บทที่ 1037 แหวน

กลับกันกับกู้ชูหน่วน ที่ถูกพลังของเขาบีบคั้นจนหายใจไม่ออกเล็กน้อย แผลบนร่างกายปริแตกอีกครั้ง เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา ย้อมให้เสื้อของนางเป็นสีแดง

“ข้าเจ็บจะตายอยู่แล้ว นี่เป็นการแย่งชิงสมบัติหรือแย่งชีวิต”

“ถอดแหวนออก”

กู้ชูหน่วนรีบซ่อนมือขวาไว้ด้านหลัง ปกป้องแหวนมิติไว้ กัดฟันทนต่อความเจ็บปวดแล้วกล่าว “เจ้าชอบแหวนชนิดนี้ ข้าจะมอบที่ดียิ่งกว่านี้ให้เจ้า แต่แหวนนี่ ข้าให้เจ้าไม่ได้”

“ถอดแหวนออก”

ดวงตาอันดุร้ายของเวินเส้าหยีเพ่งมองไปที่มือของนางที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง สั่งซ้ำอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี

“ทำไมเจ้าจะต้องเอาแหวนวงนี้ไปให้ได้? หรือว่าเจ้ารู้จักเจ้าของเดิมของแหวน ทั้งยังมีความสัมพันธ์เก่าก่อนกับเจ้าของแหวนวงนี้ด้วยงั้นหรือ?”

“ปัง......”

ไม่รู้ว่าเพราะกู้ชูหน่วนเดาเรื่องจริงถูกหรือไม่ ทันทีที่เวินเส้าหยีโบกมือ ก็เหวี่ยงกู้ชูหน่วนออกไปโดยตรง

แรงที่เหวี่ยงไปนั้นทรงพลังมาก มือของกู้ชูหน่วนชนถูกกำแพง ข้อหลุดไปตรงนั้นทันที

นางกัดฟันแน่น กึกเสียงหนึ่ง ต่อข้อมือที่หลุดออกของตัวเองใหม่อีกครั้ง ปากก็กล่าวอย่างเฉยเมยพร้อมด้วยรอยยิ้มว่า “เหมือนว่าคนรักเก่าของเจ้าจะไม่ชอบเจ้า ไม่เช่นนั้นทำไมแหวนมิตินี่ถึงได้ไม่มีความรู้สึกกับเจ้าแม้แต่น้อย”

“กึก.....”

คอถูกคนบีบไว้ กู้ชูหน่วนดิ้นรนสองสามครั้งแต่ก็ไม่สามารถดิ้นหลุดไปได้ จึงละทิ้งการดิ้นรนไปซะ ปล่อยให้เวินเส้าหยีบีบไว้แน่นเช่นนั้น

เขาคือขั้นสูงสุดระดับหก หากคิดจะฆ่านาง แม้ว่านางจะพยายามใช้วิธีการทุกอย่าง ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

“เจ้าพูดมาก”

ดวงตาสีดำขลับของเวินเส้าหยีเย็นยะเยือกลงไปเรื่อยๆ กระทั่งปรากฏเป็นความกระหายเลือดออกมา ดูออกว่า กำลังใกล้จะถึงจุดเดือดดาลแล้ว

กู้ชูหน่วนหายใจหอบแล้วกล่าวว่า “ฆ่าข้าแล้ว เจ้าก็เปิดแหวนมิติไม่ได้ และก็เป็นไปไม่ได้ที่แหวนมิติจะรับเจ้าเป็นเจ้าของ”

“ฆ่าเจ้าแล้ว ข้าก็สามารถเปิดแหวนมิติได้เหมือนเดิม เอาแหวนมิติออกมาไม่ได้ ข้าก็จะเฉือนนิ้วเจ้าซะ”

แรงสังหารอบอวลขึ้นในห้องลับอย่างฉับพลัน กู้ชูหน่วนสั่นสะท้านด้วยความเย็นยะเยือก