บทที่ 1100 ตายแล้ว

เย่จิ่งหานรู้สึกค่อนข้างหดหู่

หากวันนั้นไม่ได้บอกตระกูลไป๋หลี่ว่ากู้ชูหน่วนเป็นคนฆ่าพวกไป๋หลี่เจิ้น เรื่องเราจะไม่แย่ขนาดนั้นไหม?

เขาคิดไม่ถึงว่าตระกูลมู่จะถูกฆ่าล้างตระกูล

เย่จิ่งหานอยากอธิบายให้นางฟัง

แต่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง?

จะบอกว่าเขาทำไปเพื่ออยากรู้กระบวนท่าวิทยายุทธของนางหรือ?

“เจ้าจะไปไหน?”

เห็นกู้ชูหน่วนจะจากไป เย่จิ่งหานจึงพูดขึ้น

“หมอรักษาเสร็จแล้ว ทำแผลเรียบร้อยแล้ว เจ้าว่าควรจะไปไหน?”

“เจ้าจะทิ้งข้าไว้แบบนี้หรือ?”

“เจ้าเก่งกาจมากไม่ใช่หรือ? แค่วังหลวงจะสามารถกักขังเจ้าไว้ได้หรือ?”

เย่จิ่งหานยิ่งโกรธโมโหขึ้นมา

เขาเป็นคนป่วย

คนป่วยสาหัส

ยังเป็นคนหนึ่งที่ถูกเหล็กกล้าพันปีล่ามไว้

ผู้หญิงไร้น้ำใจ เสียแรงที่เขาทำเพื่อช่วยนาง เกือบจะเอาชีวิตตัวเองไม่รอด

กู้ชูหน่วนเดินไปถึงหน้าประตูเห็นเย่จิ่งหานไม่เรียกนาง เพียงแค่อดกลั้นความโกรธไว้

นางจึงหวนกลับคืนมา

เย่จิ่งหานดีใจอย่างบอกไม่ถูก

กลับได้ยินกู้ชูหน่วนพูดขึ้นว่า “พูดจาไพเราะหน่อย บางทีข้าอาจจะช่วยเจ้าออกไปจากวังแคว้นน้ำแข็ง”

“เจ้าเห็นข้าเป็นลิงหรือ? เจ้าจะเล่นยังไงก็ได้หรือ?”

“เห็นที เจ้าอยากที่จะเป็นนายบำเรอของจักรพรรดินี ในเมื่อเป็นความปรารถนาของเจ้า งั้นข้าก็ไม่รบกวนเจ้าแล้ว”

เย่จิ่งหานคิดว่านางจะหวนกลับมาอีกครั้ง

คิดไม่ถึงว่านางจะจากไปจริงๆ ทิ้งเขาอยู่ในหอกระบี่อย่างเยือกเย็นเพียงคนเดียว

ความขุ่นเคืองใจของเย่จิ่งหาน ยังไงก็ไม่ลดน้อยลง

หากอาหน่วนของเขาอยู่ที่นี่ ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมปล่อยให้เขาถูกจักรพรรดินีเหยียดหยาม

ผู้มีอำนาจต้องสังวรเรียนรู้ ถ้าสถานการณ์เปลี่ยน ชะตากรรมก็อาจเปลี่ยนไป

คิดไม่ถึงว่าเขาที่เป็นถึงเทพสงคราม กลับตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ขนาดนี้

“อ้า.....”

ด้านนอกมีเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้น