บทที่ 1020 พบหน้า

“ลุกยังลุกไม่ขึ้นเลย จะไปได้อย่างไร? ของวิเศษอย่างคันฉ่องหงส์ ใครๆ ก็ไม่ยอมพลาดทั้งนั้น เจ้าไปก็เท่ากับไปตายนะสิ อีกอย่างยังมียอดฝีมือระดับห้ารอให้เจ้าโผล่หน้าไปฆ่าตั้งเยอะ”

“แต่ข้าต้องเอาคันฉ่องหงส์มาให้ได้”

ต่อให้เขาไม่ได้ขวานผานกู่มา เขาก็ยอมรับแล้ว

อย่างมากเขาแค่กลับแผนดินผืนนั้นของพวกเขาไม่ได้ แต่ยัยขี้เหร่ต้องฟื้นคืนชีพ

เซียวหยู่เซวียนยืนกราน

กู้ชูหน่วนซัดเขาสลบจากทางด้านหลังเสียเลย

“ขอโทษด้วย ข้าทุ่มเทมากมายเพื่อช่วยเจ้า จะเห็นเจ้าไปตายไม่ได้เด็ดขาด คันฉ่องหงส์ที่เจ้าต้องการ ข้าจะไปชิงมันกลับมาให้เอง”

“งาวๆ นายหญิง ทำไมท่านถึงดีกับเขาขนาดนั้น” เจ้าเสือร้อยเอ่ยอย่างน่ารัก

ทำไมถึงดีกับเขาขนาดนั้น?

กู้ชูหน่วนพลันลูบหน้าอกตัวเอง

ทำไมถึงดีกับเขาขนาดนั้น? นางก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ในใจนางก็อยากดีกับเขาอย่างนี้นั่นแหละ

แล้วนางยังถึงกับรู้สึกผิดอย่างหนึ่งกับเซียวหยู่เซวียนด้วย เป็นความรู้สึกผิดที่มาจากวิญญาณส่วนลึก แต่หลังจากที่นางคิดหลายตลบ ก็ยังไม่รู้ว่าผิดต่อเขาตรงไหน

“คุ้มครองเขาให้ดี เดี๋ยวข้าก็กลับมา”

ไม่รอให้เจ้าเสือน้อยตอบ

กู้ชูหน่วนก็ออกไปพร้อมกับบาดแผลอีกครั้ง

นางมุ่งตรงไปยังจุดที่มีแสงส่องออกมา

นั่นเป็นทางเข้าทางหนึ่งส่วนลึกของโบราณสถาน

ตรงทางเข้าถูกปราการไร้รูปผนึกอยู่

ตระกูลใหญ่สำนักทั้งหลายและสัตว์อสูรนานาชนิดกำลังประชันหน้ากัน แบ่งเป็นสองฝั่ง

ต่างฝ่ายต่างบาดเจ็บล้มตาย สามารถทราบได้ว่าพวกเขาเพิ่งผ่านศึกใหญ่มาหมาดๆ