ตอนที่ 1233
บทที่ 1282 ความเป็นความตาย
October 21, 2026
ซือโม่เฟยรีบจับมือเล็กๆ ของกู้ชูหน่วนไว้แน่น และเดินจากไปพร้อมกับนาง
“พี่สาว พี่สาวกับพี่เย่จะไปจวนของพี่เวินหรือ”
“อืม”
พี่เย่?พี่เวิน?
เขาเรียกได้สนิทสนมมาก
แต่ไม่เห็นคนอื่นจะอยาทสนิทสนมกับเขาด้วย
“งั้นพาอาโม่ไปด้วยได้หรือไม่ อาโม่ก็อยากไปด้วย”
“เผ่าเทียนเฟิ่นมีอะไรน่าไปกัน? เล่นกับพวกเจ้าเสือน้อยในวังไม่ดีกว่าหรือ?”
ถ้านางไม่ได้มีความคิดจะหลอกเงินเสียหน่อยจากเผ่าเทียนเฟิ่น นางยังไม่อยากไปที่เผ่าเทียนเฟิ่นเลย
“พี่สาว ข้าอยากไปด้วยน่ะ พี่สาวพาข้าไปด้วยได้ไหม ข้าอยู่ในวังจนจะเบื่อแล้ว”
“ได้ได้ได้ ไปด้วยกัน”
“ขอบคุณพี่สาว”
ซือโม่เฟยยกยิ้ม รอยยิ้มงดงามจนแม้แต่ดอกไม้ทั้งหมดในสวนก็พ่ายแพ้จนเหี่ยวเฉาลง
กู้ชูหน่วนลูบศีรษะของเขาเบาๆ ในขณะที่กำลังคิดว่าจะเปลี่ยนใส่ชุดลำลองก่อนจะไปที่เผ่าเทียนเฟิ่น
แต่กลับเห็นซือโม่เฟยเดินไปหยิบขวานออกมาจากมุมออกมาเล่น ทำท่าทางเหมือนจะตัดต้นไม้ในวังเป็นครั้งคราว พร้อมกับยิ้มหวาน
พอกู้ชูหน่วน เห็นขวานเล่มนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
นางรีบวิ่งไปคว้าขวานของซือโม่เฟยมาดูอย่างละเอียด
“นี่มันขวานผานกู่ อาโม่ เจ้าได้ขวานเล่มนี้มาจากไหน”
“พี่สาวชอบขวานเล่มนี้หรือ อาโม่ก็ชอบมันมากเลย รู้สึกว่าในขวานเล่มนี้มีพลังวิเศษอยู่ ถ้าพี่สาวชอบ ข้ายกมันให้พี่สาว”
“ข้าถามว่าเจ้าไปเอาขวานเล่มนี้มาจากไหน”
“ข้าเก็บได้ หลายวันก่อน ข้ากับเจ้าเสือน้อยไปตามหายาสมุนไพรเพื่อช่วยพี่เวินกับพี่เย่ข้าบังเอิญเก็บมันได้ริมแม่น้ำ เจ้าเสือน้อยอยากได้ แต่ข้าไม่ให้ ข้าชอบขวานเล่มนี้มาก น่าเสียดาย เราหายาวิเศษไม่เจอ โชคดีที่อาการบาดเจ็บของพี่เวินกับพี่เย่หายดีแล้ว”