บทที่ 1267 ตื่นขึ้นมาแล้วก็กลายเป็นราชินี

สาวใช้หลิงเอ๋อร์ถูกนางคว้าจับแขนไว้จนรู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่กล้าผลักออก อดกลั้นความเจ็บปวดไว้ พร้อมพูดขึ้นว่า “จักรพรรดินี ฮองเฮากับเย่กุ้ยเหรินยังหมดสติอยู่ หมอหลวงบอกว่าพวกเขาบาดเจ็บสาหัส หลายวันมานี้โม่กุ้ยเหริน เฝ้าอยู่ข้างเตียงของท่านอย่างไม่ห่าง จนเมื่อวันก่อนค่อยออกไปกับสัตว์วิเศษรอง ออกไปตามหายาสมุนไพรวิเศษมารักษาให้ท่าน”

“ส่วนสัตว์วิเศษใหญ่ ยังกำลังหมดสติอยู่”

เดิมกู้ชูหน่วนก็งุนงงอยู่แล้ว

ฟังนางพูดเช่นนี้แล้วก็ยิ่งงุนงง

“เจ้าพูดมาให้ชัดเจน ฮองเฮา เย่กุ้ยเหริน โม่กุ้ยเหรินอะไร ยังมีสัตว์วิเศษอะไร?”

“ฝ่าบาท ฮองเฮาก็คือเจ้าบ้านตระกูลเวิน สัตว์วิเศษใหญ่ก็คือราชางูเก้าหัวมรกต สัตว์วิเศษรองก็คือพยัคฆ์ขาวโบราณ”

“ดังนั้น เย่กุ้ยเหรินกับโม่กุ้ยเหริน ก็คือเย่จิ่งหานกับอาโม่”

“ใช่เพคะ”

กู้ชูหน่วนตบหัวหนึ่งที คิดว่าตนเองกำลังฝันอยู่

แต่ปวดหัวจนนางต้องกัดฟัน

“ข้าขึ้นครองราชย์ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่งงานกับพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตอนที่ฝ่าบาทหมดสติไป อ๋องเสวี่ยฉินจัดการทุกอย่าง งานอภิเษกระหว่างท่านกับฮองเฮา ยิ่งใหญ่อลังการจนสะเทือนไปทั่วทั้งทวีปปิงหลิง ตระกูลเวินส่งสินสอดมาให้เยอะมาก นับจากที่เริ่มก่อตั้งแคว้นน้ำแข็งมา ยังไม่เคยมีสินสอดของฮองเฮาองค์ไหน เทียบได้กับฮองเฮาของเรา”

“ต่อให้เวินเส้าหยีเป็นคู่หมั้นคู่หมายมาตั้งแต่เด็ก งั้นเย่จิ่งหานกับอาโม่ล่ะ เกิดอะไรขึ้น?”

“อ๋องเสวี่ยฉินบอกว่าฝ่าบาทชอบเย่กุ้ยเหรินกับโม่กุ้ยเหริน ถึงแม้เย่กุ้ยเหรินจะพิการ แต่มีวิทยายุทธ์ที่ล้ำเลิศ อำนาจที่อยู่เบื้องหลังนั้นไม่อาจคาดเดา คู่ควรกับฝ่าบาท โม่กุ้ยเหรินถึงแม้....อือ....แต่รูปร่างหน้าตาดี สนิทสนมกับจักรพรรดินี ความคิดอ่านก็ใสซื่อ ดังนั้นอ๋องเสวี่ยฉินไม่สนใจข้อโต้แย้งใดๆ ไม่สนใจที่โม่กุ้ยเหรินรูปร่าง...อือ...ดังนั้น.....”

กู้ชูหน่วนหัวเราะออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความเหน็บแนม

“อืม ฉวยโอกาสตอนที่ข้าหมดสติ เขาไม่เพียงให้ค่าขึ้นของราชย์ ยังหาสามีให้ข้ามากมายขนาดนี้ เขาเก่งกาจขนาดนั้น ทำไมไม่มีลูกให้ข้าเสียเลยล่ะ”

หลิงเอ๋อร์ฟังไม่เข้าใจคำพูดประชดของกู้ชูหน่วน นึกว่านางตื่นเต้นดีใจ เพราะยังไงบนโลกนี้มีใครที่ไม่อยากเป็นราชินีบ้าง

นางหัวเราะพร้อมพูดขึ้นมาว่า “ฝ่าบาท เรื่องมีบุตรคนอื่นจะทำแทนได้อย่างไร หากท่านอยากได้บุตร ก็แต่งตั้งขึ้นมาอีกสักหลายคน”