บทที่ 1130 เลือกปฏิบัติ

ฝูกวงร้อนใจอย่างมาก

คุณชายเย่？

เย่จิ่งหานอยู่ในหอกระบี่?

สามีของนายหญิง?

บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นได้อย่างไร?

ใครช่างโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนั้น ทุบกระดูกหัวเข่าของเขาจนแตก?

“ลากลงไป ประหาร”

ฮัวอิ่งพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา

แล้วก็รีบมีคนมาลากขันทีสองคนไปประหาร

ด้านนอกมีเสียงโอดครวญร้องขอของขันทีดังขึ้น

ฮัวอิ่งหมดอารมณ์เพราะขันทีสองคนนี้

มองดูฝูกวงกับซ่างกวนหมิงหลาง แล้วนางก็ไม่มีอารมณ์กระทำต่อไปแล้ว

หยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างหลวมๆ ฮัวอิ่งลุกขึ้น กวาดสายตามองดูพวกเขาอย่างเย็นชา แล้วก็ออกไปจากตำหนักเฉิงลู่

“รูปหล่อสองคนไม่ต้องร้อนใจ รอข้าจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จแล้ว ค่อยมาร่วมรักกับพวกเจ้าสองคน”

ซ่างกวนหมิงหลางถอนหายใจยาว

ฟ้าสวรรค์รู้ว่าเมื่อกี้เขาหวาดกลัวแค่ไหน สิ้นหวังขนาดไหน

ฝูกวงกลับยิ่งอยู่ก็ยิ่งร้อนใจ

หากเกิดอะไรขึ้นกับเย่จิ่งหาน พวกเขาจะสู้หน้านายหญิงยังไง?

ด้านนอกหน้าต่างมีเสียงทหารองครักษ์ร้องดังขึ้นอย่างตกใจ

“งูงูงู.....มีงูมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร”

“ซี๊ด....”

เงาร่างของคนคนหนึ่งกระโดดเข้ามา ยืนอยู่ตรงหน้าเตียงมองดูพวกเขา

ซ่างกวนหมิงหลางกับฝูกวงพูดออกมาพร้อมกันว่า

"มู่หน่วน……"

“เจ้า....”

“ซูว เสียงเบาหน่อย อย่าส่งเสียงให้ทหารองครักษ์เข้ามา”

กู้ชูหน่วนแปลงโฉมกลับมาเป็นตนเองเหมือนเดิม

อาศัยแสงไฟภายในห้อง นางมองเห็นซ่างกวนหมิงหลางที่เปลือยกับฝูกวงที่สวมผ้าบางเบา

สายตาสบตากัน

ฝูกวงหน้าแดง

ซ่างกวนหมิงหลางก็อับอายอย่างมาก

มีเพียงกู้ชูหน่วนที่สีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีความคิดเป็นอื่น เพียงดึงผ้าห่มมาคลุมร่างกายให้พวกเขา

แล้วค่อยพูดขึ้นว่า “ต้องล่วงเกินแล้วนะ”

กู้ชูหน่วนคลายสะกดจุดให้กับพวกเขา

เมื่อคลายสะกดจุด ซ่างกวนหมิงหลางรีบดึงผ้าห่มมาคลุมอย่างแน่นหนาทันที

เขาดึงอย่างค่อนข้างแรง ไม่เพียงดึงผ้าห่มไปทั้งหมด แม้แต่เสื้อผ้าบนกายฝูกวงก็ถูกดึงไปด้วย