชีวิตของฉันงั้นเหรอ กล้าคิดดีนะ”

เธอหันหลังกลับและเตรียมจะจากไป

อัลฟอนโซ ซูซาน และร็อกแซนน์ตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่านีร่าจะไม่ถูกโน้มน้าวด้วยส่วนแบ่งพวกนั้น

"เดี๋ยว" อัลฟอนโซตะโกน “แน่ใจเหรอว่าไม่ต้องการส่วนแบ่งน่ะ ไม่รู้เหรอว่ามันมีมูลค่าเท่าไร แค่เงินปันผลอย่างเดียวก็ทำให้เธอได้เงินถึงห้าล้านดอลลาร์ต่อปีเลยนะ มากพอจะให้เธอใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายเลยด้วย”

นีร่าหยุดเดินและพูดเย้ยว่า “คิดว่าจะจูงจมูกฉันได้ด้วยเงินห้าล้านดอลลาร์เหรอ นี่คิดว่าฉันเป็นใครกัน”

ร็อกแซนน์ห้ามปากตัวเองไม่ได้เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอพูดด้วยความโกรธว่า "อย่าโลภมากนักเลยนีร่า เราให้เงินพี่ปีละห้าล้านดอลลาร์แล้วพี่ก็ได้แต่งงานกับผู้ชายรวยๆ ด้วยนะ พี่ยังต้องการอะไรอีก"

“เงินห้าล้านดอลลาร์มันก็แค่เงินทอนสำหรับฉัน แล้วทำไมฉันต้องเชื่อฟังพวกคุณแล้วไปแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นด้วย แค่เพราะว่าเรามีความเกี่ยวพันกันทางสายเลือดงั้นเหรอ”

นีร่าหันกลับมาช้าๆ และจ้องไปที่คนทั้งสาม “พวกคุณมันไม่มีค่าพอให้ฉันเสียเวลาด้วยหรอก” เธอพูดเยาะเย้ย

จากนั้นเธอก็ออกไปทางประตูหน้าขณะที่คนในครอบครัวทั้งสามคนกำลังจ้องเธอเขม็ง

…

หลังจากออกมาจากบ้านตระกูลการ์เซีย นีร่าก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกรถแท็กซี่

เธอแทบรอไม่ไหวที่จะออกจากสถานที่เฮงซวยแห่งนี้แล้ว

ระหว่างรอรถแท็กซี่ เธอก็หันไปเห็นแซกคารีกำลังมองมาที่เธอ

แซกคารีมาที่นี่เพื่อมารับร็อกแซนน์ไปทำงาน เขาขับรถปอร์เช่คันใหม่เอี่ยมและสวมชุดสูทสีเทาเงิน

ขณะที่ก้าวลงจากรถ เขาก็สังเกตเห็นใครบางคนยืนอยู่ที่ประตูหน้า

เขาเหลือบมองเธอแล้วแทบจะลืมหายใจไปเลย