ตอนที่ 1236
บทที่ 1285 ขาดแคลนเงินจนบ้าไปแล้วหรอ
October 21, 2026
“เวินเส้าหยี เจ้ามาทำอะไรที่นี่”
“ฝ่าบาททรงหลงลืมจริงๆ หลังจากงานอภิเษกสมรสผ่านไปสามวันพระองค์ต้องกลับไปเยี่ยมเยือนครอบครัวของกระหม่อม ตอนนี้ล่วงเลยมาเจ็ดวันแล้ว ไม่ทราบว่าฝ่าบาทจะทรงเลื่อนเวลาออกไปอีกนานเท่าใด”
“จริงด้วย ข้ายังไม่ได้กลับไปพร้อมกับเจ้า งั้นเรากลับไปวันนี้ก็แล้วกัน”
“เย่จิ่งหานไม่ใช่คนของเผ่าเทียนเฟิ่นเขาไปด้วยไม่ได้”
“แต่เขาเป็นคนของข้า เขาต้องเข้าไปได้”
“หมายความว่า ฝ่าบาทจะพาเย่จิ่งหานไปด้วยให้ได้เช่นนั้นหรือ?”
ดวงตาที่อ่อนโยนของเวินเส้าหยีหรี่ลง รู้สึกอันตรายเล็กน้อย
ตึก ตึก ตึก……
ห่างออกไปไม่ไกลนัก เย่จิ่งหานสวมชุดสีม่วง นั่งอยู่บนรถเข็น ถูกขันทีพาเข้ามา
น้ำเสียงของเขาเย็นชา “กษัตริย์ไม่สามารถพูดกลับคำได้ ฝ่าบาททรงรับปากแล้ว จะกลับคำไม่ได้”
เย่จิ่งหานมองไปที่เวินเส้าหยีทั้งสองสบตากัน แววตาเย็นชา ไอเย็นแผ่กระจายไปรอบด้าน
แม้จะรู้ว่าพวกเขาอาจจะเป็นพี่น้องกัน แต่พวกเขากลับไม่มีความรู้สึกผูกพันใดๆ
มีเพียงความเคียดแค้นชิงชัง
มีเพียงแต่ต้องตายกันไปข้างหนึ่ง
“เผ่าเทียนเฟิ่นไม่ต้อนรับเจ้า”
“เจ้าเป็นเพียงฮองเฮา อภิเษกสมรสแล้วต้องทำตามคำสั่งคู่ครอง เจ้าไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งกับการตัดสินใจของนาง”
“เจ้าเป็นเพียงสนมกุ้ยเหรินธรรมดา เจอข้าแล้วเหตุใดถึงไม่ทำความเคารพ”
กู้ชูหน่วนปวดหัว
นางแค่อยากนอนพักผ่อนสักหน่อย
ยังมีปัญหาอีกมากมายให้นางต้องจัดการ ยังต้องมาจัดการปัญหาของทั้งสองคนนี้อีก ไม่คิดว่านางจะเหนื่อยบ้างหรือไง?
“มู่หน่วน”
เย่จิ่งหานตะโกนออกมากะทันหัน กู้ชูหน่วนตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที
“เจ้าไม่ได้บอกว่าจะเลื่อนตำแหน่งให้ข้าหรือ ข้าจะเป็นฮองเฮา”
“ฝ่าบาท เย่จิ่งหานเป็นเพียงสนมแต่กลับกล้าเรียกพระองค์ด้วยชื่อจริง ตามกฎแล้ว เขาควรถูกโบยหนึ่งร้อยครั้ง และส่งเข้าวังเย็น”
“…”
พวกเจ้าทะเลาะกันอย่าดึงข้าเข้าไปด้วยได้ไหม?