บทที่ 1080 หน้าไม้

เบาะแสของเย่จิ่งหานไม่ชัดเจนก็ทำให้พวกเขาร้อนใจจนอยู่ไม่สุขแล้ว

คิดไม่ถึงว่าค่ายกลด่านที่สองจะรั้งไว้ได้ไม่ถึงห้าวัน แค่วันที่สองก็ถูกทำลายแล้ว

ได้ยินว่าค่ายกลถูกทำลาย กู้ชูหน่วนก็ตกใจเป็นอย่างมาก

“เป็นไปไม่ได้ ค่ายกลที่สองดูเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วมีค่ายกลซ่อนอยู่ด้านในนับสิบประเภท ประเภทหนึ่งยากขึ้นกว่าอีกประเภทหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นผู้ที่มีทักษะความสามารถในการจัดค่ายกลสูงเพียงใด อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาห้าวันในการทำลาย พวกเขาสามารถทำลายค่ายกลในเวลาอันสั้นได้เช่นไร เป็นไปได้ไหมว่าในหมู่ของพวกเขาจะมียอดฝีมือระดับหกอยู่?

“ระดับหก? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าในทวีปปิงหลิงจะมียอดฝีมือระดับหก เป็นเวินเส้าหยีงั้นหรือ?” ชิงเฟิงกล่าว

“รายงานท่านรองหัวหน้า ไม่น่าจะเป็นเวินเส้าหยีขอรับ ข้าน้อยและคนอื่นๆไม่ได้พบเห็นเวินเส้าหยี คนที่ทำลายค่ายกลเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดดำทั้งตัว ผ้าปิดหน้าสีดำ เห็นเพียงแค่ดวงตาคู่หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นโหดร้ายมาก มองเพียงแค่แวบเดียวก็ทำให้จิตใจของคนรู้สึกเย็นยะเยือก อายุน่าจะประมาณสี่สิบ เป็นหญิงวัยกลางคนขอรับ”

“พอจะสืบได้หรือไม่ว่านางเป็นใคร?”

“ตอนนี้ยังสืบไม่ได้ขอรับ รู้เพียงแค่นางไม่ใช่คนของสี่ตระกูลใหญ่ และไม่ใช่คนของพรรคใดๆ น่าจะเป็นเพียงแค่คนในยุทธภพที่ฝึกฝนมาด้วยตัวเองและไม่ได้มีกองอำนาจใดขอรับ”

“แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหนล่ะ?” กู้ชูหน่วนอดพูดแทรกเข้าไปไม่ได้ สัญชาตญาณบอกนางว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา

ค่ายกลที่นางจัดวาง นางรู้ดีกว่าใครๆว่ามันทรงพลังแค่ไหน

แค่เวินเส้าหยีคนเดียวก็ปวดหัวพอแล้ว

หากมีระดับหกเพิ่มมาอีกคน เช่นนั้นพวกเขาจะทำงานหนักแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ต้องตายโดยไร้ข้อกังขาเป็นแน่

“พูดไปแล้วก็แปลก หลังจากที่นางทำลายค่ายกลเสร็จสิ้นก็หายตัวไปแล้ว และไม่รู้ว่าหนีไปที่ไหน”

กู้ชูหน่วนสบตากับชิงเฟิง จิตใจรู้สึกไม่สงบสุขอยู่รางๆ

“ไม่ต้องไปสนใจนางก่อน หารถเข็น เข็นข้าออกไปดูหน่อย”

นางบาดเจ็บหนักเกินไป ไม่มีปัญญาลุกขึ้นได้โดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงอาศัยรถเข็น

“ขอรับ”

รถเข็นมาแล้ว คนรับใช้ประคองกู้ชูหน่วนขึ้นนั่งรถเข็น ชิงเฟิงหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่รู้ว่าตัวเองทำเช่นนี้ไปถูกต้องหรือไม่ นายท่านกลับมาแล้วจะตำหนิเขาหรือไม่ ที่ปล่อยให้มู่หน่วนวิ่งวุ่นไปทุกที่ด้วยอาการบาดเจ็บ

“แม่นางมู่ ไม่เช่นนั้น ท่านอย่าออกจะดีกว่า ชิงเฟิงหยุดยั้งนาง”

“เพ้อเจ้อให้น้อยๆหน่อย ถ้าไม่อยากให้ทุกคนตายอยู่ที่นี่กันหมดก็เข็นข้าออกไป”