ตอนที่ 152 ไม่สามารถอดกล่าวโทษได้

เซเร็นป้าของฌ็องนั่งจิบชาอยู่ตรงนั้นและดูเหมือนไม่แยแสกับบรรยากาศตึงเครียด แต่อย่างไรก็ตามจู่ๆ เธอหัวเราะเบาๆ ขึ้นมาทำลายความเงียบ

“เฟรเดริก ลูกสะใภ้คนใหม่ของนายมาจากภูมิหลังที่ต่ำต้อย ซึ่งก็ไม่เป็นไร แต่เธอจำเป็นต้องสุภาพและมีมารยาทอย่างมาก นายควรจะต้องสอนให้เธอรู้วิธีสื่อสารกับผู้อาวุโสอย่างเหมาะสม” เธอตั้งข้อสังเกตซึ่งแสดงเป็นนัยว่านีร่าไม่มีมารยาท

เฟรเดริกขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่นั่งฟัง ความคิดของเขาชัดเจนราวกับกระจก

นี่เป็น “การสอน” แบบไหนกัน พี่สาวของเขาแค่อยากจะยั่วยุนีร่า

แต่เฟรเดริกไม่ได้ตำหนิเธอ เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “นีร่าเพิ่งมาถึงน่ะ และเธออาจจะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ดังนั้นคำพูดคำจาของเธออาจทำให้เข้าใจผิดได้”

เร็นน์พูดสนับสนุนแทรกขึ้นมา "ถูกต้อง เธอเพิ่งมาถึง และพวกคุณทุกคนก็เล่นกันซะเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตจนรู้สึกเหมือนกำลังสอบสวน เธอเป็นเด็กสาวและอาจพูดผิดไปเพราะความประหม่า ในฐานะผู้มีอาวุโสเราควรเข้าใจและไม่เอามาใส่ใจ"

ดวงตาของนีร่าเปล่งประกายมุ่งมั่น แต่เธอก็ยังทำหน้าตาไร้เดียงสาของเธอต่อไปและกัดริมฝีปากอย่างประหม่า

“เมื่อกี้ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่าคะอาคลาเร็นซ์ ฉันหวังว่าคุณคงไม่เข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้หมายถึงอะไรจริงๆ นะ ฌ็องแนะนำฉันไว้ก่อนมาแล้วว่าฉันต้องเคารพและเห็นด้วยกับผู้ใหญ่เสมอ ฉันอาจจะเรียบเรียงคำพูดได้ไม่ชัดเจนมากและบางทีอาจใช้คำพูดที่ไม่เหมาะสม...”

ทั้งคำพูดและสีหน้าท่าทางที่ไร้เดียงสาของเธอดูน่าเชื่อมากจนทำให้ใครๆ ไม่อาจตำหนิเธอได้เต็มปากเต็มคำ

สมาชิกตระกูลโบวอร์ตพบว่าพวกเขาเริ่มไม่ค่อยมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง ผู้หญิงคนนี้ไร้เดียงสาจริงๆ หรือเธอแกล้งทำเป็นไม่รู้

ถ้าเธอไร้เดียงสาจริงๆ การตอบโต้อย่างรุนแรงของเธอก่อนหน้านี้คงจะเป็นเรื่องบังเอิญ ทุกคนพูดไม่ออก

แต่ตรงกันข้ามหากเธอแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา สีหน้าท่าทางของเธอที่แสดงออกมาในเวลานี้ทำให้ยากที่จะบอกได้ว่าเป็นการเสแสร้ง

มีเพียงฌ็องเท่านั้นที่เข้าใจทุกอย่างชัดเจนและเกือบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อมองดูการแสดงของเธอ

เขาตระหนักว่าเขาประเมินผู้หญิงคนนี้ต่ำไปมากเหลือเกิน

แม้แต่เอียนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่า “ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ทักษะการแสดงระดับนี้ เธอสมควรได้รับรางวัลออสการ์แล้ว”