บทที่ 159 ใช้กำลังกรอกสุรา

นอกจากอี้เฉินเฟยจะยิ้มเจื่อนแล้วยังพูดอะไรได้อีก?

กู้ชูหน่วนให้เหล่าทาสบำเรอสงบใจรออยู่ที่เดิม รอพวกเขามารับ จากนั้นนางก็คลำทางไปหอชั้นที่เจ็ดกับอี้เฉินเฟย

ใกล้จะถึงยามจื่อแล้ว เวลากระชั้นชิดมาก แล้วอี้เฉินเฟยยังไม่ยอมออกไปทั้งอย่างนี้อีก เอาแต่หาโอกาสตีฉีโส่วสลบ เปลี่ยนชุดของเขาแล้วถึงออกไป

กู้ชูหน่วนเบ้ปาก “มีรูปร่างดีอย่างนี้ทั้งที ใส่ชุดขาวบางน่ามองจะตาย”

“ต่อไปห้ามเอ่ยเรื่องชุดขาวบางอีก!”

“ได้! เช่นนั้นท่านก็รับปากข้าเรื่องหนึ่ง”

อี้เฉินเฟยจ้องนางด้วยความระแวง ไม่รู้ว่านังเด็กนี่คิดจะแกล้งอะไรเขาอีก

กู้ชูหน่วนตบแผ่นอกของเขา แสดงออกว่าวางใจเถอะ “ไม่ให้ท่านทำเรื่องผิดต่อคุณธรรมหรอก นั่นก็คือ...ท่านจะเต้นระบำเปลื้องผ้าให้ข้าดูได้หรือไม่?”

“แคกๆ...”

อี้เฉินเฟยเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง

เขาเดินไปข้างหน้าต่อ พยายามกลบเกลื่อนความเคอะเขินของตัวเอง

“ชายหญิงมิควรถูกเนื้อต้องตัวกัน”

“ท่านไม่ว่าอะไร ข้าก็จะถือว่าท่านรับปากแล้วนะ”

“...”

เขาไม่พูดตั้งแต่เมื่อไร?

ไม่ใช่บอกว่าชายหญิงมิควรถูกเนื้อต้องตัวกันหรือ?

เสียงฝีเท้าจากที่ไกลๆ เดินใกล้เข้ามาทางพวกเขาอย่างช้าๆ ทุกที

อี้เฉินเฟยกับกู้ชูหน่วนยืนอยู่คนละทาง หน้ายืดอกตรง เฝ้าประตูหอ

“พวกเจ้าขนเหล้าพวกนี้ไปที่หอชั้นที่เจ็ด ไวหน่อย! อย่าให้เสียเรื่องของถันจู่เจียง ดูสิว่าข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไร!”

ผู้คุมหลิวพาฉีโส่วหลายคนคนนำสุราหลายสิบไหวางลงกับพื้น ปากก็ก่นด่าแล้วจากไป

“ไหนบอกว่าส่งทาสบำเรอห้าคนไปอย่างไร? จู่ๆ มาเพิ่มเป็นยี่สิบคน แถมยังไม่บอกล่วงหน้าอีก ทำเอาข้ายุ่งทั้งคืนจะแย่”

กู้ชูหน่วนประหลาดใจ

เหล้าเยอะขนาดนี้?

จะให้ใครดื่ม?