บทที่ 10 แอบขี้เกียจตอนเรียน

กู้ชูหลันตะลึงงัน ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร

หรือจะบอกว่า นางตั้งใจไม่ปลุกนาง ตัวเองรีบมาโรงเรียนแต่เช้าหรือ?

คำพูดชนิดนี้ นางพูดออกจากปากได้ที่ไหน

กู้ชูหน่วนหัวเราะแล้วกล่าว “หรือว่า เจ้าไม่ได้อาบน้ำจุดเครื่องหอม คุกเข่าสามทีโขกหัวเก้าครั้งขอบพระทัยฝ่าบาทตามข้า ดังนั้นจึงได้จงใจใส่ร้ายข้า”

“ข้า.......”

ให้ตายสิ หญิงสารเลวนี่ ถูกนางใช้แผนการอีกแล้ว

สีหน้าของกู้ชูหลันเหมือนดั่งฉาบด้วยสีเช่นนั้นเปลี่ยนไปไม่หยุด แต่กลับพูดอะไรออกมาไม่ได้สักอย่าง

เซียวหยู่เซวียนยกนิ้วโป้งไปทางกู้ชูหน่วน เพราะว่ากู้ชูหน่วนยืนอยู่ข้างเขา เขากล่าวเบาๆ “แม่สาวน้อย ไม่เจอแค่ไม่กี่วัน ปากของเจ้าเฉียบคมอีกแล้ว”

กู้ชูหน่วนกะพริบส่งสายตาที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาเล็กน้อย ใช้หนังสือปิดหน้าตัวเอง เอียงหน้ายิ้มแล้วกล่าวกับเซียวหยู่เซวียน “พูดได้ดีพูดได้ดี ปากไม่คม จะขอเจ้าแต่งงานกับเจ้าได้อย่างไร”

“ปัง......”

เซียวหยู่เซวียนล้มลงไปโดยตรง หน้าดำเหมือนก้นหม้อในพริบตา

ผู้หญิงคนนี้ เกิดปีวอกหรือ? รีบเหมือนลิงขนาดนี้

นางเข้าใจว่าอะไรเรียกว่าสำรวมหรือไม่

นึกว่าตัวเองสู่ขอหญิงอัปลักษณ์ผู้หนึ่งกลับบ้าน ท่านพ่อจะไม่ตีขาสุนัขของเขาจนหักหรอกหรือ

กู้ชูหยุนนั่งข้างๆอ๋องเจ๋อ นางแอบสังเกตกู้ชูหน่วน

ไม่ได้กลับไปแค่เวลาสั้นๆ เหมือนว่าน้องสามของนางจะเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก

เมื่อก่อนเป็นเพราะนางเสแสร้งแกล้งโง่ หรือว่า......

“หญิงอัปลักษณ์ผู้หนึ่ง ยังจะอวดดีจริงๆ ทั้งๆที่เจ้ามาสาย ทำจนเหมือนอาจารย์จงใจทำให้เจ้าลำบากใจเช่นนั้น”

ที่พูดคือองค์หญิงตังตัง อายุประมาณสิบห้าสิบหกปี แม้ว่าอายุจะไม่มาก หน้าตาก็ไม่เลว ดูออกว่าอนาคตจะต้องเป็นคนที่รูปร่างหน้าตางดงาม แต่ว่าบนใบหน้าเต็มไปด้วยความยโส แค่ดูก็รู้ นี่จะต้องเป็นองค์หญิงที่ดื้อรั้นผู้หนึ่งแน่

อาจารย์สวีถือโอกาสพยักหน้า “องค์หญิงตังตังพูดได้ถูกต้อง”

กู้ชูหยุนผายมือ “ข้าก็ไม่ได้พูดว่าองค์หญิงพูดไม่ถูกนี่นา นี่ข้าก็รับผิดแล้วไม่ใช่หรือ หวังว่าอาจารย์จะให้โอกาสข้าปรับตัวใหม่นี่ไง”

โกหกใครน่ะ

แค่ท่าทางที่อวดดีนั่น ไหนเลยจะมีท่าทางที่รู้ว่าผิด?

“ในเมื่อคุณหนูสามกู้รู้ว่าผิด อีกทั้งเป็นการทำความผิดครั้งแรก อาจารย์สวีก็ให้โอกาสนางสักครั้งเถอะขอรับ”

ฉับพลันนั้น เสียงที่สุขุมสุภาพเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นช้าๆ เสียงก็เหมือนดั่งหยดน้ำแร่ใสสะอาด ไพเราะน่าฟังมาก ฟังแล้วทำให้คนอดไม่ได้ที่จะถลำเข้าไป

กู้ชูหน่วนหันหน้ามองไป นี่ถึงได้พบว่าด้านข้างของอาจารย์สวี ยังมีชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งนั่งอยู่ด้วย

ทันทีที่เห็นผู้ชายคนนั้น กู้ชูหน่วนก็ตกตะลึงอย่างรุนแรง

นั่นเป็นผู้ชายยังไงกัน อ่อนโยนสง่างาม อ่อนน้อมถ่อมตน ทั้งร่างเต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายความเป็นปัญญาชน

สันโครงใบหน้าตาหูจมูกปากของเขาเห็นได้ชัดจน เหมือนดั่งเทพเซียนกลับชาติมาเกิด

เขาแต่งตัวด้วยสีขาวโพลนทั้งชุด เทพเซียนจุติบนโลกมนุษย์ ผมดกดำดั่งหมึกใช้เพียงที่รัดผมสีขาวรวบไว้ครึ่งหนึ่งอย่างง่ายๆ ผมดำดั่งหมึกครึ่งที่ห้อยลงมาเหมือนดั่งน้ำตกเช่นนั้น

สายลมอ่อนพัดผ่าน ยกเส้นผมขึ้นเป็นช่อๆ เผยให้เห็นความสบายๆ อิสระ มีชีวิตชีวา สง่างาม

กู้ชูหน่วนกล้ารับรอง นอกจากผู้ชายวันนั้นที่ถูกนางฝืนใจแล้ว นี่ก็เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดที่นางได้เคยพบเจอตั้งแต่เกิดมา

“นี่ กู้ชูหน่วน เจ้าเอาแต่จ้องมองอาจารย์ซ่างกวนทำอะไร ข้าจะบอกเจ้า หากว่าเจ้ายังกล้ามองเขาอีก ระวังข้าจะควักดวงตาของเจ้า” องค์หญิงตังตังระเบิดความโกรธ

กู้ชูหน่วนเข้าใจแล้ว

องค์หญิงดื้อรั้นนั่น ชอบพออาจารย์หนุ่มท่านนั้นแล้ว

สายตาก็ไม่เลว

อย่างน้อยก็ดีกว่ากู้ชูหลันกู้ชูฉิงมาก

แม้ว่าหน้าตาของอ๋องเจ๋อก็ไม่ได้แย่ แต่เทียบกับอาจารย์ซ่างกวน ก็ไม่รู้ว่าถูกสะบัดทิ้งไปบนถนนกี่เส้น