บทที่ 130 เนื้อหนังถูกลวกออกเป็นชั้นๆ

"แต่แล้วเย่เฟิงไม่เพียงแต่จะไม่สามารถเป็นที่หนึ่งได้ ยังพลาดท่าไปอีกหลายครั้ง กระทั่ง กระทั่งช่วยเหลือท่านนาย ครั้งนี้คงเป็นเพราะหัวหน้ากองธงกล้วยไม้โมโหมาก จึงได้ทรมานเขาเช่นนี้"

ฝูกวงพูดอย่างง่ายดาย แต่กู้ชูหน่วนกับเซียวหยู่เซวียนรู้ว่า ความอัปยศอดสูและความเจ็บปวดตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมา ไม่ใช่เรื่องที่สามารถแก้ไขได้ด้วยคำพูดสองสามคำเท่านั้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเย่เฟิงที่เป็นคนรักศักดิ์ศรีมากคนหนึ่ง

จนถึงเวลานี้ ในที่สุดนางก็เข้าใจ ทำไมแววตาของเย่เฟิงจึงได้มีแววเศร้าหมองอยู่เสมอ

ทำไมเสียงพิณของเย่เฟิงจึงได้เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและแปรปรวน ราวกับยืนอยู่ในโลกที่มืดมิดไร้ที่พึ่ง ไม่ว่าอย่างไรก็หนีไม่พ้น

ยิ่งเข้าใจขึ้นว่าทำไมเย่เฟิงจึงคัดค้านหากคนอื่นจะแตะต้องตัวเขา

ที่แท้……

ตัวก่อกรรมทั้งชั่วทั้งหมดก็คือหัวหน้ากองธงกล้วยไม้

"กร๊อบ……"

กู้ชูหน่วนหักกิ่งไม้ แววตาที่แยกแยะถูกผิดได้ชัดเจนถูกย้อมไปด้วยความโมโห

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้

ดีมาก

ความขัดแย้งนี้พวกเขาผูกปมใหญ่ขึ้นแล้ว

"เจ้าหัวหน้ากองธงกล้วยไม้นั่นไม่ใช่คนเลย ยัยขี้เหร่ พวกเราหาโอกาสทำลายเขา แก้แค้นแทนเย่เฟิง"

ทำลายเขาจะเป็นการดูถูกเขาเกินไปหรือไม่

อย่างไรเสียก็ต้องให้เขาได้ลิ้มรสประสบการณ์ความขมขื่นที่เย่เฟิงที่ผ่านมา

ฝูกวงเงยหน้าขึ้น เปิดปากเอ่ยขึ้นว่า "หัวหน้ากองธงกล้วยไม้บาปหนาไม่น่าให้อภัย ทุกคนต่างก็รู้ดี หลายปีมานี้มีคนอยากจะกำจัดเขาอยู่ตลอด แต่สิ่งที่ไม่อาจไม่ยอมรับได้ก็คือ หัวหน้ากองธงกล้วยไม้มีวรยุทธสูงส่ง และอาศัยอยู่ในกองธงเท่านั้น และเขาได้วางยอดฝีมือไว้เต็มกองธง มีค่ายกลมากมายหลายชั้น แม้พวกเขาจะเชิญท่านเจ้าสำนักลงมือเอง ก็ไม่แน่ว่าจะรับมือกับหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ได้ อยากจะฆ่าเขา ……เป็นเรื่องที่ยากมาก"

นอกเสียจาก เจ้าสำนักของพวกเขาลงมือเอง

แต่เจ้าสำนักนาง……

ฝูกวงแอบมองไปทางกู้ชูหน่วน ในใจเกิดความรู้สึกปวดแปลบขึ้นมา

ท่านเจ้าสำนักลืมทุกสิ่งไปหมดแล้ว

แม้แต่วรยุทธก็ไม่มีแล้ว

บนโลกใบนี้ ที่สามารถรับมือกับหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ได้ เกรงว่าจะมีแค่ท่านอ๋องหานเทพแห่งสงครามและหัวหน้าเผ่าปีศาจเท่านั้น

หัวหน้าเผ่าปีศาจไม่มีทางฆ่าลูกน้องของตนเอง

เทพสงครามกับเผ่าปีศาจแต่ไหนแต่ไรไม่ก้าวก่ายกัน ยิ่งไม่มีทางยื่นมือออกมาช่วย

ถ้าอยากจะทำลายหัวหน้ากองธงกล้วยไม้จริงๆ มีเพียงสำนักอสุราของพวกเขาที่มีเจ้าสำนักมากมายร่วมมือกัน จึงจะมีโอกาส