บทที่ 1212 จริงเท็จ

กู้ชูหน่วนพูดพึมพำขึ้นว่า “ราชินีต้องการเตือนพวกเจ้า”

“ใช่”

“งั้นความหมายของเจ้าคือ?”

“นี่คงจะเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายศตวรรษของตระกูลซ่างกวน”

“หากเจ้าอยากเปลี่ยนใจ ข้าก็ไม่บังคับ”

“พวกเราไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจแล้ว?”

ราชินีตัวปลอมเห็นตระกูลซ่างกวนพวกเราเป็นอาหารเลิศรสแต่แรกแล้ว เพื่อเพิ่มพลัง ไม่ว่าเรื่องอะไรนางก็สามารถทำได้?

เขาไม่รู้ว่าทำไมจนถึงตอนนี้ราชินีถึงยังไม่ลงมือกับพวกเขา แต่เขารู้ว่าไม่ว่าพวกเขาจะจงรักภักดีต่อราชินียังไง ตระกูลซ่างกวน คงไม่แตกต่างอะไรจากตระกูลหนิง?

“งั้นเจ้ามาหาข้าทำไม คงไม่ใช่เพราะมาเพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังหรอกมั้ง?”

“ข้าอยากขอให้สัตว์อสูรของเจ้าปกป้องลูกศิษย์จำนวนหนึ่งของตระกูลซ่างกวนออกไป แล้วก็ช่วยหมิงหลางออกมา”

กู้ชูหน่วนหัวเราะ พร้อมพูดขึ้นว่า “ยอดฝีมือของตระกูลพวกเจ้ายังปกป้องคุ้มกันออกไปไม่ได้ สัตว์อสูรของข้าจะคุ้มกันออกไปได้อย่างไร? อีกอย่าง ซ่างกวนหมิงหลางอยู่ในวัง ตอนนี้ข้าเป็นนักโทษถูกประกาศจับตัว ข้าจะช่วยยังไง?”

เจ้าบ้านซ่างกวนผงกหัว พร้อมพูดขึ้นอย่างมั่นใจว่า “เจ้าทำได้”

“เจ้ายกย่องข้าเกินไปไหม?”

“มีเพียงเหลือเชื้อสายตระกูลซ่างกวนไว้ ข้าถึงจะวางใจโค่นราชินีร่วมกับเจ้า ข้าจะทุ่มสุดตัว ทำให้ตระกูลซ่างกวนสูญสลายไม่ได้”

“สัตว์อสูรของเจ้ามีอยู่ทั่วทุกสารทิศ มีหลากหลายชนิด ไม่มีใครสามารถหลบพ้นเงื้อมมือราชินีได้ มีเพียงสัตว์อสูรของเจ้า”

“นี่เจ้ามั่นใจในตัวข้ามาก?”

เจ้าบ้านซ่างกวนยิ้มอย่างไม่พูดไม่จา แต่ท่าทีของเขาแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนทุกอย่างแล้ว