บทที่ 152 ปะปนเข้าเผ่าปีศาจ

“พวกเจ้าสองคนไวหน่อย ทาสบำเรอครั้งนี้เลือกเฟ้นมาอย่างดี หากเกิดผิดพลาดอะไร พวกเจ้ามีร้อยหัวก็ไม่พอให้ตัด!”

“ขอรับๆๆ” กู้ชูหน่วนผงกศีรษะค้อมตัว ตามอี้เฉินเฟยขึ้นกระเช้า แวบประกายมาจากมุมตาในจุดที่คนอื่นมองไม่เห็น

ถ้านางเดาไม่ผิด ฐานะคนพวกนี้ต้องคล้ายๆ กับเย่เฟิงแน่ ถูกส่งไปบำเรอหัวหน้ากองธงกล้วยไม้

ครั้นนึกถึงว่าเย่เฟิงถูกหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ทำให้แปดเปื้อนตั้งแต่ห้าขวบแล้ว โทสะของกู้ชูหน่วนก็เพิ่มขึ้นฮวบฮาบ

เนื่องจากสวมหน้ากากกระดูกและชุดกระดูก พวกเขาปะปนอยู่ในกลุ่มคนจึงไม่เป็นที่สังเกต ราบรื่นตลอดทาง

เพียงแต่ขณะอยู่ที่เขาลูกที่ห้า พวกเขาก็ถูกขวางไว้

นอกจากจะต้องแสดงป้ายคำสั่งแล้ว พวกเขายังต้องหยดเลือดของตัวเองลงในถ้วยที่มาน้ำครึ่งถ้วย

บรรดาฉีโส่วเผ่าปีศาจที่อยู่ข้างหน้าพากันกัดนิ้วของตัวเอง หยดเลือดลงในถ้วย หลังจากผสมกับน้ำใสในถ้วยแล้วก็ส่งกลิ่นคาวเลือด จากนั้นก็มีไอดำอยู่ล้อมรอบ

กู้ชูหน่วนเหล่มองอี้เฉินเฟย ใช้สายตาถามเขา ตอนนี้จะบุกเข้าไปหรือว่าจะคิดวิธีปะปนเข้าไป?

อี้เฉินเฟยมอบสายตาวางใจให้กับนาง กัดนิ้วของตัวเองแล้วหยดเลือดลงในถ้วย เมื่อนั้นน้ำถ้วยนั้นก็เหมือนกับฉีโส่วอื่นๆ และมีไอดำล้อมรอบ ส่งกลิ่นคาวเลือดเช่นกัน

“ผ่าน คนต่อไป”

คนต่อไปก็คือกู้ชูหน่วนแล้ว

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว

หากนางเดาไม่ผิด คนเผ่าปีศาจพวกนี้น่าจะแช่ยาสมุนไพรอะไรมาหลายปี แล้วยังกินพิษอะไรเข้าไป ดังนั้นในตัวจึงมีพิษอยู่

อี้เฉินเฟยผ่านด่านไปง่ายๆ ได้อย่างไร?

“ชักช้าอะไร? เร็วเข้า!”

เมื่อเห็นที่นี่มียอดฝีมือเผ่าปีศาจอยู่เต็มสามชั้นนอกใน กู้ชูหน่วนจึงได้แต่กัดนิ้วตัวเองหยดเลือดลงในน้ำดาดๆ