บทที่ 1 ยอมรับข้อเสนอ

"สี่หมื่นบาท ยังไม่พออีกเหรอ?"

ชายคนหนึ่งกำลังต่อรองข้อตกลงบางอย่างกับคนใช้ที่ทำงานอยู่ในบ้านของเขา

อาทิตย์ ชายวัยประมาณสามสิบห้าปี กำลังคิดหนักอย่างจริงจัง ก่อนจะตัดสินใจอะไรลงไป

เขาเป็นคนรับใช้ในบ้านของ ชาตรี และ ชลิตา

สองสามีภรรยาที่กำลังหาทุกวิถีทาง เพื่อจะมีลูกให้ได้ในเร็ววัน

"หน้าที่ของนายมีอย่างเดียว… ทำให้ภรรยาฉันท้อง" ชาตรีพูดต่อ เขาคือสามีของชลิตา

ภรรยาอย่างชลิตา ยืนอยู่ข้างสามีด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอึดอัด ไม่สบายใจ

เธอเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมตัวเองต้องยอมมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายที่เป็นเพียงคนใช้ในบ้านตัวเอง

ชาตรีย้ำจุดประสงค์อีกครั้ง ว่าเขาต้องการชวนอาทิตย์มาร่วม "ข้อตกลง" นี้ให้ได้

เพราะเขารู้ดีว่า อาทิตย์กำลังเดือดร้อนเรื่องเงินมากแค่ไหน

โดยเฉพาะค่าใช้จ่ายของลูกทั้งสามคนที่อยู่ต่างจังหวัด

"นี่สำหรับเงินค่ามัดจำล่วงหน้า หลังจากที่ชลิตาท้องจริง ๆ ฉันจะจ่ายที่เหลือให้ครบหนึ่งร้อยล้าน ฉันว่าเงินจำนวนนี้ น่าจะพอสำหรับอนาคตของลูก ๆ นายที่บ้านนอก แถมยังเหลือด้วยซ้ำ ว่าไง สนใจไหม? ไม่ต้องกังวล ฉันไม่เอาเรื่องนายหรอก หลังจากชลิตาท้องแล้ว นายก็ใช้ชีวิตตามปกติได้เลย มีข้อแม้อย่างเดียว… นายต้องปิดเรื่องนี้ให้มิด ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด"

ชาตรีพูดอย่างสบาย ๆ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย

อาทิตย์ ชายหน้าตาคมเข้ม รูปร่างไม่ได้ดูดีอะไรนัก แต่สายตาคมกริบ ผมดำหยักศก เลยทำให้เขาดูโดดเด่น

รูปร่างสูงแข็งแรงเกือบจะสมบูรณ์แบบ

กล้ามเนื้อเป็นสัดส่วนเหมือนคนเล่นเพาะกาย เพราะครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นยามประจำฟิตเนสในหมู่บ้าน

ไม่แปลกที่เขาจะมีรูปร่างสมส่วนและดูแข็งแรงน่าเกรงขาม

"แต่คุณผู้ชาย… แบบนี้มันเกินไปหรือเปล่าครับ? คุณชลิตาเป็นภรรยาของคุณนะครับ คุณรับได้จริง ๆ เหรอ ที่ให้ภรรยาตัวเองถูกผู้ชายอย่างผมแตะต้อง? ผมว่ามันฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลย" อาทิตย์ตอบกลับ พยายามรักษาเกียรติของเจ้านาย

"หึ ช่างหัวเรื่องพรรค์นั้นเถอะ สิ่งที่เราสองคนต้องการมีแค่อย่างเดียวคือ 'ลูก' ถ้าไม่มี ชีวิตคู่ของเราต้องเป็นฝ่ายเสียสละ และฉันอาจต้องสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมา

สิ่งที่ฉันสร้างมาตลอดชีวิตต้องพังพินาศ ฉันไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด!"

ชาตรีพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่

ชลิตาก้มหน้าลง

จริง ๆ แล้ว เธอไม่ได้เห็นด้วยกับข้อเสนอของสามีเลย

เพราะมันหมายถึงเธอกับอาทิตย์จะต้องมีช่วงเวลาที่ "ใกล้ชิดเกินไป" ในแบบที่ไม่ควรเกิดขึ้นเลย

"พี่แน่ใจเหรอ ว่าอยากให้ฉันทำแบบนี้? ทำไมฉันรู้สึกลังเลแปลก ๆ"

ชลิตาหันไปพูดกับชาตรี สามีของเธอ

หญิงสาวสวยผู้เป็นลูกสาวมหาเศรษฐีใหญ่ในเมือง

"เราไม่มีทางเลือกแล้วจริง ๆ เธอก็รู้ว่าคุณพ่อของเธออยากอุ้มหลานแค่ไหน ในขณะที่เธอก็รู้ดี… หลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น หมอบอกชัดเจนว่าฉันเป็นหมัน ไม่มีทางมีลูกได้ แต่ฉันรักเธอมาก ฉันไม่อยากเสียเธอไป ชลิตา…

เพราะงั้น เราจำเป็นต้องใช้วิธีนี้"

ชลิตาพยายามเข้าใจ

เพราะเธอรู้ดีว่าสามีของเธอมีปัญหาเรื่องระบบสืบพันธุ์จริง ๆ

สองปีก่อน หลังจากเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่

หมอวินิจฉัยว่าชาตรีไม่สามารถมีลูกได้อีก

อัณฑะของเขาได้รับความเสียหายจากการสัมผัสสารเคมี

ยิ่งไปกว่านั้น… ครอบครัวของทั้งคู่ก็เร่งเร้าให้พวกเขามีลูกให้ได้ในเร็ววัน

เพราะทั้งคู่แต่งงานกันมาแล้วถึงห้าปี แต่จนถึงตอนนี้ ชลิตาก็ยังไม่เคยตั้งครรภ์เลยสักครั้ง

ชลิตาเองก็รักสามีอย่างสุดหัวใจ

เธอไม่อยากเห็นอนาคตและหน้าที่การงานของชาตรีต้องพังลง

เพราะเขาทำงานอยู่ในบริษัทของพ่อแม่เธอโดยตรง

ท้ายที่สุด ชลิตาก็จำต้องยอมทำตามคำขอของสามี

ทั้งที่ในใจยังสับสนและฝืนทนอย่างหนัก

เธอต้องพยายามยอมรับว่า อาทิตย์จะเป็นคนมอบ "เมล็ดพันธุ์" ให้เธอตั้งครรภ์

แม้เธอจะยังลังเลอยู่ตลอด เพราะสำหรับเธอ เขาเป็นเพียงแค่คนใช้ในบ้านเท่านั้น

"ก็ได้… ฉันยอมก็ได้ แต่พี่… ฉันไม่มั่นใจเลยว่าอาทิตย์จะให้สายเลือดที่ดีอะไรกับเราได้ พี่ก็รู้ เขาเป็นแค่ผู้ชายบ้านนอก ใบหน้าก็ดูเชย ๆ มากนะพี่"