​บทที่ 1289 เวินเส้าหยีตาบอดแล้ว

“วันนี้เดินทางไปการเผ่าเทียนเฟิ่น บรรดาข้ารับใช้และรถม้าของข้าต้องเก็บค่าเดินทาง ถ้าฮองเฮาเล็กอยากจะไป เจ้าก็จ่ายเงินด้วย ถ้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่บังคับเจ้า เพราะเดิมทีเผ่าเทียนเฟิ่นก็ไม่ต้อนรับเจ้า”

“เท่าไหร่”

“ไม่แพงเลย แค่สองแสนตำลึง”

“สองแสนตำลึง?”

แค่รถม้าต้องการเงินมากขนาดนั้นเลยหรือ?

“ใครใช้ให้ข้ายากจนล่ะ เจ้าร่ำรวยจะต้องบริจาคมากหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ”

เย่จิ่งหาน “...”

“ฮองเฮาเล็ก เจ้าคิดให้ดีนะ เจ้าอยากไปที่เผ่าเทียนเฟิ่นอย่างเปิดเผย นี่เป็นโอกาสเดียว ไม่สิ เจ้าน่าจะแค่อยากรู้ว่าเผ่าเทียนเฟิ่นอยู่ที่ไหน”

“ใช้เงินสองแสนตำลึงเพื่อซื้อตำแหน่งน่งของที่อยู่ของเผ่าเทียนเฟิ่น ข้ารู้สึกว่าการค้าขายนี้เจ้าได้เปรียบมากว่า”

เย่จิ่งหานพูดขู่ “ถ้ายังกล้าเรียกข้าว่าฮองเฮาเล็กอีก ระวังจะกลายเป็นใบ้”

“เอ๊ะ คนที่อยากจะเป็นฮองเฮาคือเจ้า ข้าไม่ได้บังคับเจ้าสักหน่อย”

หลังจากคำพูดนี้จบลง เย่จิ่งหานก็พูดอะไรไม่ออกอีกเลย

เมื่อวานไม่รู้ว่าเขานึกบ้าอะไร ถึงได้คิดจะแย่งตำแหน่งฮองเฮากับเวินเส้าหยี

ทั้งที่เขาไม่สนใจตำแหน่งฮองเฮาเลแม้แต่นิดเดียว

“ฝ่าบาท แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา ฮองเฮาตาบอดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ทหารองครักษ์รีบวิ่งมารายงานด้วยเสียงหอบเหนื่อย

กู้ชูหน่วนชำเลืองมองไปทางเย่จิ่งหานเหมือนจะยังตามคำพูดไม่ทัน ไม่รู้ฮองเฮาที่พูดมาหมายถึงใคร

“ฝ่าบาท ไม่ใช่ฮองเฮาเล็ก แต่เป็นฮองเฮาใหญ่พ่ะย่ะค่ะ เมื่อครู่นี้ฮองเฮาใหญ่เป็นลมหมดสติไป หลังจากที่หมอหลวงตรวจอาการ พบว่าฮองเฮาใหญ่มองอะไรไม่เห็นแล้ว”

กู้ชูหน่วนลูบคางครุ่นคิด

มองไม่เห็น?

ตาบอด?

เมื่อวานยังไม่เป็นไรเลยไม่ใช่หรือ?

จะบอกว่าตาบอดก็ตาบอดเลยหรือ?

เวินเส้าหยีคิดจะทำอะไรกันแน่