บทที่ 149 ลักพาตัวอี้เฉินเฟย

ณ เรือนรับรองทูต แคว้นจ้าว

กู้ชูหน่วนปีนกำแพงแล้วแอบเข้าห้องนอนของอี้เฉินเฟย

นางเอามือกอดอก พิงอยู่ที่ประตูข้างนอก ใบหน้ามีรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยมองจากที่สูง มองอี้เฉินเฟยที่กำลังอาบน้ำ

ไอน้ำคละคลุ้ง สายตาที่ไม่ปกปิดสักนิดจ้องตรงมาที่เขา อี้เฉินเฟยไม่อยากสังเกตเห็นก็ยาก เขาหันหลังให้กู้ชูหน่วน มุมปากฉีกยิ้มเจื่อน

“คุณหนูสาม ท่านบุกรุกเข้าเรือนรับรองในยามวิกาล เพื่อจะดูข้าอาบน้ำหรือ?”

“ภาพชายงามขึ้นจากน้ำ น่าจะน่าชมมากทีเดียว”

อี้เฉินเฟยหน้าแดงพลัน

เขาเปลือยเปล่าทั้งตัว ส่วนกู้ชูหน่วนเสื้อผ้าสะอาดเป็นระเบียบพิงอยู่นอกประตู จ้องเขาแบบตาไม่กะพริบ ทำให้เขาเคอะเขินจริงๆ

เขาอีหลักอีเหลื่อ “จะให้ข้าเปลี่ยนชุดสักหน่อยได้หรือไม่?”

“ท่านก็เปลี่ยนสิ ข้ามิได้ขวาง”

“...”

นางจ้องอยู่ตรงนั้น จะให้เขาเปลี่ยนชุดอย่างไร?

ระว่างที่กำลังคิดหนัก จู่ๆ กู้ชูหน่วนก็หันหลังไป

มุมดวงตาอี้เฉินเฟยแวบความฉงนใจขึ้นมาเล็กน้อย

หลายวันก่อนนังเด็กนี่ยังทะเยอทะยานสูง วันนี้กว่าจะมีโอกาสจับได้ นางจะไม่แกล้งเขาสักหน่อยได้อย่างไร?

ครั้นฝ่ามือขวาดูดไป ชุดขาวสะอาดราวกับหิมะก็อยู่ที่มือ อี้เฉินเฟยสวมเสื้อผ้าด้วยกิริยาที่สุภาพ มัดเชือกหยกที่เอวแล้วค่อยๆ เดิมออกมาอยู่ตรงหน้ากู้ชูหน่วน

“คุณหนูสาม ไม่ทราบที่มาเยือน มีอะไรจะชี้แนะหรือ?”

เขาเพิ่งอาบน้ำออก ผมดำยังไม่แห้ง ใบหน้าที่เดิมก็ประหนึ่งเทพบุตรในแดนดิน ครั้นมีเลือดฝาดก็ชวนให้เพ้อฝันอย่างไร้เหตุผล

กู้ชูหน่วนยื่นมือไปอย่างอดไม่ได้ หยิกผิวเนียนนุ่มของเขา

“ผิวท่านนี่...ข้าเป็นผู้หญิงเห็นแล้วยังต้องอิจฉา”

“เช่นนั้นก็เป็นเกียรติกับข้ายิ่ง”

กู้ชูหน่วนเข้าห้อง สำรวจห้องของเขารอบหนึ่ง

เขาอ่อนน้อมมีมารยาท สุภาพเป็นธรรมชาติ ห้องของเขาก็มีกลิ่นอายตำราด้วยเหมือนกัน แค่อยู่ในนั้นก็รู้สึกสบายแล้ว