บทที่ 1071 รังแกกันมากเกินไปแล้ว

นางตื่นขึ้นมาจากการหลับใหล กลายเป็นคุณหนูสามของตระกูลมู่อย่างอธิบายไม่ได้ ทั้งยังมีท่านพ่อที่รักและเอ็นดูนางอีกผู้หนึ่ง

แม้ว่าทุกอย่างจะเป็นความแปลกหน้า แปลกหน้าซะจนราวกับว่านางเพียงแค่ยืมใช้ร่างกายของคุณหนูสามตระกูลมู่เท่านั้น แต่ที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ ตระกูลมู่ล้วนปฏิบัติต่อนางอย่างสุดหัวใจ

รวมทั้งอารองและอาสามของนางที่จับจ้องนางมาโดยตลอด

วันนั้นขณะที่นางถูกคนทั้งโลกหล้ารุมประณาม เจ้าบ้านรองและเจ้าบ้านสามก็พยายามปกป้องนาง โดยไม่สนใจอะไรเลย

สถานการณ์ความรู้สึกที่แท้จริงสามารถเห็นได้ในยามลำบากเท่านั้น

ในขณะนั้น กำแพงใจในของนางที่มีต่อเจ้าบ้านรองและเจ้าบ้านสามเพิ่งจะถูกทำลายลง ยังไม่ทันได้พูดจาดีๆกับพวกเขา พวกเขาก็ถูกฆ่าปาดคอแล้ว

ท่านปู่ของนางก็คือเจ้าบ้านมู่ แม้ว่าจะไม่ได้ยืนออกมาปกป้องนาง แต่นางรู้ดี เจ้าบ้านมู่เป็นหัวหน้าแห่งตระกูล เขาจำเป็นต้องแบกรับชีวิตความเป็นตายของทุกคนในตระกูลมู่ หากว่าทำได้ เขาก็จะปกป้องนางเช่นกัน

ท่านพ่อของนางก็ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงแล้ว

ความรักที่เขามีต่อนางนั้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจ มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ

ทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตเหมือนยังคงเป็นเมื่อวาน แต่ตอนนี้ทั่วทั้งตระกูลมู่นอกจากเลือดแล้วก็คือซากศพ

เลือดหยดในหัวใจของกู้ชูหน่วน

นี่เป็นครั้งแรกที่นางเข้าใจถึงรสชาติของความเจ็บปวดใจว่าเป็นเช่นไรหลังจากที่ฟื้นขึ้น

ทันใดนั้นลูกศิษย์ของพรรคไห่เทียนก็ปรากฏตัวขึ้น เห็นการตายของเจ้าบ้านมู่ แต่ละคนล้วนตกใจจนสีหน้าซีดเผือด

“นังปีศาจ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่เว้นแม้แต่คนในครอบครัวของตัวเอง นึกไม่ถึงว่าจะใช้วิธีที่อำมหิตขนาดนี้ฆ่าล้างคนในครอบครัวของตัวเอง เจ้ามันคลั่งจนเสียสติไปแล้วจริงๆ”

“หึ เป็นเช่นนี้ก็ดี ตระกูลมู่แต่ละคนล้วนเป็นปีศาจ ควรจะตายไปตั้งนานแล้ว พวกเราจะได้ไม่ต้องลงมือ”

“นังปีศาจอยู่นี่ พวกเรามาฆ่านางพร้อมกัน ขจัดหายนะให้โลกซะ”

พวกเขาทุกคนกวัดแกว่งมีด เหยียบย่ำไปบนศพเลือดเนื้อและกระดูกของตระกูลมู่

ตระกูลมู่ถูกฆ่าล้างตระกูล ทั้งยังเป็นวิธีที่อำมหิตเพียงนี้อีก กู้ชูหน่วนที่มีความไฟโทสะเต็มท้องอยู่แล้วในเดิมที ตอนนี้เมื่อเห็นพวกเขาไม่มีความเคารพต่อผู้ตายเช่นนี้ ความเดือดดาลจึงพรั่งพรูออกมา

สีหน้าของนางดุร้าย ริมฝีปากบางๆเม้มไว้สนิท แย่งมีดในมือของลูกศิษย์คนหนึ่งในนั้นมา เมื่อมือยกขึ้นดาบก็ฟาดลงไปอย่างไร้ความปรานี

ทุกดาบที่เข้าไป ล้วนเป็นหนึ่งชีวิต

เงาร่างเพรียวบางอรชรพุ่งพรวดไปมาอยู่ท่ามกลางเหล่าลูกศิษย์หลายสิบคน แม้ว่าจะถูกล้อม ก็ไม่ได้มีท่าทีจะพ่ายแพ้ใดๆ กลับยังฆ่าจนลูกศิษย์เหล่านั้นมือเท้าสั่นไม่หยุด

“ใครเป็นคนสังหารคนทั้งของตระกูลมู่ของพวกข้า พูด......”

ดาบเล่มหนึ่งของกู้ชูหน่วนปาดไปที่คอของลูกศิษย์คนหนึ่ง ตะคอกขึ้นด้วยความโกรธแค้น

ท่าทางที่โหดร้ายเช่นนั้น ทำให้ลูกศิษย์ที่เหลือกลัวจนไม่กล้าก้าวขึ้นไปด้านหน้า

“นังปีศาจ เจ้าฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า ประมุขพรรคของเราจะไม่ยอมปล่อยเจ้าไป”

“คนทั้งโลกจะไม่ปล่อยเจ้าไป”

“ข้าไม่ฆ่าพวกเจ้า พวกเจ้าปล่อยข้าแล้วงั้นหรือ? ปล่อยคนในครอบครัวของข้าไปแล้วงั้นหรือ? ข้าจะถามอีกครั้ง เป็นใครที่มาฆ่าล้างตระกูลมู่ของข้า?”

“คนทั้งตระกูลมู่ล้วนสมควรตาย”

ประโยคเดียวกระตุ้นให้กู้ชูหน่วนเดือดดาลโดยสมบูรณ์แล้ว

ใบหน้าของนางเย็นชา ร่างกายกลายเป็นห่านป่าที่โบยบินด้วยความตกใจ สังหารพวกเขาทั้งหมดไปโดยตรง

“ติ๋ง......”

มีเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปลายดาบ

เลือดในห้องลับไหลนองเป็นแม่น้ำ ศพแต่ละศพปะปนอยู่ด้วยกัน

ลูกศิษย์จากพรรคอื่นๆก็ถูกดึงดูดเข้ามาเช่นกัน รวมทั้งเจ้าหน้าที่จากทางการด้วย

“นังปีศาจ เจ้ากล้าฆ่าคน รับความตายไปซะเถอะ ให้คนมา ยิงธนู”

คำว่ายิงธนูคำหนึ่ง นักธนูหลายสิบคนล้วนโก่งคันธนู ฝนธนูเนืองแน่นดั่งฝนดาวตกยิงไปทางกู้ชูหน่วน

กู้ชูหน่วนพลิกดาบยาวทันที ทำให้ธนูที่ยิงเข้ามาทั้งมดแยกออก

มีธนูมากเกินไป นางใช้ดาบยาวค่อนข้างเปลืองแรง กู้ชูหน่วนหมุนร่างกายอย่างสวยงามปลดเสื้อคลุมของนางออก เอากำลังภายในไปไว้บนเสื้อคลุม

เสื้อคลุมเป็นเหมือนกำแพงเหล็ก ดาบธนูฟันแทงไม่เข้า ลูกธนูที่ยิงเข้ามาไม่เพียงแค่ถูกนางแยกออกจากกันเท่านั้น กระทั่งยังถูกยิงสะท้อนกลับไปอีก นักธนูเหล่านั้นที่ตายก็ตาย ที่บาดเจ็บก็บาดเจ็บ

แทบจะในเวลาเดียวกัน ประมุขของพรรคใหญ่ๆไม่กี่พรรคบางพรรคก็ฟาดฝ่ามือลงไปอย่างรุนแรง บ้างก็ใช้ค้อนตีลงไปอย่างรุนแรง บ้างก็ใช้อาวุธลับโจมตีไปที่ดวงตาและเบื้องล่างของนาง

ใบหน้าอันเย็นชาของกู้ชูหน่วนตั้งตรง รับมือกับสงครามอย่างเคร่งขรึม

นอกจวนมู่

เซียวหยู่เซวียนที่ได้รับบาดเจ็บมา