บทที่ 165 ส่งไปทางหัวหน้ากองธงกล้วยไม้

เจียงซวี่โกรธจัด

กู้ชูหน่วนไม่คิดจะปล่อยเขา พวกเขาเป็นแมวที่หยอกหนู ปั่นหัวเขาเล่น

“อึกๆๆๆ...”

กรอกลงไปอีกสองไห ท้องเจียงซวี่ตึงแน่นเอี๊ยด สมองก็เริ่มมึนทึบ

“เจ้าพูดไม่เป็นคำพูด...อา...”

“เพล้ง...”

กู้ชูหน่วนโยนไหสุรา เอ่ยเสียงเย็น “มีกฎว่าข้าต้องพูดเป็นคำพูดหรือ?”

“เจ้า...เจ้าหลอกข้า!”

“ใช่! ข้าหลอกเจ้านั่นแหละ! สิ่งที่เจ้าทำกับเย่เฟิง ถึงจะใช้บทลงโทษที่โหดเหี้ยมที่สุด ก็ชดเชยสักกึ่งก้อยไม่ได้ อีกอย่าง...แต่ไหนมาข้ากู้ชูหน่วนก็ไม่ใช่คนมีเมตตา!”

เจียงซวี่ยังอยากพูด กู้ชูหน่วนส่งสายตา อี้เฉินเฟยเข้าใจพลัน จี้จุดใบ้ของเขา แลกชุดเขากับเย่เฟิง

กู้ชูหน่วนหัวเราะเย็นชา “วางใจเถอะ ถ้าเจ้าทำตัวดี บางทีหัวหน้ากองธงกล้วยไม้ก็อาจจะโปรดปรานเจ้าก็ได้ เจ้าจะได้ไม่ต้องอิจฉาเย่เฟิงอีก เจ้าน่าจะรู้สึกเป็นเกียรติจึงจะถูก”

เจียงซวี่ส่งเสียงอึกๆ อักๆ แต่กลับพูดออกมาไม่ได้สักนิด ได้แต่มองกู้ชูหน่วนกับอี้เฉินเฟยแบบขอให้ช่วย

หัวหน้ากองธงกล้วยไม้เป็นคนอย่างไรเขารู้ดี เขาไม่อยาก...ไม่อยากเป็นทาสบำเรอ

เมื่อคิดถึงชะตาที่จะต้องเป็นทาสบำเรอแล้ว เจียงซวี่ก็สั่นเทิ้มทั้งตัว แต่กู้ชูหน่วนกับอี้เฉินเฟยไม่ยอมอ่อนให้สักนิด เพียงแต่ประคองเย่เฟิงที่เมามายไปอยู่ข้างหลังฉากบังลม ทิ้งคำพูดประโยคหนึ่ง “วางใจเถอะ คืนนี้เจ้าก็ดื่มด่ำให้เต็มที่ ข้ารับรองได้ว่าก่อนที่หัวหน้ากองธงกล้วยไม้จะเชยชมเจ้า ความเคลื่อนไหวที่พวกเราก่อจะไม่รบกวนเขา”

ว่าแล้วทั้งสามก็หลบซ่อนอยู่หลังฉากบังลม

ประตูหอถูกเปิดออก ที่เข้ามานั้นเป็นฉีโส่วสูงวัยคนหนึ่ง ครั้นเขาโบกมือก็มีคนหามเขาขึ้นทันที แล้วไปทางยอดเขา

เจียงซวี่ขยิบตา คิดจะเตือนเขา แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจสายตาเขาเลย เพียงแต่ให้คนหามเขาไปแบบไม่สนใจ

ในหอกลับคืนสู่ความเงียบ กู้ชูหน่วนออกมายืน

อี้เฉินเฟยมองเจียงซวี่ที่ถูกหามออกไปไกล เอ่ยคำพูดลึกล้ำยากจะคาดเดาประโยคหนึ่ง

“นับแต่นี้ไป ชาตินี้เจียงซวี่ก็เท่ากับถูกทำลายแล้ว หรือว่าเจ้าไม่ตำหนิตัวเองหรือ?”