​บทที่ 1275 ขาดแคลนเงินจริงๆ

“วังหลังไม่ได้มีเพียงเวินเส้าหยีกับเย่จิ่งหานอาโม่หรือ พวกเขาทั้งสามต้องใช้จ่ายเยอะเช่นนี้เลยหรือ”

“ไม่ได้มีเพียงเท่านนั้นพ่ะย่ะค่ะ มีคุณชายนับพันอยู่ในวังหลัง”

กู้ชูหน่วนแทบทรุด

นับพัน?

กู้ชูหน่วนส่งแววตาพิฆาตไปทางอ๋องเสวี่ยฉิน

ให้เขาอธิบายให้ชัดเจน มิฉะนั้นอ๋องเสวี่ยฉินเขาก็ไม่ต้องเป็นแล้ว

“ทูลฝ่าบาท คุณชายเหล่านั้นล้วนแต่... ล้วนแต่หลงเหลือหลังจากกำจัดกลุ่มกบฏ พวกเขาไปค้นหาบุรุษรูปงามจากทั่วแคว้นทุกที่ ถูกบังคับจับเข้ามาในวังหลัง ส่วนใหญ่ล้วนถูกทำให้แปดเปื้อนโดยพวกกบฏแล้ว”

“เพราะเรื่องนี้พัวพันกับชื่อเสียงของราชวงศ์ กระหม่อมจึงไม่กล้าปล่อยพวกเขาออกไป แต่ก็ไม่กล้าประหารพวกเขา ดังนั้นจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น”

“ปล่อยพวกเขาออกจากวังเถอะ ถึงแม้พวกเขาจะไม่พูด แต่คนทั้งเมืองต่างก็รู้เรื่องนี้แล้ว จะไปสนใจชื่อเสียงแค่นี้ทำไม”

“ฝ่าบาท พวกกบฏฝึกฝนพลังชั่วร้ายร้ายกาจมาก หลังจากบรรดาคุณชายเหล่านั้นถูกข่มขืนแล้ว ส่วนใหญ่จะร่างกายพิการ เดินทางไม่สะดวก อีกทั้งด้านนอกภัยธรรมชาติยังร้ายแรง ถ้าส่งพวกเขาออกไป พวกเขาจะไม่มีอาหารและที่พัก กระหม่อม เกรงว่าพวกเขาจะไม่ยอมจากไป และยังมีคุณชายชั้นสูงบางคน พวกเขาหยิ่งทระนงมาก พอถูกพวกกบฏทำเช่นนี้... พวกเขาไม่กล้าสู้หน้าใคร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ยอมจากไปเช่นกัน”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“คือ…ท้องพระคลังขาดแคลนเงินไม่ใช่หรือหรือพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจึงส่งคนไปตรวจสอบ พบว่าส่วนใหญ่จะไม่ยอมออกไป”

“จะให้พวกเขาอยู่ต่อก็ไม่เหมาะ เอาเช่นนี้ ใครที่ยอมออกไป ให้เงินสิบตำลึง ที่ดินหนึ่งหมู่ ส่วนที่ไม่ยอมออกไป ก็ให้พวกเขาอยู่ต่อ”

“ฝ่าบาท พวกเขามีเกือบหมื่น ถ้าให้เงินคนละสิบตำลึง เช่นนั้น... เราไม่มีเงินเหลือให้พวกเขาแล้ว”

กู้ชูหน่วนนิ่งครุ่นคิด

เป็นเรื่องจริงที่เงินในท้องพระคลังหมดแล้ว

พวกเครื่องประดับตกแต่ง ภาพวาดส่วนใหญ่ ก็ถูกนางเอาไปจำนำหมดแล้ว

แต่ที่พวกเขาถูกจับมาแล้วถูกทำให้พิการก็น่าสงสารจริงๆ

ถ้าอยู่ในวัง ค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็ล้วนแต่เป็นเงินทอง

“เอาเช่นนี้ เงินที่จะให้พวกเขาข้าจะใช้สมบัติส่วนตัวให้เอง”

“กระหม่อมขอขอบพระทัยสำหรับความเมตตาของฝ่าบาทแทนคุณชายเหล่านั้นด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

“ไปจัดการเถอะ”

อ๋องเสวี่ยฉินยืนนิ่ง ท่าทีอ้ำอึ้งลังเลที่จะพูด

“มีอะไรก็พูดมา”