บทที่ 1114 แต่งงานในวันเดียวกัน

ราชินีให้ทุกคนออกไปให้หมด เหลือเพียงไป่หนิง กู้ชูหน่วนกับเย่จิ่งหาน

เย่จิ่งหานไม่สนใจนาง

“ทำไมรักษาตั้งนาน ยังรักษาไม่หาย?” หางตาราชินีหรี่ลง

“เรียนราชินี คุณชายเย่บาดเจ็บค่อนข้างสาหัส ยังต้องใช้เวลาอีกช่วงหนึ่ง”

“หนึ่งเดือนกว่า ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งเดือนครึ่งเท่านั้น หลังจากหนึ่งเดือนครึ่ง หากเขายังไม่หาย เฮ้อ....”

“ขอรับ....”

“ฟังให้ชัดเจน ข้าพูดว่าหายดี รวมถึงขาทั้งคู่ของเจ้าด้วย”

กู้ชูหน่วนอึ้ง

หญิงทรราชคนนี้ นางรู้ว่านางจะรักษาขาของเย่จิ่งหาน?

“ข้าน้อยจะพยายาม.....”

“ไม่ใช่พยายาม แต่ต้องรักษาให้หาย” สายตาราชินีแฝงไปด้วยความตักเตือน

ถึงนางไม่ได้พูดถึงผลที่จะตามมา แต่กู้ชูหน่วนรู้ หากนางรักษาไม่หาย ก็ไม่สามารถหนีออกไปจากวัง แบบนั้น....ผลที่จะตามมา ไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถทนรับได้แน่

“ขอรับ”

“หลังจากนั้นหนึ่งเดือน ข้าจะแต่งงานกับหัวหน้าเผ่าเทียนเฟิ่นเวินเส้าหยีกับเย่จิ่งหาน”

ซี๊ด.....

ร่างกายเย่จิ่งหานเยือกเย็นลง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางพูดถึงเวินเส้าหยี หรือเพราะพูดว่าจะแต่งงานกับเขา

ราชินีมองดูท่าทีประเดี๋ยวเดียวของเย่จิ่งหานอย่างชื่นชมพอใจ พร้อมพูดต่อไปว่า “จะแต่งตั้งให้เวินเส้าหยีเป็นฮองเฮา เย่จิ่งหานเป็นกุ้ยจุน”

“ขอแสดงความยินดีกับราชินี” ไป่หนิงพูดขึ้น

กู้ชูหน่วนก็พูดขอแสดงความยินดีอย่างไม่เต็มใจ

ราชินีเดินไปตรงหน้าเตียงเย่จิ่งหานทีละก้าว นั่งบนเตียงของเขา มือเรียวขาวเชยคางของเขาขึ้นมา พร้อมยิ้มพูดขึ้นว่า “เจ้ารู้ไหมว่า ข้ารอให้อาการของเจ้าหายดี อย่างทุกข์ทรมานแค่ไหน?”

เย่จิ่งหานปัดมือของนางทิ้งอย่างรังเกียจ พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชาว่า “ผู้หญิงไร้ยางอาย อย่างเจ้าก็คิดอยากได้ตัวข้า”

“บังอาจ เจ้ากล้าพูดแบบนี้กับราชินี”

“เจ้าสิบังอาจ แค่สุนัขรับใช้ มีสิทธิ์อะไรมาพูดตรงนี้?”

เย่จิ่งหานจ้องมองไป่หนิง ลักษณะท่าทีของความเป็นราชาเผยออกมาให้เห็น

ถึงแม้วิทยายุทธ์ของเขาถูกปิดผนึก มือเท้าถูกล่าม ร่างกายก็บาดเจ็บสาหัส

แต่ความเป็นราชาโดยกำเนิดของเขากดดันจนไป่หนิงอดไม่ได้ที่จะสั่นไหวไปหลายที

ถึงราชินีจะเป็นราชินีผู้สูงศักดิ์

แต่เมื่อพูดถึงความเป็นราชา นางรู้สึกว่าราชินีสู้เย่จิ่งหานไม่ได้