บทที่ 1103 เข้าเฝ้า

“ต๊อกๆต๊อก....”

นางยังไม่ออกมา ก็มีขันทีมาแจ้งว่า

“ราชินีมีรับสั่ง ให้หมอจินไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักเฉินอวี่”

“ข้าน้อยน้อมรับคำสั่ง”

ระหว่างทาง กู้ชูหน่วนเห็นพวกผู้อาวุโสของสี่ตระกูลใหญ่รออยู่ตรงศาลาในอุทยานหลวงอย่างร้อนใจ

พวกเขาหันไปมองตรงตำแหน่งตำหนักเฉินอวี่อย่างตื่นเต้นอยู่บ่อยครั้ง

เดินไปเดินมาอย่างกระวนกระวายอยู่บ่อยครั้ง

จะไปตำหนักเฉินอวี่ต้องเดินผ่านอุทยานหลวง

คนของสี่ตระกูลใหญ่มองเห็นพวกเขา แต่ละคนต่างล้อมมาหา พร้อมพูดขึ้นว่า

“กงกง ราชินีบอกไหมว่าเมื่อไหร่ถึงจะให้พวกเราเข้าเฝ้า?”

“ตอนนี้ยังไม่มี รบกวนทุกท่านรอไปก่อน”

“รอไปก่อน พวกเรารอนานมากแล้วนะ ราชินีไม่ยอมเจอพวกเราหรือเปล่า” ไป๋หลี่เฉิงคนแรกที่อดทนไม่ไหว น้ำเสียงก็แฝงไปด้วยความโมโห

“บังอาจ ราชินีติดงานราชการ จะเอาเวลาที่ไหนมาพบพวกเจ้า ให้พวกเจ้ารอก็รอไปก่อน ถึงเวลาเข้าเฝ้าแล้วก็จะมีคำสั่งเรียกพวกเจ้าเอง”

ไป๋หลี่เฉิงโกรธโมโหอย่างมาก แต่ที่นี่อยู่ในวัง เขาโกรธโมโหก็ไม่สามารถระบายออกมาได้

ราชินีหมกมุ่นแต่ในกาม นางไม่ได้ว่าราชการเช้ามานานแค่ไหนแล้ว?

ติดงานราชการอะไร เห็นได้ชัดว่าไม่อยากเจอพวกเขา

ผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว มีขันทียกศพออกมาทุกวัน

หากไม่รีบเข้าเฝ้าราชินี หลานชายของเขาคงจะถูกราชินีทรมานจนตายแน่

หลังจากเสร็จสิ้นงานชุมนุมควบคุมสัตว์ ราชินีให้ลูกศิษย์ฝีมือดีของตระกูลไป๋หลี่เข้าวังมาอย่างต่อเนื่อง ไม่รู้ว่าพวกเขาต้องการทำอะไรกันแน่

ไม่ ไม่เพียงลูกศิษย์ฝีมือดีของตระกูลไป๋หลี่ ควรที่จะพูดว่าลูกศิษย์ฝีมือดีของสำนักใหญ่ต่างๆล้วนเอาไปหมดแล้ว