บทที่ 1057 ประณาม

ทั้งงานนิ่งเงียบ

ช่วยนาง เท่ากับล่วงเกินตระกูลไป๋หลี่

พวกเขาล่วงเกินตระกูลไป๋หลี่ไม่ไหว

ไม่ช่วยนาง คนหน่วยก้านดีเช่นนี้ผู้หนึ่งก็ถูกทำลายไปเช่นนี้แล้ว ช่างน่าเสียดายเกินไปแล้ว

บรรดาผู้คนลังเลเล็กน้อย

ไม่มีใครกล้าพูดแทนนาง

มีเพียงผู้เฒ่าหนิงที่มองไปทางเจ้าบ้านไป๋หลี่ช้าๆ ลูบเคราขาวโพลนหรี่ตาลงแล้วกล่าว

“เจ้าบ้านไป๋หลี่ เด็กผู้หญิงคนนี้เป็นสะใภ้ตระกูลหนิงของพวกเรา พวกท่านฆ่านางแล้ว หลานชายข้าจะไปหาภรรยาจากที่ไหน?”

สีหน้าเจ้าบ้านไป๋หลี่นิ่งสงบ ตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “เจ้าบ้านหนิงฟังความหมายของท่าน วันนี้จะช่วยนางเป็นแน่แล้วใช่หรือไม่?”

“เหลวไหล ข้าไม่ช่วยหลานสะใภ้ของตัวเอง จะให้ข้าช่วยท่านหรือไง?”

ซื้ด.......

ทุกคนคิดไม่ถึง สองตระกูลใหญ่ในสี่ตระกูลใหญ่จะฉีกหน้ากันเช่นนี้แล้ว?

ตระกูลหนิงเสื่อมถอยลงแล้ว

พวกเขายังจะกล้าขัดขาตระกูลไป๋หลี่อย่างจริงจังอีก

จิตใจของกู้ชูหน่วนรู้สึกอบอุ่นทันที ชำเลืองมองผู้เฒ่าหนิงด้วยความเคารพที่มากขึ้นอีกเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

เจ้าบ้านไป๋หลี่ถูกคนตอบโต้ต่อหน้าฝูงชนเช่นนี้ ไม่ได้โกรธเคือง กลับเป็นไป๋หลี่เฉิง ไป๋หลี่หยุนเยว่และคนอื่นที่โกรธเคืองมาก

ไป๋หลี่เฉิงกล่าว “นางมีวิชาชั่วร้าย? เจ้าบ้านหนิงไม่กลัวว่านางจะใช้วิชาชั่วร้ายดูดจนท่านสิ้นชีพรึ”

“ไปไกลๆไปอยู่กับแม่ของเจ้าซะ เจ้าบ้านของเจ้ายังไม่ได้พูดจา เจ้าเป็นเพียงผู้อาวุโสจิ๊บจ๊อยเหมือนดั่งแมลงวันเช่นนั้นจ้อกแจ้กจอแจ น่ารำคาญหรือไม่?”

“ท่าน......”

“ท่านอะไรท่าน ข้าสนทนากับไป๋หลี่ป้า มีที่ให้เจ้าพูดแทรกได้งั้นหรือ?”

ไป๋หลี่เฉิงออกอาการฉุนเฉียวตรงนั้นทันที ไป๋หลี่หยุนเยว่ดึงเขาไว้ บอกใบ้ไม่ให้เขาวู่วาม

“เจ้าบ้านหนิง มู่หน่วนฟื้นคืนชีพจากความตาย ตัวตนน่าสงสัย และยังมีวิชาชั่วร้ายอีก แม้จะไม่ได้ทำเพื่อไป๋หลี่หมิงและไป๋หลี่เจิ้น แต่เพื่อทุกคนในทวีปปิงหลิง ข้าก็จำเป็นต้องกำจัดนาง หากวันนี้ท่านต้องการจะปกป้องนางให้ได้ เช่นนั้นก็ทำได้เพียงแค่ล่วงเกินท่านแล้ว”