บทที่ 1200 พบความจริง

การล้างแค้นทั้งตระกูลเซียวยังไม่ได้ล้างแค้น เขาไม่อยากตาย

แต่หากสามารถใช้ชีวิตของตนเองแลกชีวิตของยัยขี้เหร่ เขาจะเสียสละชีวิตของตนเองอย่างไม่ลังเล

ยัยขี้เหร่เป็นคนยังไง เขารู้ดีอย่างที่สุด

นางสามารถเข้าไปในนี้ได้ ไม่แปลกเลยสักนิด

อาจเป็นเพราะหวาดกลัว เซียวหยู่เซวียนร้องตะโกนพูดขึ้นว่า “เจ้าเป็นถึงระดับเจ็ด กลัวนางด้วยหรือ”

เขาพูดระดับเจ็ดออกมา ความหมายก็คือเพื่อให้คนที่อยู่ในที่ลับอย่าวู่วาม ไม่อย่างนั้นถ้าออกมาเท่ากับดนหาที่ตาย

“น่าขำ ข้ามีอะไรต้องกลัว”

“งั้นเจ้าร้อนรนทำไม ที่นี่เป็นห้องลับพระราชวัง มีเวรยามแน่นหนา จะมีใครบุกเข้ามาได้? คนเงา เจ้าสร้างสถานการณ์ขู่ขวัญตบตา เป็นเพราะกลัวนาง หรืออยากข่มขู่ข้า?”

ขฌ

“วิธีการยั่วยุหรือ?เซียวหยู่เซวียน เจ้าใช้วิธีการยั่วยุกับข้ามามากเกินไปแล้ว มันใช้ไม่ได้ผลแล้ว”

ราชินียิ้มอย่างน่ากลัว นางคว้ามีดออกมาจ่อตรงหว่างขาเซียวหยู่เซวียน

“ข้านับหนึ่งสองสาม หากเจ้าไม่ออกมา ข้าจะทำให้เขาเป็นขันที”

เซียวหยู่เซวียนหัวเราะเสียงดัง พร้อมพูดขึ้นว่า “แบบนี้ก็ดีฝภ ดีกว่าตกอยู่ในมือของเจ้า แล้วถูกเจ้าเหยียดหยาม”

“ใช่ไหม?”

ราชินีไม่โกรธกลับหัวเราะ มองดูรอบๆที่มืดมิด พร้อมตะโกนพูดขึ้นอย่างเกียจคร้านว่า “หนึ่ง”

“อย่าว่าแต่มีคนสามารถบุกเข้ามา ต่อให้สามารถบุกเข้ามาได้ นางรู้ว่าเจ้ามีพลังระดับเจ็ด ยังจะกล้าออกมาส่งชีวิตหรือ? คนเงาก็คือคนเงา ปัญญาอ่อน”

ราชินีไม่สนใจคำพูดของเซียวหยู่เซวียน

นางพูดต่อไปอีกว่า “สอง”

“ขอเพียงข้านับอีกทีเดียว ชั่วชีวิตนี้เซียวหยู่เซวียนก็จะเป็นผู้ชายไม่ได้อีกต่อไป หากเจ้าเป็นห่วงเขาจริงๆ ก็น่าจะเข้าใจ ให้เขาเป็นผู้ชายไม่ได้ ทรมานกว่าให้เขาตายไหม”

รูม่านตาขาวดำของกู้ชูหน่วน เต็มไปด้วยความโกรธ

นางรู้ว่า หากตนเองไม่ออกไป เซียวหยู่เซวียนคงกลายเป็นคนบ้าแน่

ราชินีใกล้จะนับถึงสามแล้ว

เซียวหยู่เซวียนตะโกนพูดขึ้นอย่างร้อนใจว่า “ไม่ต้องสนใจข้า พื้นที่ในนี้ซับซ้อน ต่อให้เป็นพื้นที่ของนาง นางก็ไม่คุ้นเคยทางลับญฌ เจ้ารีบไปเถอะ”

ราชินีหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ร้อนใจหรือ? กลัวหรือ? ฮ่าๆ....ช้าไปแล้ว เซียวหยู่เซวียน เจ้าปากดีขนาดนี้ ไม่รู้ว่าข้างล่างเจ้า จะเก่งแบบนี้ไหม”

“คนในที่ลับฟังให้ดี ข้าจะนับสามแล้ว”

“อย่าสนใจข้า ไป....พัฟ....”

เซียวหยู่เซวียนถูกตบบนใบหน้าอย่างแรง เขาร้อนใจอย่างมาก