บทที่ 1022 ปราการเปิด

สีหน้าราชากระทิงไฟประเดี๋ยวเขียวประเดี๋ยวขาว

“นังหนู เจ้ารู้ภาษาสัตว์หรือ?” ผู้เฒ่าหนิงไม่ได้ถามเพราะสงสัย แต่เขามั่นใจ

กู้ชูหน่วนลูบจมูกด้วยความเคยชิน “เหมือนจะว่ารู้นิดหน่อย”

นางก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมนางถึงเข้าใจถ้อยคำที่สัตว์อสูรพูดทั้งหมด

“แม่นาง สำนักเทียนเซิ่งแม้จะไม่เทียบเท่าสี่ตระกูลใหญ่แห่งทวีปปิงหลิน แต่ก็มีหน้ามีตา เป็นสำนักใหญ่อันดับต้นๆ เจ้าสนใจจะเข้าสำนักเทียนเซิ่งของพวกเราหรือไม่ ขอเพียงเจ้ายินยอม ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ของข้าทันที” เจ้าสำนักเทียนเซิ่งเอ่ย

“สำนักเทียนเซิ่งมีอะไรดี พวกเราพรรคเย่เซียวไม่ว่าจะเป็นอิทธิพล วรยุทธ์ หรือแม้แต่ฐานะก็สูงกว่าพวกเขามาก ถ้าเจ้าเข้าพรรคเย่เซียวของเรา ข้าจะให้เจ้าเป็นถันจู่เลย เป็นอย่างไร?”

“ถึงพรรคเย่เซียวจะเก่งกาจเพียงไรก็มิสู้พรรคคุนซานของพวกเรา พวกเราพรรคคุนซานมีประวัติยาวนานเกือบพันปี ต่อให้เป็นสี่ตระกูลใหญ่ก็ต้องยอมให้พวกเราสามส่วน เจ้ามิสู้เข้าพรรคคุนซานของเราเถอะ พวกเราต้องฝึกฝนเจ้าให้เป็นบุคคลสำคัญอันดับต้นๆ ของทวีปปิงหลินแน่”

“...”

เห็นกู้ชูหน่วนอายุน้อยๆ ก็มีฝีมือระดับสองแล้ว ทั้งยังรู้ภาษาสัตว์ หากฝึกฝนอีกนิดต้องกลายเป็นนักฝึกสัตว์ยอดเยี่ยมแน่ อีกอย่าง สัตว์อสูรระดับสูงอย่างกระทิงไฟเก้าเขายังกลัวเกรงนางระดับหนึ่ง ไม่ดึงนางเข้าพวกก็น่าเสียดายเกินไปแล้ว

เมื่อตระกูลใหญ่ทั้งหลายเห็นดังนั้นก็คิดจะดึงเข้าพวกด้วย

ทว่าตระกูลไป๋หลี่มีความขัดแย้งกับกู้ชูหน่วน ดังนั้นโดยรวมแล้วการดึงเข้าร่วมจึงเจรจาไม่สำเร็จ

ตระกูลซ่างกวนเพิ่งยกเลิกการหมั้นหมายของซ่างกวนหมิงหลางกับนาง แล้วนางจะเข้ากับตระกูลซ่างกวนได้อย่างไร

ตระกูลเวินมีกฎ การรับศิษย์แซ่อื่นเข้มงวดยิ่ง ต้องเป็นผู้ที่เจ้าบ้านเห็นชอบจึงจะรับเข้ามาได้

แต่ตอนนี้...

เจ้าบ้านของพวกเขาไม่อยู่ พวกเขาก็ตัดสินใจไม่ได้

ส่วนผู้เฒ่าหนิงเห็นกู้ชูหน่วนเป็นหลานสะใภ้

เขาลูบเคราขาว ไม่เกรงใจเอ่ย “ไปๆๆ นังหนูหน่วนเป็นคนของตระกูลหนิงเรา พวกเจ้าใครก็อย่าฝันไปเลย”

“เจ้าบ้านหนิง เหมือนว่าแม่นางมู่ยังไม่เคยรับปากว่าจะเข้าตระกูลหนิงของพวกท่านกระมัง?”