บทที่ 1073 อย่ากลัว มีข้าอยู่

“แม่งเอ๊ยเพ้อเจ้อสิ้นดี เจ้าลองไปฆ่าพ่อของเจ้าดูซะสิ”

“เซียวหยู่เซวียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? ข้าเป็นอาจารย์วิทยาลัยอี้เหอ และก็เป็นครูของเจ้าด้วย”

“ถุย เจ้าคู่ควรหรือ?”

“กบฏแล้วกบฏแล้ว เจ้าบ้านไป๋หลี่ เซียวหยู่เซวียนไร้ทางช่วยแล้ว จัดการเขาไปซะเถอะ”

ไป๋หลี่เฉิงแทบอยากจะฟันกู้ชูหน่วนเป็นพันหมื่นชิ้น

สังหารคนตระกูลไป๋หลี่ของพวกเขา

ปล่อยสัตว์อสูรตระกูลไป๋หลี่ของเขาไปไม่ว่า

ยังทำให้เขาเสียหน้าอย่างสมบูรณ์ในงานประชุมมอบรางวัลใหญ่อีก

“เซียวหยู่เซวียน ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย แค่เจ้าไม่ช่วยนางอีก พวกเรา........”

“ฝันหวานกลางวันของเจ้าต่อไปเถอะ”

เซียวหยู่เซวียนช่วยประคองกู้ชูหน่วนขึ้น ใช้สายพาดไหล่เส้นหนึ่งมัดกู้ชูหน่วนไว้บนหลัง

มือของเขาถือหอกเงิน ปลายแหลมชี้ขึ้น ด้ามชี้ลง เปล่งเสียงดังสนั่นสั่นสะเทือนแก้วหูออกมา เตรียมรบพร้อมกู้ชูหน่วนรอบหนึ่ง

“ดื้อด้านนัก เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจละกัน”

“เดี๋ยวก่อน” ซ่างกวนชิงตะโกนด้วยความร้อนใจ

เขามองไปทางเซียวหยู่เซวียนที่มีบาดแผลนับไม่ถ้วน กล่าวด้วยท่าทางจริงใจว่า “คุณชายเซียว ผู้หญิงคนนี้มีวิชามนต์ดำ ทั้งยังมีดอกบัวศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีอีก ทันทีที่นางกินดอกบัวศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีลงไปแล้วใช้วิชามนต์ดำ ก็เกรงว่าพวกเราจะไม่ใช่คู่ต่อกรของนางแล้วขอรับ”

“นางมีกลอุบายมากมาย คุณชายเซียวอย่าได้ถูกนางทำให้ลุ่มหลงเด็ดขาด ข้าจะบอกทุกคนทั้งโลกว่า ท่านถูกวิชามนต์ดำของนางถึงได้ช่วยนาง”

ครั้งนี้สี่ตระกูลใหญ่มาทั้งหมดสองตระกูล

ตระกูลหนึ่งคือตระกูลซ่างกวน ผู้นำคือซ่างกวนชิง

อีกตระกูลหนึ่งคือตระกูลไป๋หลี่ นำโดยไป๋หลี่เฉิง

ซ่างกวนชิงรู้ว่าเซียวหยู่เซวียนเป็นยอดฝีมือด้านการหลอมยา และตระกูลซ่างกวนของพวกเขาก็ขาดยอดฝีมือด้านการหลอมยาอยู่พอดี ดังนั้นจึงเสียเซียวหยู่เซวียนไปไม่ได้

“ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์เจ็ดสีถูกข้ากินไปแล้ว ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีก็ถูกข้ากินไปด้วยเช่นกัน”

เซียวหยู่เซวียนตอบอย่างตรงไปตรงมา กู้ชูหน่วนอยากจะเอื้อมมือมาปิดปากเขาไว้ ก็ไม่ทันแล้ว

ทุกคนต่างพากันตกใจ

ถูกเซียวหยู่เซวียนกินไปแล้ว?

“กินหมดแล้ว?”

“กินหมดแล้ว”