บทที่ 1218 ปะทะกัน

คนโง่ยังรู้เลยว่า กู้ชูหน่วนพูดความเท็จ

หากอีกด้านมีดวงจิตอีกดวง บนหน้าผากของนางก็สัมผัสได้ตั้งแต่แรกแล้ว

เวินเส้าหยีก็ไม่พูดว่าอะไรนาง เพียงแค่จ้องมองดูนาง

กู้ชูหน่วนเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นมาอย่างหน้าตาเฉยว่า “ดูเหมือนข้าจะรู้สึกผิดไป ไปเถอะ เราไปหาดวงจิตดวงที่ห้ากันก่อน”

หลังจากเดินไปข้างหน้าได้สักพักหนึ่งแล้ว ในที่สุดก็มองเห็นห้องหินที่กว้างใหญ่

ตรงกลางห้องเห็นมีดอกบัวหนึ่งดอก บนดอกบัวมีขวดหนึ่งวางอยู่

ซึ่งขวดไม่รู้ว่าทำมาจากวัสดุอะไร รอบๆเป็นสีดำ มีกลิ่นหอมจางๆ โชยออกมา

เมื่อกู้ชูหน่วนมาถึง ขวดนั้นเปล่งประกายแสงสีขาวออกมา สัมผัสกับดวงจิตบนหน้าผากของนาง

ใบหน้าเวินเส้าหยีเผยให้เห็นถึงรอยยิ้ม อาจเป็นเพราะคิดถึงภาพต่างๆที่ผ่านมาของกู้ชูหน่วน ไม่นานรอยยิ้มของเขานั้นก็จางหายไป

กู้ชูหน่วนก็คิดไม่ถึงว่าจะตามหาดวงจิตดวงที่หาได้ง่ายขนาดนั้น นางยิ้มหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “นั่น ข้าไม่ได้โกหกเจ้าใช่ไหม ความจริงใจนี้เพียงพอหรือเปล่า”

เวินเส้าหยีเดินไปข้างหน้าหลายก้าว จากนั้นก็จะหยิบเอาขวดลงมา

กู้ชูหน่วนห้ามเขาไว้ พร้อมพูดขึ้นว่า “ระวังมีค่ายกล”

เวินเส้าหยีสะบัดแขนเสื้อ งั้นก็มีลมเย็นพัดผ่าน ค่ายกลทั้งหมดบนกำแพงหินถูกทำลาย

“เห็นทีข้าคงคิดมากไปแล้ว เจ้าหยิบมาเถอะ เอาดวงจิตออกมาได้แล้วพวกเราจะได้รีบไป”

“ซี๊ด.....”

ไม่รู้ว่าเวินเส้าหยีลงมือตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำแข็งหลายก้อนถูกจัดเรียงไว้รอบๆ แจกัน มีแท่งน้ำแข็งแท่งหนึ่งกระแทกแจกันโดยตรง จากนั้นแจกันไม่เป็นอะไรเลย ดูแล้วไม่เหมือนมีกักดัดค่ายกล

หลังจากมั่นใจแล้วว่าไม่มีอันตราย เวินเส้าหยีค่อยลงมือหยิบเอาขวดแจกันมาไว้ในมือ

แต่มันก็สายไปแล้ว ในขณะที่เวินเส้าหยีกำลังจะลงมือ ก็มีเสียงกระหึ่มดังขึ้น ประตูหินแห่งหนึ่งถูกเปิดออก ผู้หญิงสวมชุดคลุมมังกร เดินออกมาด้วยสายตาชั่วร้าย