ตอนที่ 18 ฉันมีความรู้สึกที่ไม่ดีกับเรื่องนี้

แฝดสามตกใจ พวกเขาไม่คิดว่าแม่ของตัวเองจะเป็นตัวสร้างปัญหาได้ขนาดนี้

นีร่าเป็นคนแรกที่ได้สติ

โอ้ ไม่นะ ฉันหวังว่าลูกบอลจะไม่ไปโดนใครเข้านะ ฉันควรจะบอกเพื่อนบ้านว่ายังไงดีเนี่ย

เธอสงสัยว่าถ้าตัวเองจะเข้ากับเพื่อนบ้านได้หรือเปล่า เพื่อเห็นว่าตัวเองทำลายหน้าต่างของพวกเขาตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา

ฮาร์วีย์ก็ได้สติเช่นกัน เขาพยายามปลอบแม่ของตัวเองอย่างเต็มที่ “แม่ครับ ทำไมเราไม่ไปบ้านข้างๆ แล้วขอโทษล่ะครับ ถ้าเพื่อนบ้านโกรธ แม่ก็บอกพวกเขาว่าผมเป็นคนเตะลูกบอลก็ได้ ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะอารมณ์เสียกับความผิดพลาดของเด็กหรอกครับ”

“แม่บอกว่าผมเป็นคนเตะบอลด้วยก็ได้ครับ” แซมมี่บอกขณะที่ทุบอกตัวเอง

เขาเป็นคนที่ซนที่สุดในบรรดาแฝดสาม ดังนั้นเขาเก่งที่สุดเรื่องการขอโทษ

เพนนีก็ยกมือขึ้นด้วยและบอกว่า “หนู…หนูด้วยค่ะ หนูน่ารัก เพื่อนบ้านของเราโกรธหนูไม่ลงหรอกค่ะ”

นีร่าอดยิ้มอย่างอบอุ่นไม่ได้

ทำไมพวกเขาต้องแย่งกันรับผิดด้วย มันเป็นไปไม่ได้ที่เด็กจะเตะลูกบอลได้แรงขนาดนั้น เพื่อนบ้านไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาเป็รคนเตะมัน

เธอจึงส่ายหน้าแล้วบอกว่า “ขอบคุณนะเด็กๆ แต่แม่เป็นคนทำผิด ดังนั้นแม่ควรยอมรับความผิดของตัวเองแล้วขอโทษ ถ้าพวกเขาต้องการให้แม่จ่ายค่าเสียหาย แม่ก็ต้องทำ ไปบ้านข้างๆ กันเถอะแล้วดูว่าเราได้ทำให้ใครบาดเจ็บหรือเปล่า”

เธอหันหลังเดินไปที่ประตูรั้ว แฝดสามก็เดินตามเธอไปด้วย

ฉันหวังว่าจะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บนะ ไม่อย่างนั้นพ่อคงจะไม่ประทับใจในตัวแม่เท่าไหร่

ทั้งสี่คนมาถึงที่ด้านหน้าประตูรั้วของเพื่อนบ้าน นีร่าจึงกดกริ่งโดยไม่ลังเล

ในขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์ฌ็องและเอียนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่างที่กระจกแตก

คิ้วของฌ็องขมวดเข้าหากันแน่น ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจมากๆ

เอียนกลืนน้ำลายแล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า “ดูเหมือนลูกบอลจะลอยมาจากบ้านข้างๆ นะครับ แต่เท่าที่ผมทราบคฤหาสน์หลังนี้ว่างอยู่นี่ครับ…มีคนย้ายเข้ามาหรือเปล่านะ”

“ไปสืบมา” ฌ็องพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “พวกเขาโชคดีที่ลูกบอลไม่ได้โดนใคร ไม่อย่างนั้นที่นี่จะได้กลายเป็นสถานที่เกิดเหตุ”

เอียนรีบบอก “ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

เขาหันหลังกำลังจะเดินไปบ้านข้างๆ เพื่อจับคนทำผิด แต่จู่ๆ กริ่งประตูก็ดังขึ้น