บทที่ 128 ตกใจที่เห็นเย่เฟิง บันดาลโทสะ

ในที่สุด กู้ชูหน่วนกับเซียวหยู่เซวียนก็มองเห็นคนที่เดินมาอย่างชัดเจน

จากนั้น ร่างของพวกเขากลับสั่นสะท้านขึ้นมาทันที ม่านตาหดลง ดวงตาที่สว่างคู่หนึ่งเต็มไปด้วยความไม่คาดคิดและตื่นตะลึง แม้แต่ร่างกายก็สั่นเทาตามไปด้วย

เป็นเย่เฟิง

เป็นเย่เฟิงจริงๆด้วย

เพียงแต่เย่เฟิงในตอนนี้ ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่เงียบขรึมไม่พูดจา หยิ่งยโสมีสง่า

เขาในตอนนี้ ไม่ว่าจะใช้คำพูดอะไรบนโลกนี้ก็ไม่สามารถเปรียบเปรยถึงความอนาถของเขาได้

มือหนึ่งของเขากุมหน้าท้องที่มีเลือดสดไหลออกมาไว้แน่น มือหนึ่งราวกับถูกหักแขน ได้แต่พิงต้นไม้ใหญ่เอาไว้ หอบหายใจแรง ราวกับมีเพียงการพิงต้นไม้ใหญ่เอาไว้เท่านั้น จึงจะทำให้ร่างกายของเขาไม่ถึงกับล้มลงไป

แล้วมองดูบนร่างเขา

เสื้อของเขาถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นบาดแผลที่โหดเหี้ยมและน่ากลัว

บาดแผลเหล่านั้นน่าตกใจมาก มีหลายที่ที่ถูกกัดจนเนื้อหลุดออกไปเป็นชิ้นๆ

บริเวณหน้าอกกับหน้าท้องถูกเผาจนเผยให้เห็นแม้กระทั่งกระดูก เลือดแดงฉานเต็มไปหมด

ที่บริเวณหน้าท้องของเขา ยังมีมีดเล่มเล็กห้าหกเล่มปักอยู่ มีดนั้นแทบลึกเข้าสู่กระดูก เลือดสดๆไหลตามปลายมีดออกมา

นอกจากนี้แล้ว รอยกากบาทบนร่างของเขา ยังเต็มไปด้วยบาดแผลจากแส้ ไม้ และดาบเป็นต้น ทั่วร่างของเขาพูดได้ว่าไม่สามารถหาจุดที่ดีได้เลย

แต่สิ่งที่ทำให้กู้ชูหน่วนและเซียวหยู่เซวียนโมโหมากที่สุดคือ

นอกจากร่องรอยบาดแผลพวกนี้แล้ว ร่างของเย่เฟิงที่แทบจะไม่มีเสื้อผ้าปกปิด ยังมีบาดแผลที่เกิดจากการร่วมรักอีกหลายแห่ง สีหน้าเขาขาวซีด ผมเผ้ายุ่งเหยิง สองขาสั่นเทา มุมปากบวมเบ่งขึ้น ดูก็รู้ว่าถูกคนรังแกมา

น่าโมโหนัก

น่าโมโหที่สุด

กู้ชูหน่วนแทบจะใช้แรงกายทั้งหมดที่มี จึงบังคับให้ตัวเองไม่ถึงกับเดินเร็วๆเข้าไปหา

กลิ่นบนร่างกายของพวกเขารุนแรงเกินไป

เย่เฟิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เจ็บปวดมีแววแห่งความตกตะลึงและลนลานผุดขึ้นมาสายหนึ่ง

พระจันทร์เต็มดวง ท้องฟ้าไร้เมฆ ภายใต้แสงจันทร์ขาวนวลที่สาดส่องลงมา แม้จะไม่มีทางส่องสว่างไปทุกสิ่ง แต่สามารถมองอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนมากขึ้น

เย่เฟิงรีบกุมร่างกายที่เผยออกมาภายนอกอย่างลนลาน ร่างกายขดตัวเป็นก้อนกลม ราวกับไม่กล้าให้ใครเห็นทุกสิ่งของเขา และไม่กล้ามองพวกเขาด้วย