บทที่ 1105 ข้าเอง

“ข้าเชื่อว่าพวกเขาไม่โกหกข้า ยังไงตระกูลไป๋หลี่ก็สืบทอดกันมาเป็นเวลาเกือบพันปีแล้ว คิดว่ายังไงพวกเจ้าก็ยังอยากที่จะสืบสกุลรุ่นต่อรุ่นต่อไปอีกใช่ไหม”

ราชินีพูดด้วยเสียงเบา แต่ความหมายแฝงที่พูดเตือนนั้นหนักแน่น

ไป๋หลี่เฉิงไม่กล้าพูดอะไร แต่ในใจกลับอยากที่จะฆ่าราชินีเสีย

ตระกูลไป๋หลี่จงรักภักดีต่อราชินีมาหลายร้อยปี คอยทำงาน จัดการคนตั้งมากมายให้กับราชินีอยู่เบื้องหลัง สุดท้ายแม้แต่ลูกศิษย์ที่ดีของตระกูลไป๋หลี่ ราชินีก็ไม่ยกเว้น

พวกเขาตายแล้ว ตระกูลจะต้องอุตสาหะมากเพียงใดในการที่จะสามารถฝึกฝนลูกศิษย์ให้เก่งได้ขนาดนั้น

ยังมีหลานของเขา

คิดถึงหลานของตนเอง ไป๋หลี่เฉิงรู้สึกทุกข์ทรมานขึ้นมา

“หมอจิน อาการบาดเจ็บของเย่จิ่งหานรักษาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?” ราชินีหันไปถามกู้ชูหน่วน

“เรียนราชินี คุณชายเย่บาดเจ็บสาหัสอย่างมาก สามารถรักษาได้ แต่ว่าต้องใช้เวลานานหน่อย และขั้นตอนการรักษาก็ค่อนข้างวุ่นวาย ต้องการยาสมุนไพรพิเศษมากมาย”

“เจ้าช่วยชีวิตเย่จิ่งหานไว้ได้ บอกมา อยากได้อะไรเป็นรางวัล”

“สามารถได้รักษาอาการบาดเจ็บของคุณชายเย่ ถือเป็นบุญของข้าน้อย ข้าน้อยไม่คาดหวังที่จะได้รางวัล”

“ในเมื่อข้าบอกแล้วว่ามีรางวัล แล้วจะไม่ให้ได้อย่างไร”

จนถึงตอนนี้กู้ชูหน่วนยังคงมองไม่เห็นหน้าราชินีอย่างชัดเจน เพราะมีม่านกั้นไว้

แต่ความอัดอั้นใจที่นางรู้สึกยังคงไม่ลดน้อยลง

โดยเฉพาะสายตาเย็นชาที่นางมองมาเป็นครั้งคราว

สายตาแบบนี้ นางไม่สบายใจอย่างมาก

ความรู้สึกไม่สบายใจ เป็นความรู้สึกที่ออกมาจากภายในกระดูกมาจากจิตวิญญาณ

ราวกับในภพชาติก่อนของตนเอง เป็นศัตรูกับนาง

กู้ชูหน่วนเงียบสักพัก แล้วพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าน้อยอยากขออยู่ในโรงหมอ หวังว่าจะสามารถได้เรียนรู้ความรู้ทางการแพทย์ในโรงหมอเพิ่มเติม”

ทุกสำนักใหญ่ล้วนกำลังตามฆ่านาง หลบอยู่ในวังปลอดภัยที่สุด

อย่างแรกจะได้ช่วยเลว่อิ่งฝูกวงตามหาแม่หนอนกู่

อย่างที่สองจะได้แอบสืบหานักฆ่าล้างตระกูลมู่

อย่างที่สามจะได้ช่วยเหลือเย่จิ่งหาน

“ได้ งั้นต่อไปเจ้าก็อยู่ในโรงหมอ แต่งตั้งให้เป็นหมอระดับสาม รับผิดชอบดูแลรักษาคุณชายเย่”