บทที่ 118 อาจารย์ใหญ่ถูกฆ่า

กู้ชูหน่วนแบ่งยาเม็ดออกเป็นสองส่วน กินไปครึ่งเม็ด ส่วนครึ่งหนึ่งก็บดแล้วทาลงบนใบหน้าของนาง

นางมองเข้าไปในกระจกทองเหลือง ดูตุ่มหนองบนใบหน้าค่อยๆหายไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ดูไม่น่าขยะแขยงขนาดนั้นแล้ว และผิวของนางก็เรียบเนียนขึ้นมาก

เหลือเพียงรอยแผลเป็นที่ตัดผ่านใบหน้านาง

หากรอยแผลเป็นเหล่านี้ไม่หายไป ใบหน้าของนางก็ยังน่าอนาถจนทนมองไม่ได้ อัปลักษณ์ถึงที่สุด

“ดูท่าทางต้องรีบคิดหาวิธีค้นหาหญ้านรกให้เร็วที่สุด”

กู้ชูหน่วนผลักประตูออกไปอย่างหงุดหงิด แล้วออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์

เดิมทีนางยังมีความหวังอยู่เล็กน้อยว่าใช้สมุนไพรน้อยลงก็คงไม่เสียหาย แต่ตอนนี้ดูแล้ว นางคงจะมองโลกในแง่ดีเกินไป

“ยัยขี้เหร่ ในที่สุดข้าก็เจอเจ้าสักที เจ้ามาหลบอยู่ที่นี่ทำอะไร? ตอนนี้ใกล้ถึงยามจื่อ(ช่วงเวลา ๒๓.๐๐ น.-๑.๐๐ น)แล้วนะ เจ้ายังไม่รีบกลับไปที่จวนอ๋องหานอีก ถ้าเทพสงครามหักขาเจ้าขึ้นมาจริงๆจะทำยังไง?”

เขากล้าหัก?

เว้นแต่ว่าเขาไม่ต้องการที่จะแก้พิษแล้ว

กู้ชูหน่วนบิดขี้เกียจแล้วพูดเรียบว่า “ดึกขนาดนี้แล้ว เจ้าบาดเจ็บอยู่นะทำไมยังไม่กลับไปพักผ่อนอีก?”

“ก็ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเจ้ารึไง? สตรีอย่างเจ้าทำแต่ละเรื่องน่าเชื่อถือที่ไหนกัน”

กู้ชูหน่วนกอดคอของเขาแล้วหัวเราะเหอะๆ “เจ้ากลัวว่าหากข้ากลับจวนอ๋องหานดึกแล้วขาสองข้างของข้าจะถูกหัก หรือกลัวว่าข้าจะเจอกับนักฆ่า หรือกลัวว่าข้าจะไปหอโคมเขียวอู๋โยวแล้วไม่พาเจ้าไปด้วย?”

เซียวหยู่เซียนผลักมือของนางออก

คำพูดของสองประโยคแรกนั้นยังดีหน่อย แต่ประโยคหลังนี่มันอะไรกัน?

“ข้าส่งเจ้ากลับไปแล้วกัน”

“รีบอะไร? อาจารย์ใหญ่นัดเย่เฟิงมาพบที่หอตำราคืนนี้ไม่ใช่รึไง? ไม่รู้ว่าพวกเขาคุยกันจบรึยัง พวกเราไปดูกันหน่อยดีกว่า”

“เจ้ายังจะไปอีก? เจ้าไม่กลัวเทพสงครามจะโมโหจนหักขาทั้งสองเจ้าจริงหรือ?”

“ตอนนี้ก็ยังไม่ถูกหักไม่ใช่รึไง? ไป!”

กู้ชูหน่วนดึงคอเสื้อของเขาแล้วลากเขาไปที่หอตำรา

เซียวหยู่เซียนขัดขืน

เขาเป็นชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ถูกสตรีดึงคอเสื้อลากไปนี่มันอะไร?