บทที่ 108 ยายตาบอด

กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้น ในระยะไกลมีกระท่อมมุงจากที่ทรุดโทรมปรากฏสู่สายตา

กระท่อมมุงจากนั้นเรียบง่ายมาก มีเพียงสองห้องเล็ก ๆ แถมยังโย้เย้ ทำให้คนเห็นอดกังวลไม่ได้ว่าจะพังลงมาหรือไม่

ลานหน้ากระท่อมค่อนข้างใหญ่ มีสมุนไพรและผักดองมากมายอยู่กลางแดด

ดวงตาของกู้ชูหน่วนถูกดึงดูดโดยหญิงชรา

นั่นคือหญิงชราที่คงจะมีอายุเกินหกสิบปี แต่งตัวเรียบง่าย มีรอยปุปะไม่น้อย แต่เสื้อผ้าก็สักอย่างขาว สะอาด

นางกำลังซ่อมเสื้อผ้า แต่ดวงตาทั้งคู่ของนางดูเหมือนจะมีปัญหา จึงทำได้เพียงใช้มือสัมผัสและเย็บไปตามความรู้สึก ปิดปากไอเป็นครั้งคราว

“หญิงแก่คนนั้นคือยายของเย่เฟิง”

“ขอบคุณท่านอา”

“เอาล่ะ เจ้าไปเองเถอะ ข้าจะอยู่บนไร่ที่นี่ มีเรื่องอะไรก็เรียกข้า”

คำพูดของเถ้าแก่แผงลอยนั้นอ้อมค้อม แต่กู้ชูหน่วนฟังออกว่าเขายังไม่วางใจ ดังนั้นเขาจึงเฝ้าจับตานางอยู่อีกทาง เตือนนางว่าอย่าทำอะไรกับยายของเย่เฟิง

กู้ชูหน่วนส่ายหัวอย่างตลกขบขัน

มนุษยสัมพันธ์ของตาหน้ามุ่ย เย่เฟิงดีขนาดไหนกัน?

“ท่านยาย สวัสดี ข้าเป็นสหายร่วมชั้นของเย่เฟิงชื่อกู้ชูหน่วน ได้ยินเขาพูดถึงท่าน ข้าเลยมาเยี่ยมท่าน”

ทันทีที่กู้ชูหน่วนเข้ามาใกล้ เมื่อยายเย่สัมผัสถึงนาง นางคลำหาแล้วยืนขึ้น ครั้นได้ยินคำพูดของกู้ชูหน่วนแล้วก็เหมือนจะตกใจเล็กน้อย

“เจ้าเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของเสี่ยวเฟิง?เขายังเคยพูดถึงข้ากับเจ้าด้วย?”

“ใช่แล้ว พวกเราเข้าร่วมงานชุมนุมแข่งขันบุ๋นด้วยกัน จากนั้นก็เขาก็เข้าเรียนที่ราชวิทยาลัย เขาไม่เพียงแค่เป็นสหายร่วมชั้นของข้า เขายังเป็นสหายที่นั่งโต๊ะติดกับข้าด้วย ท่านว่าพวกเรามีวาสนาต่อกันมากใช่หรือไม่?” กู้ชูหน่วนยิ้ม

“แม่นางรีบนั่งก่อน บ้านของพวกเราออกจะซอมซ่อสักหน่อย แม่นางอย่าได้เกรงใจ”

ยายเย่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดม้านั่ง ต้อนรับกู้ชู

หน่วนอย่างอบอุ่น แล้วคลำทางเพื่อไปเทน้ำมาให้นางดื่ม อดใจรอไม่ไหวที่จะนำสิ่งที่ดีที่สุดออกมาจากบ้าน

“บ้านของพวกเรานั้นยากจน แม้แต่ใบชาก็ไม่มี ทำได้เพียงให้แม่นางดื่มน้ำเปล่าแล้ว”

“ท่านยายไม่ต้องลำบาก ข้ามาเยี่ยมท่าน พูดคุยกับท่านเท่านั้น สักพักก็จะไปแล้ว”

กู้ชูหน่วนช่วยพยุงนางนั่งลง จะปล่อยให้นางต้อนรับต่อไปได้อย่างไร?