บทที่ 1107 มีเบาะแสไหม

“เย่จิ่งหานล่ะ? มีข่าวไหม?”

“เรียนนายท่าน ตอนนี้ยังไม่มีข่าวของเย่จิ่งหาน ลูกน้องเย่จิ่งหานก็กำลังตามหาเขาเหมือนกัน”

อารั่วเงียบไปสักพัก แล้วก็พูดขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าราชินีกักขังชายรูปงามบาดเจ็บสาหัสคนหนึ่งไว้ในหอกระบี่ ข้าน้อยพยายามหลายครั้งแล้วก็ไม่สามารถเข้าไปได้ ภายในหอกระบี่มีองครักษ์เฝ้าอยู่อย่างแน่นหนา นอกจากมีคำสั่งของราชินี ไม่อย่างนั้นใครก็เข้าไปไม่ได้”

“แต่....มู่หน่วนปลอมตัวเป็นผู้ชาย แปลงโฉมเป็นหมอจิน เคยเข้าไปในหอกระบี่ รักษาคนในหอกระบี่ เพียงจับตัวมู่หน่วนมา ก็สามารถรู้ได้จากนางว่าคนในหอกระบี่ใช่เย่จิ่งหานไหม นายท่าน ให้ข้าน้อยจับตัวมู่หน่วนมาไหม?”

เวินเส้าหยีมองไปทางทิศตะวันออกพร้อมส่ายหัว

อารั่วหันมองตามไปทางทิศตะวันออก ที่นั่นไม่มีอะไรเลย ไม่เห็นมีการต่อสู้ใดๆ แต่นายท่านกลับจ้องมองทางนั้นอยู่ตลอด

หรือว่า.....

ราชินีส่งยอดฝีมือมาคอยจับตาดูมู่หน่วน?

อารั่วยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้

“ตูม.....”

“พลั่ก....”

ใต้ป่าไผ่ระเนระนาด ไม้ไผ่ถูกตัดเป็นท่อน ๆ ใบไผ่กระจายไปทั่วทุกที่

ไป๋หลี่เฉิงถูกกู้ชูหน่วนทำร้ายบาดเจ็บสาหัส ร่างกายโดนฟันไปหลายแผล สีหน้าย่ำแย่อย่างมาก

ส่วนกู้ชูหน่วน นางยิ่งบาดเจ็บสาหัส เหงื่อและเลือดผสมกับเส้นผมสีดำ หากไม่มีดาบอ่อนค้ำจุนไว้ นางคงล้มลงแต่แรกแล้ว

“นังหนู ข้าดูถูกเจ้าเกินไปแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะปากแข็งแค่ไหน วันนี้ข้าก็จะฉีกปากของเจ้า”

เคียวปรากฏแสง ปกคลุมกู้ชูหน่วน

เมื่อแสงปกคลุมลงมา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดสลายตัวอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

อารั่วมองดูพร้อมกับปาดเหงื่อแทนกู้ชูหน่วน

เมื่อแสงปกคลุม นางจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร

ไป๋หลี่เฉิงใช้วิธีนี้ คงเพราะโกรธโมโหอย่างที่สุด

ก็ถูก เขาเป็นถึงผู้อาวุโสคนหนึ่ง ต่อสู้ตั้งนานขนาดนั้นก็ไม่สามารถที่จะเอาชนะระดับสามคนหนึ่ง

ยังถูกนางทำร้ายบาดเจ็บสาหัส