ตอนที่ 4 เขาหนีไม่พ้นหรอก

แฝดสามตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น

พ่อมีคู่หมั้นแล้วเรอะ แล้วแม่ล่ะ

เพนนีถามเรื่องนี้ต่อทันที “คู่หมั้นของคุณสวยมั้ยคะ เธอสวยกว่าหนูมั้ย หนูพอจะมีโอกาสบ้างมั้ย”

เอียนหัวเราะเบาๆ กับคำถามของเด็กหญิงตัวน้อย เขาพูดว่า "เด็กน้อย ต่อให้เจ้านายฉันจะยังไม่ได้หมั้นกับใคร หนูก็ยังไม่มีโอกาสอยู่ดีเพราะอายุของพวกเธอห่างกันมากเกินไป"

“ก็ไม่ได้ห่างขนาดนั้นเสียหน่อย…” เพนนีพูด

แม่อายุน้อยกว่าเขาอย่างมากก็ประมาณสามปี อายุห่างกันไม่มากนี่นา

ฌ็องรู้สึกขบขัน “เราไม่ใช่คนจู้จี้จุกจิกมากนักใช่มั้ย”

เพนนีพูดว่า "หนูค่อนข้างจู้จี้จุกจิกพอตัวเลยล่ะค่ะ หนูไม่ชอบผู้ชายคนไหนนอกจากคุณ"

คุณไม่เพียงแค่หล่อเท่านั้น แต่คุณยังอาจเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของฉันด้วย ไม่มีใครอ้างแบบเดียวกันนี้ได้หรอก

ฮาร์วีย์กับแซมมี่พยักหน้าและพูดอย่างเห็นพ้องต้องกัน "ใช่ครับ เราโอเคกับเรื่องนั้น ถ้าเป็นคุณล่ะก็นะ"

ฌ็องไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป

เด็กพวกนี้นี่มันยังไงกันเนี่ย

เอียนพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่หลุดหัวเราะออกมา

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าฌ็องพูดอะไรไม่ออกตั้งแต่ฌ็องจ้างเขามา

โชคดีสำหรับฌ็องที่บริกรมาเสิร์ฟอาหารให้เด็กๆ พอดีในตอนนั้น

อาหารที่ถูกจัดเตรียมอย่างประณีตดึงดูดความสนใจของแฝดสามไปในทันที

ฌ็องจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อการสนทนาอย่างรวดเร็ว “อาหารของพวกเธอมาแล้วนี่”

เด็กๆ หยิบช้อนส้อมขึ้นมาและเริ่มรับประทานอาหาร พวกเขาไม่ได้โกหกตอนที่พวกเขาบอกว่าหิว

ยังไงอาหารก็สำคัญกว่าเสมอ ถึงยังไงผู้ชายคนนี้ก็ไม่หนีไปไหนอยู่แล้ว

ฌ็องมองดูเด็กทั้งสามกินข้าวและคิดว่าพวกเขาดูน่าเอ็นดู สีหน้าเย็นชาของเขาดูอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยและดูเหมือนเขาจะอยากอาหารมากขึ้น