บทที่ 1220 พัฒนาการไว้

ไม่ว่ากู้ชูหน่วนจะตกลงหรือไม่ เย่จิ่งหานคว้าจับข้อมือของนางแล้วก็ลากเดินไป

ตูม.....

แผ่นดินภูเขาสั่นสะเทือน ก้อนหินกลิ้งลงมาอย่างรุนแรง หลายครั้งที่เกือบทับโดนทั้งสองคน

โชคดีที่พวกเขารวดเร็ว ไม่อย่างนั้นคงถูกหินหล่นทับตายไปแล้ว กู้ชูหน่วนไม่มีทางถอยแล้ว เพราะเส้นทางด้านหลังถูกปิดกั้นแล้ว ต้องไปข้างหน้าอย่างเดียว

และนางจะสามารถรักษาชีวิตได้ไหมยังไม่รู้ อย่าว่าจากไปช่วยเซียวหยู่เซวียนเลย

“ระวัง”

เห็นก้อนหินก้อนใหญ่อีกก้อนกลิ้งลงมา แล้วทางซ้ายขวาเขาก็ไม่มีทางถอย กู้ชูหน่วนก็พยายามใช้ฝ่ามือของตนเองทลายหินพวกหลังกระเด็นไป เมื่อความอันตรายมาเยือนเย่จิ่งหานใช้ร่างกายของตนเองปกป้องกู้ชูหน่วนไว้

“ตูม....”

หินก้อนใหญ่กระแทกโดนหลังเย่จิ่งหานอย่างรุนแรง

เย่จิ่งหานร้องเสียงดัง พร้อมกระอักเลือดออกมา

“เย่จิ่งหาน……”

กู้ชูหน่วนตกตะลึง ภายในหัวสมองเหมือนมีภาพอะไรบางอย่างแล่นผ่าน

หัวใจของนางก็เจ็บปวดขึ้นมา จนหัวใจแทบหยุดเต้น

กู้ชูหน่วนยกมือขึ้นมาอย่างสั่นเทา พยายามยกหินก้อนใหญ่ก้อนนั้นเคลื่อนย้ายออกจากร่างกายของเขา

หินก้อนนี้ใหญ่และก็หนักมากจนเกินไป นางไม่กล้าคิดเลยว่าเย่จิ่งหานจะถูกหล่นทับตายหรือเปล่า

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ยังทนไหวไหม?”

ก้อนหินหนักเกินไป รถเข็นของเย่จิ่งหาน ถูกทับจนกลายเป็นเศษ ไม่มีรถเข็น บวกกับอวัยวะภายในภายนอกทั้งหมดบาดเจ็บสาหัส เย่จิ่งหานอ้าปากก็มีเลือดกระอักออกมาอีก ดูแล้วก็ย่ำแย่อย่างมาก

“ไป ข้าแบกเจ้าขึ้นมา”

ทันทีนั้น กู้ชูหน่วนแบกเย่จิ่งหานขึ้นมา หลบหลีกหินก้อนใหญ่ที่กลิ้งลงมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมวิ่งพุ่งไปข้างหน้า

เย่จิ่งหานโกรธจัด

เขาเป็นผู้ชายตัวโตคนหนึ่ง ถูกผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งแบกอยู่บนบ่าแล้ววิ่ง?

แบบนี้หมายความว่าอย่างไร?

โกรธ

โกรธจัดมาก

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาโกรธโมโห

ใต้ดินพระราชวังกว้างใหญ่มาก

หากวิ่งหนีออกไปไม่ได้ ทั้งหมดถล่มลงมา จะไม่สามารถมีโอกาสได้มีชีวิตอีกเลย

โซเซไปมา เย่จิ่งหานถูกเขย่าจนมึนหัว

เขาพยายามยับยั้งความโกรธในใจไว้

พูดขึ้นอย่างอ่อนแรงว่า “เจ้าจับไว้แน่นหน่อยได้ไหม?”

เขาไม่ใช่นางเงือก

ไหนๆก็แบกแล้ว